08 mei 2011

Impa neemt afscheid

Romige sojayoghurt, vermengd met sinaasappelsap tot een frisse en niet al te zoete drinkyoghurt. Banaan en muesli met noten. Grote kom plus lievelingslepel. Soms heb ik 's avonds voor het slapengaan al zin in het ontbijt van de volgende dag. Als ik dan om 6 uur wakker word, nog vóór de beloofde warmte van de lentedag, is het helemaal niet moeilijk om op te staan en achter de computer te kruipen. Wat een ontbijtje al niet voor levensgeluk kan opleveren.
Het ging een stuk minder vanzelf om dit stukje te tikken. Afscheid nemen heeft zijn eigen natuurwetten. De tijd kruipt langzamer in het land van afscheid nemen dan in het land waar de dagelijkse dingen voortrollen. Traag kleeft afscheid soms vast aan de grond voor het verder kan. Maar zodra er losgelaten is, staat het op uit het troebele slijk. Dan voegt het zich helder en schoon weer bij het voortrollen der dingen en schikt het zich weer naar de herkenbare voortgang der tijd.

Ik neem afscheid van Impalinea. Het blog bestond de afgelopen maand 4 jaar en in die maand besloot ik op een dag dat het genoeg was geweest. Er is in 4 jaar veel gebeurd en veel veranderd. Het blog is een goede metgezel geweest. Het was een lijntje met de buitenwereld, een podium voor wat ik wilde laten zien, een tijdverdrijf, een kans om te delen. Een manier om hardop te denken. Een proeftuin voor tekst en beeld. Een plek om gehoord en gezien te worden. En nu is het, denk ik, gewoon klaar. Niet dat er niets meer verandert in mijn leven. Het lijkt wel alsof verandering sneeuwbalsgewijs van een helling rolt: eenmaal in beweging gaat het steeds sneller en wordt het steeds groter. De ene goede beslissing leidt tot de volgende, inzicht tot inzicht, helen tot helen, geluk tot geluk.

Jij, lezer van mijn blog, hebt mij in die 4 jaar afscheid zien nemen van de ene geliefde en een nieuwe liefde zien verwelkomen. Mijn huidige lief, mijn liefste lief. Je hebt me uit Utrecht zien vertrekken en naar Groningen zien verhuizen, altijd met één been in Nijmegen, de stad van mijn lief. Je hebt me thuis zien komen in een nieuw huis, met mijn eigen tuin. Je hebt me zien beginnen aan een deeltijdopleiding aan de kunstacademie. Je hebt me jaar in jaar uit naar Stockholm zien reizen en naar mijn geliefde Vlieland. Je hebt me verslag zien doen van een reis die me diep heeft geraakt. Je hebt oud & nieuw zien komen en gaan. Je hebt gelezen over wat me ontroert en verwondert. Heel af en toe over waar ik me aan erger. Je hebt de dagelijkse dingen meegekregen. Je hebt gelezen hoe ik met de dieren leef en wat de mensen met me doen. Hoe mijn fantasie soms een loopje met me neemt. Zonder dat je mijn privéleven kende, zonder dat je wist of het op dat moment nou goed of slecht met me ging, heb je toch vaak even door mijn bril naar de wereld gekeken en er zo een stukje van met mij willen delen. En daar ging het nou precies om. Want ik ben niet zo iemand die 'voor zichzelf' blogt. Dan had ik het wel in een schriftje gedaan en dat in een stoffige doos gelegd. Of het in een Wordbestand getikt en dat netjes gearchiveerd op een harde schijf. Nee, ik deed het voor het virtuele lijntje met de lezer. Heel erg bedankt daarvoor, jij. Voor alle keren dat je mijn stukjes hebt gelezen, een reactie hebt achtergelaten, een gastlogje hebt geschreven of een link naar mijn blog hebt geplaatst. Het was een feestje, vier jaar lang, en jij was één van de eregasten.
En nu? Lees nog eens een oud stukje, of kijk nog eens naar de foto's. Klik hiernaast gewoon op een maand in het archief of op een onderwerp uit de lijst. Of ga eens op bezoek bij een van mijn favoriete bloggers. Ze zijn het waard. En als jij hier ook klaar bent, dan wandel je verder, net als ik.

Aan de horizon flakkert een nieuw licht. Kom, we beginnen gewoon met lopen.


22 opmerkingen:

Frank zei

Bah. Maar okay.
Dus eigenlijk bakay.

En ik lust geen bakay.

Gij.

Dag Impa.

Veertje Vederlicht zei

Dank je dat ik een tijdje met je op kon lopen. Het gaat je goed.

jet zei

Ach liefje, de laatste keer dan dat ik week word van een blogje van jou. Gelukkig laat ik mij veel liever week maken door jou in persoon. Maar oef, wat heb ik genoten van je mooie, inspirerende, grappige blogjes. Dank right back at ya.

Wenz zei

Ik ga deze geregelde portie Impa ernstig missen. Jouw woorden in gevoelens gegoten, gevoelens in beelden gegoten, beelden in momenten gegoten. Typisch Impa. Maar als het goed voelt, dan ís het goed: dus bedankt voor de mooie virtuele deelmomenten, ik hoop je ooit nog ergens te lezen, gewoon, omdat je zo mooi schrijft. Tot die tijd: leef. En geniet. En doe, en leer, en ervaar, en ben. Vooral dat. Een knuffel voor jou!

Anoniem zei

Dag lieve Impa!

1000 x dank voor alle mooie ochtendblogjes.

vriend P

folkert zei

Lieve Impa,

Een zijn met zijn allen
de koers geplot voorbij het heden
een nieuw gevoel van binnen
een keuze die je zal bevallen.

De toekomst in, het ongewisse
met een heel klein beetje zekerheid
De klokt tikt door tot je getikt wordt
Het spelen is voorbij, de tijd je goed gezind

Lieve, lieve Impa, Liefde overwint....

esther zei

Ik ga je blogjes heel erg missen. Ik heb ervan genoten. Veel liefs!

karin r. zei

wat jammer. sommige bloggers verzadigen. en dat is goed. minder voor de lezers.

het ga je goed!

Polle zei

Dag lieve Impa, het was zo fijn toeven hier.

Tineke zei

Zo jammer, altijd 's morgens eerst even voor het werk aan je blog lezen was een goede start van een nieuwe dag. Ik zal je verhalen missen. Altijd zag ik alles voor me gebeuren waar jij over schreef, speciaal de verhalen over Vlieland, nu moet je ze me maar vertellen. Veel liefs en goeds gewenst in de toekomst.

Maz zei

Boe! Aan alles komt een eind. Ik hoop dat ik je belevenissen nog heel lang IRL mag volgen en als ik behoefte heb aan je blogstem, dan lees ik gewoon al je logjes van begin af aan opnieuw. Allemaal. En opnieuw.

Quirk zei

Alles is eindig, helaas ook Impalinea. Dankjewel voor al het moois! Jouw verhalen namen me altijd in één regel mee naar een andere wereld. Gelukkig kan ik hier af en toe nog eens terug komen lezen als ik je mis. Maar missen zal ik je!

Liefs!

Sannah zei

Dan zeg ik, Dag Impa

Ik vind dat je - idd zonder zoals je zelf ook schrijft écht een kijkje in je privéleven te geven - op bijzondere wijze woorden achter elkaar plakte ("een stapeltje" noemde ik het eerder) om zo je ervaringen neer te schrijven.
Heel bijzonder.

Dan zeg ik, Dank je wel Impa

carien zei

je schrijft het zo mooi op! Ik hoop dat ik in de toekomst nog eens in welke vorm dan ook van jouw schrijven mag genieten.

dank

Noodles zei

dank voor de fijne woorden mooi mens jij.

tijdtussendoor zei

Wat een mooi stukje afscheid.
En ook al ben ik heel slecht in afscheid nemen toch voelt dit schrijven alleen maar goed. Ik wens je het allerbeste!

Juus zei

Hee Impa,
Ik kwam hier al met veel plezier een hele tijd voordat ik ontdekte dat jij het was. Het was heel bijzonder om je op die manier een tweede keer te leren kennen. Thx!
Juus

Caroline Marike zei

Och en dag, lieve Impa. Ik ga je missen hier. Heel veel goeds en liefs,
Caroline

charmantwerpen zei

Beste Impa, jammer dat je stopt met de blog, maar begrip in stapeltjes. Bedankt voor je link naar Charmantwerpen en ik wens je van harte een fijn leven verder! Altijd welkom in A.

Anoniem zei

Da's nou écht jammer...vind ik je na 20 jaar (!) terug, hou je er mee op. Kon mij de laatste maanden helemaal blij maken met de gedachte dat ik een beetje met je leven kon meelopen. Hoop je in de toekomst toch nog stiekem ergens te zien, op internet danwel per ongeluk in Nijmegen ofzo. Liefs en kus,

Urrunnie

Casper zei

Lieve Dymph,

Je weet niet wie ik ben misschien. Een klasgenootje van je, voor maar minder dan een jaar. Zo'n 25 jaar geleden. Een, misschien twee jaar terug, struikelde ik over je blog en werd ik gegrepen. Misschien hielp het, dat ik ooit op afstand waanzinnig verliefd was. Dank je voor het delen van je bril. Je bent nog steeds geweldig :-)

tijdtussendoor zei
Deze reactie is verwijderd door een blogbeheerder.