Impa neemt afscheid

Romige sojayoghurt, vermengd met sinaasappelsap tot een frisse en niet al te zoete drinkyoghurt. Banaan en muesli met noten. Grote kom plus lievelingslepel. Soms heb ik 's avonds voor het slapengaan al zin in het ontbijt van de volgende dag. Als ik dan om 6 uur wakker word, nog vóór de beloofde warmte van de lentedag, is het helemaal niet moeilijk om op te staan en achter de computer te kruipen. Wat een ontbijtje al niet voor levensgeluk kan opleveren.

Het ging een stuk minder vanzelf om dit stukje te tikken. Afscheid nemen heeft zijn eigen natuurwetten. De tijd kruipt langzamer in het land van afscheid nemen dan in het land waar de dagelijkse dingen voortrollen. Traag kleeft afscheid soms vast aan de grond voor het verder kan. Maar zodra er losgelaten is, staat het op uit het troebele slijk. Dan voegt het zich helder en schoon weer bij het voortrollen der dingen en schikt het zich weer naar de herkenbare voortgang der tijd.

Ik neem afscheid van Impalinea. Het blog bestond de afgelopen maand 4 jaar en in die maand besloot ik op een dag dat het genoeg was geweest. Er is in 4 jaar veel gebeurd en veel veranderd. Het blog is een goede metgezel geweest. Het was een lijntje met de buitenwereld, een podium voor wat ik wilde laten zien, een tijdverdrijf, een kans om te delen. Een manier om hardop te denken. Een proeftuin voor tekst en beeld. Een plek om gehoord en gezien te worden. En nu is het, denk ik, gewoon klaar. Niet dat er niets meer verandert in mijn leven. Het lijkt wel alsof verandering sneeuwbalsgewijs van een helling rolt: eenmaal in beweging gaat het steeds sneller en wordt het steeds groter. De ene goede beslissing leidt tot de volgende, inzicht tot inzicht, helen tot helen, geluk tot geluk.

Jij, lezer van mijn blog, hebt mij in die 4 jaar afscheid zien nemen van de ene geliefde en een nieuwe liefde zien verwelkomen. Mijn huidige lief, mijn liefste lief. Je hebt me uit Utrecht zien vertrekken en naar Groningen zien verhuizen, altijd met één been in Nijmegen, de stad van mijn lief. Je hebt me thuis zien komen in een nieuw huis, met mijn eigen tuin. Je hebt me zien beginnen aan een deeltijdopleiding aan de kunstacademie. Je hebt me jaar in jaar uit naar Stockholm zien reizen en naar mijn geliefde Vlieland. Je hebt me verslag zien doen van een reis die me diep heeft geraakt. Je hebt oud & nieuw zien komen en gaan. Je hebt gelezen over wat me ontroert en verwondert. Heel af en toe over waar ik me aan erger. Je hebt de dagelijkse dingen meegekregen. Je hebt gelezen hoe ik met de dieren leef en wat de mensen met me doen. Hoe mijn fantasie soms een loopje met me neemt. Zonder dat je mijn privéleven kende, zonder dat je wist of het op dat moment nou goed of slecht met me ging, heb je toch vaak even door mijn bril naar de wereld gekeken en er zo een stukje van met mij willen delen. En daar ging het nou precies om. Want ik ben niet zo iemand die 'voor zichzelf' blogt. Dan had ik het wel in een schriftje gedaan en dat in een stoffige doos gelegd. Of het in een Wordbestand getikt en dat netjes gearchiveerd op een harde schijf. Nee, ik deed het voor het virtuele lijntje met de lezer. Heel erg bedankt daarvoor, jij. Voor alle keren dat je mijn stukjes hebt gelezen, een reactie hebt achtergelaten, een gastlogje hebt geschreven of een link naar mijn blog hebt geplaatst. Het was een feestje, vier jaar lang, en jij was één van de eregasten.

En nu? Lees nog eens een oud stukje, of kijk nog eens naar de foto's. Klik hiernaast gewoon op een maand in het archief of op een onderwerp uit de lijst. Of ga eens op bezoek bij een van mijn favoriete bloggers. Ze zijn het waard. En als jij hier ook klaar bent, dan wandel je verder, net als ik.

Aan de horizon flakkert een nieuw licht. Kom, we beginnen gewoon met lopen.