30 november 2010

Vogels, kou en wijsheid

Ik sta verwoed boterhammen te smeren. Ik heb een vervelend gevoel. Ik beleg de geroosterde boterhammen met kaas. Ik snijd ze doormidden en stapel ze op. Ik verzucht tegen mijn lief: 'Ik heb zoveel valkuilen en ik leer maar zo langzaam.' Hij komt achter me staan en slaat zijn armen om me heen. Hij zegt: 'En één van die valkuilen is dat je niet accepteert dat dat zo is'. Ik schiet vol. Raak. Ik heb het meest last van het oordeel dat ik over mezelf vel. Ik draai me om sla mijn armen om hem heen. 'Wat een wijsheid', zeg ik. 'Ben ik er steeds boeken over aan het lezen, zit jij hier ondertussen een beetje verlicht te raken.' Hij maakt zich los uit mijn omhelzing, gaat achter zijn laptop zitten en zegt: 'Dat gaat vanzelf. Het is net meeroken'.

Het is winter, mensen. Wat heerlijk. Koud is het, en zo licht. Met de eerste strenge vorst ben ik weer voer voor de vogels neer gaan leggen. Het duurde geen halve dag of de koolmezen, pimpelmezen en vinken hadden mijn stadsachtertuintje weer gevonden. Een boomklever legt een voorraad aan in een gat in de bakstenen muur van mijn huis. Een Vlaamse gaai schittert roze en blauw tegen de witte sneeuw. Een roodborst houdt voorzichtig post in de bos takken bij de schutting.

Ik heb het weekend gewerkt en maak van deze maandag en dinsdag mijn weekend. Mijn wijze, liefdevolle en eigenwijze lief zit bij me aan tafel te werken. 's Avonds bij de televisie masseert hij mijn nek en schouders.

Vogels, kou, wijsheid.
Het leven is zo fijn.

16 november 2010

Motregen is de nieuwe 7Up

Ik vond 7Up een feestje. Eerst hoorde ik de belletjes in het bekertje suizen. Daarna spatten ze tegen mijn gezicht, miniscuul en talloos, nog voor ik een slokje kon nemen. Dan deed ik mijn ogen dicht en trok ik mijn neus op tegen het kietelen. Ik zette me schrap voor het prikken in mijn mond en proefde bij elk slokje uiteindelijk de zoete beloning van suiker.

Met regen heb ik hetzelfde. Niet dat daar suiker in zit of dat ik het drink uit bekertjes, maar ik vind regen ook zo'n feestje voor de zintuigen. Motregen is de nieuwe 7Up, zeg maar. Miezerige regen bruist ook met talloze spatjes op je gezicht, koud en fris totdat alles tintelt.
Dit weekend was ik op Vlieland met mijn lief. We hadden familieweekend. Het zou je verbazen hoeveel schoon-, stief-, aanhang-, groot- en kleinconstructies je in één groep van 9 familieleden kunt proppen. Het was er royaal, met eten en drinken en luxe verblijven. Chillen en hangen en warm gezelschap. Maar vooral, hoe kan het ook anders op Vlieland, met heel veel buiten zijn. Op lege stukken strand waar je in november kilometerslang de enige bent. Waar je felle kleuren en mooie vormen kunt jutten en waar het altijd waait.

En af en toe -gelukkig- regent.