02 februari 2011

In slaap vallen

Mijn lief ligt achter me, zijn hand op mijn buik. Het is een stille ochtend, lakenwit en dekbedzacht. Ik ben diep in mijn buik en kijk rustig rond in de energie die daar traag wervelt. Opeens voel ik me vallen, met een langzaam woesssjjjjjjjj. Het vallen gaat niet naar beneden, maar alle kanten op. Het voelt als een verschuiving. Dan ineens is er heel veel ruimte. Of liever: de afwezigheid van niet-ruimte. Ik kijk om me heen. Het voelt helemaal open aan alle kanten, eindeloos. Tot mijn verbazing hoor ik: 'Hier kan ik vrij zijn.' Ik denk: 'Dacht ik dat nou echt?' en meteen hoor ik het weer. 'Hier kan ik vrij zijn.' Dan voel ik het lichaam van mijn lief licht stuiptrekken. Z'n ademhaling wordt dieper. Ik lig in mijn witte bed, naast zijn warme lijf. Hij slaapt.

4 opmerkingen:

jack of hearts zei

Nul reacties?

Vreemd want ik vind het best een mooi en ook mooi beschreven moment.

Impa zei

@Jack: Tja, die bloglezers, daar valt geen pijl op te trekken :-)

Het was ook een mooi moment. Wonderlijk.

Dank je wel voor je reactie.

pepperfly zei

Wellicht wilden de bloglezers het moment niet verstoren.. ;-)

(Want ja, het was weer een prachtig omschreven stukje gevoel!)

Impa zei

@Pepperfly: Ik had op geen enkele manier een oordeel over de bloglezers, dat snap je :-)
Je weet alleen inderdaad maar nooit waar mensen wel en niet op reageren. Ik dacht zelf dat dit stukje wel gewoon TE zweverig zou zijn.