28 december 2010

Wat je denkt, maak je waar

Vogels zijn een griezelig soort verlanglijstje. Je moet heel voorzichtig zijn met wat je tegen vogels zegt. En met wat je erover schrijft, ook al denk je dat je een gevat stukje absurd-realisme zit te tikken dat niets met het echt te maken heeft. Ik zeg het u, mensen. Alles wat je over vogels denkt, schrijft of voelt, wordt als wens beschouwd. 'Ben je daarmee bezig in dat kronkelige brein van je, Impa?' klinkt ergens uit het kosmische vogelgeheel een in stilte gefloten orakelvraag. 'Is dat het beeld van vogels waarmee jij je dagen vult?' galmt het geruisloos. Ik kijk niet op, want ik zit bijdehante stukjes te tikken. 'Dan is dát...' vervolgt de oppergalmvogel en laat een veelbetekenende stilte vallen om de spanning een beetje op te bouwen, '...Wat Je Op Je Pad Zult Krijgen.'

Ik tikte. Bijdehante dingen.

Nou, dat heb ik geweten.
De inkt van het logje over te grote vogels was nog niet droog of er vloog een minuscuul vogeltje tegen mijn raam te pletter. Heel klein en op één luide pijnkreet na ook heel stil. Precies zoals ik hem besteld had. Ik ging gestrest in de weer met een doos en een oud T-shirt en een plaatsje in de zon om het beest bij te laten komen uit zijn shock. Om mijn leven te beteren wenste ik hem nog vaak en langdurig keihard fluiten. Na een half uurtje deed hij een poepje en vloog weg. Muisstil.

Met de witte kip is het minder goed afgelopen. Toen ik er een o, zo gevat fictieperikeltje over had geschreven waarin de kip in het kader van alles-is-één werd opgepeuzeld door een grote spin, ging de bel. De buurman stond op de stoep en vroeg of ik wist waar de witte kip was gebleven. Hij was ontsnapt en spoorloos verdwenen. Ik verzekerde hem dat ik er niks van wist en er ook echt niks mee te maken had. Later hoorde ik van de buurman dat er van de kip slechts een klein stukje was teruggevonden. De rest was verzwolgen.

Vorige week schreef ik een stukje over een merel die mijn huis in wilde. Ik wees hem de deur en de winterse kou. De volgende ochtend werd ik wakker van een luid gekrijs. In de kippenren van de buurman zag ik een kip voor pampus in de sneeuw liggen. Als ze nog leefde, zou ze doodvriezen. En zo kon het gebeuren dat ik nog voor het krieken van de ochtend in het donker en bij een gevoelstemperatuur van min 15 in de kippenren van de buurman stond om er een omgekukelde kip uit te vissen. Het beest was nog warm. Ik haalde haar het warme huis in - de buurman was er niet- in de hoop dat ze zich zou bedenken en niet zou bezwijken. Dat was ijdele hoop. Ik had een dode kip naar binnen gehaald: meer kon ik er niet van maken. Bevroren vogels stortten zich vervolgens massaal voor mijn voeten. In de auto op weg naar mijn lief kwam ik in een file terecht. Er was een vrachtwagen gekanteld met twintig ton diepvrieskippen. De vogels lagen naakt en bevroren op de snelweg en ik kon er niet omheen. Ik zeg het u, menschen. Eert den voogelsch met gans uw hart. Want wat je denkt, maak je waar.

Lieve vogel.
Lief! Vogel!
Lieieieieief.

8 opmerkingen:

sanneke zei

Och, Impa! Mijn vogel hoorde met opgetrokken wenkbrauwen aan dat ik hem al in mijn buik mijn vogel noemde, een die zingt, een die vrij is, zijn eigen weg gaat, die danst in de lucht. Vandaar 't geboortekaartje dat ik voor hem maakte, met een vogel er op (met laarsjes aan, geen sokken, die had het konijn op Neeltje's kaart aan). Hij wilde geen vogel zijn zei hij. Liever een engel. En zo werd mijn vogel een engel. En dat werden jouw vogels misschien ook wel.

Impa zei

@Sanneke: Wat prachtig, Sanneke, jouw engel die zichzelf aanwijst.
Ik denk dat we elk levend wezen met onze aandacht en onze gedachten een wezen kunnen maken dat zingt, dat vrij is, dat zijn eigen weg gaat.

pepperfly zei

*rijgt nog maar eens een pindaketting en maakt handige ophanglusjes voor de mezenbollennetjes*

*raadt Impa toch ook iets van dien strekking aan*


Dat het maar een vogelrijk 2011 mag worden, daar!

Impa zei

@Pepperfly:
Ik strooi! En ik hang zaad en pinda's op in voedersilo's. En pindavetblokken in de boom. Ik doe geen netjes, want daar raken vogelpootjes in verstrikt, maar verder is het hier een voederparadijs. Het twinkelt wat af, hier voor mijn raam.

Maz zei

Karma, Impa, karma. Diep, diep van binnen is er iets tussen jou en de vogels. Daar kan geen voederparadijs tegenop.

Impa zei

@Maz: *slik*

Wenz zei

Ongelofelijk, die vogels lijken je leven momenteel te domineren! Karma ja. Of die vogels voelen aan dat jij goed gezelschap bent. Om op krachten te komen, of juist om bij te sterven. Om voor je voeten te vallen, of juist van je weg te vliegen. Hoe dan ook: Impa is een vogel. Je bent toegelaten in hun wereld, niets aan te veranderen.

Fladder nu maar lief 2011 in, en maak er een mooi jaar van. :)

Lian Reuvekamp zei

Piep...
vogels en vlinders, ach, alles wat vliegt (alhoewel). Prachtig geschreven Impa!