28 februari 2011

Een zwijn op een berghelling

Ergens op een Spaanse berghelling ligt een mobieltje, tussen de talloze glanzende stenen, hoekig en scherp, die de Sierra Nevada in de loop der eeuwen heeft prijsgegeven aan de elementen. In de zon glitteren de stenen verrassend zilver. 's Nachts, bij het licht van de maan, glimt de zilveren strip van het mobieltje stilletjes terug. Af en toe licht zijn schermpje even op, als er iemand een sms stuurt. Een nieuwsgierig zwijn snuffelt er even aan. Troepen zwijnen trekken 's nachts over deze hellingen, op zoek naar eikels. Met hun neus woelen ze de grond om en trekken er diepe voren in. Het zwijn laat het mobieltje verder ongemoeid en schuifelt verder, naar een drinkplek verderop. Herders hebben er een reservoir gemaakt door een dammetje van stenen in de beek te bouwen. Het ruikt er naar wilde tijm. Het mobieltje licht weer op, zonder geluid. Als er iemand was geweest om te lezen wat er op het schermpje stond, had hij geweten dat het de laatste keer was. 'Batterij bijna leeg'. De zwijnen verdwijnen tussen de lage bomen en het dichte struikgewas. Al snel zijn de enige geluiden op de nachtelijke berghelling het kabbelen van de beek en het ruisen van de wind.

Het klopte ergens wel, dat ik mijn mobieltje kwijtraakte. Mijn lief en ik vlogen naar Spanje en namen de bus naar Granada. In de oude Moorse wijk Albaicín trokken we een week in een piepklein appartementje. Er was geen tv, geen radio en geen computer. Zelfs geen vaatwasser. In de smalle, kronkelige straatjes woonden tetterende huisvrouwen die de hele dag hun stoepje veegden en geen woord Engels spraken. Aan hun voeten keften opgewonden hondjes. De straatjes van de wijk liepen steil tegen een berghelling omhoog. Alle huisjes waren wit. Bovenaan de helling had je uitzicht over de hele stad en daar was ons dakterras. Aan de overkant van een kloof torenden de vestingwerken en paleizen van het Moorse Alhambra. In de verte schitterden, tussen de heuvels door, 's avonds de lichtjes van de voorsteden op de vlakte.

Een week lang zonder het zoemen en stralen van speelgoed met knoppen en stekkers. Zelfs mijn telefoon vertrok uit zichzelf. Wij leefden steeds langzamer, steeds meer op de plaats. Ik was een zwijn op een berghelling. Eten, drinken, slapen. Hij en ik. Zon en maan.

En bij terugkomst? Eerst even de laatste twee afleveringen van Boer zoekt vrouw, op de laptop. Dat dan weer wel.

6 opmerkingen:

pepperfly zei

Ongelooflijk hoe heerlijk het vertoeven zonder bliep-bliep-apparaten kan zijn. En hoe ongelooflijk lekker dan om thuis weer enige bliep te mogen horen (en zien) !

Wenz zei

The slow life, of hoe een zwijntje op de berg te zijn. Mooi om zo even los van alle afleiding te raken en de kern van jezelf tegen te komen. Wetende dat thuis de laptop trouw staat te wachten. ;)

Misschien is er wel een zwijn zó op je telefoon gaan staan, dat hij nog eventjes naar iemand heeft gebeld. Wie weet. :)

Sannah zei

Vanuit Spanje (een heel ander gedeelte, dat dan weer wel) een Big Smile.
Ik herken dat dubbele wel, overigens.

rudy kaals zei

owwwwwwww... Sehsnsucht!! Albaicin is geweldig! Ben je ook in Sacro Monte geweest? I love Sacro Monte!!

Impa zei

@Pepperfly: Ach, ik kan er eigenlijk steeds minder goed tegen, tegen die bliep...
@Wenz: Hahaha! mooi beeld, van dat zwijn. En ja, alles kwam even helemaal tot stilstand. Heel bijzonder.
@Sannah: Hola! Is het bij jullie ook al zulk lekker weer? Of moet je er nog even op wachten, net als wij hier in Holland?
@Rudy: Ja, man, wij zaten in de witte steegjes van Sacromonte en we keken uit over Albaicin. Net wat voor jou, die flamencotentjes daarzo bovenaan de berg de hoek om. Ik zie je er wel zitten tokkelen op een muurtje met een sigaret in je mondhoek en een schare moderne hippies met honden als toehoorders.

rudy kaals zei

geweldig!! Het moet super zijn geweest daar in februari. Ik was vooral verliefd op de Plaza Nicolas. We hadden in Sacromonte gitaarles van een oude zigeuner en hebben tweemaal in een cueva, de Bulerias, met de locals gespeeld.