17 januari 2011

De sipte en de vreugde

In het bos was het koud en helder.
Ik was gelukkig deze week, en ik had mijn lief dichtbij. Het was een drukke week: druk in mijn voeten en in de agenda en in de mensen om mij heen, maar ik woonde in mijn buik. Waar het warm en rustig was en waar ik in de stille ochtenden mijn lief goed naast me kon voelen liggen.

In Nijmegen liep de rivier buiten haar bedding.

'Niet zo sip, lief', zei hij vanavond. Ik keek hem aan. 'Waarom niet?' Ik likte een traan weg. Af en toe schokte er een piep. Ik voel me inderdaad heel bijzonder sip. Maar met het stellen van mijn vraag zat ik er ook ineens op een afstandje naar te kijken dat ik zo sip was. Want ik vond het echt een heel goede vraag van mezelf. Ik weet dat als ik het mag zijn, even zo verdrietig, zonder er iets mee te doen of er iets van te vinden, dat het dan verandert. In iets dat niet méér is dan dat: verdriet. Geen pijn meer, of angst, of dat soort onoverzienbare toestanden die de boel vertroebelen. Door het te ervaren, schijn ik er een lampje op. Hij glimlachte en keek me aan. Hij had de vraag ook gehoord.

Je hoeft niets te doen. Je hoeft geen oplossing voor me te zoeken.

Zo gaat dat, lief, met voelen. Ook met ergernis, woede of angst. En ook met blijdschap, enthousiasme, vreugde, ontroering, rust en opwinding. Ik wil het allemaal mogen voelen, in jouw aangezicht, met een vertrokken gezicht en uitgestoken armen, met trappelende voeten en een schreeuw.

Als het van jou mag bestaan, dan kan ik het aan.


In Groningen was het Eurosonic. Drie nachten bandjes kijken in het donker. Zaal na zaal met oordoppen gedompeld in dopamine.
Een sprong, een dansje, een biertje.

Het bos, de rivier, de muziek.
Een pasgeborene die sliep in mijn armen.
De zoete sipte en de diepe vreugde.

8 opmerkingen:

Sannah zei

Impa, wat heb je het middelste stukje mooi! neergezet.
Een stukje om opnieuw te lezen, het zijn net 'tere woorden op een stapeltje'.

Wenz zei

Ja, zoals Sannah al zegt: je raakt een snaar met deze woorden. Zo en niet anders moet leven zijn.

esther zei

Ben je zwanger, lieve Impa? Wonen in je buik, een pasgeborene.. alles in dit stukje ademt nieuw leven.

tijdtussendoor zei

Goh...zo mooi geschreven...

Impa zei

@Sannah, Dank je wel. Mooi zeg, 'tere woorden op een stapeltje.'
@Wenz: Dan maken we het leven toch zo?
@Esther: Wonen in mijn buik, dat is een energieverhaal. Van aanwezigheid, laag in mijn lichaam, geaard, niet in het hoofd. Daar waar de harmonie schuilt. Soms lukt dat zomaar steeds vaker, daar wonen. En die pasgeborene was van iemand anders. En die lag heerlijk urenlang in mijn armen te tukken. (Die had ik bijna niet meer teruggegeven).

Impa zei

@tijdtussendoor: Dank je wel! Maar jij kunt er anders ook wat van.

pepperfly zei

Wat een weelde. Om op die wijze siptig te kunnen zijn. Zelf zoek ik daar toch steeds 'the wee hours' voor op. (Of 'the wee hours' mij.)

Uit veiligheidsoverwegingen moet de laptop dan uit.

Lian Reuvekamp zei

Impa, ik ben woordeloos. Wat een mooi stukje over 'gevoel'. En dat 'in je buik wonen', ga ik meteen doen nu mijn huis nog in puin ligt.(dank voor je aanbod van de douche. Erg lief. Wij kunnen douchen bij de buren, die in reactie op mijn blog, meteen aanbelden.)