26 oktober 2010

Impa en de liefde

Het is altijd gemakkelijker om van mensen te houden die je niet kent. ECHT van mensen houden dan, hè? Dat je ziet dat het allemaal prachtige wezens zijn, kinderen van het geheel en dat er onder elk gerimpeld uiterlijk en elk stoffelijk leven vol tekortkomingen en vergissingen een ziel schuilt op zoek naar liefde. En dat je dat niet dénkt, met je hoofd, maar het ten diepste ervaart. Op weg naar het postkantoor bijvoorbeeld, als de herfstzon in een blauwe lucht staat en ik langs de vijvers onder de bomen loop, dan kan ik dat heel goed. Dan kijken de mensen verbaasd terug terwijl ik voel hoe ik met mijn schouders glimlach adem en dan zwaaien kleine kinderen naar me vanuit hun buggies.

Een zwarte kat biedt zich aan op een elektriciteitskastje, onder handbereik. Zijn staart is geknakt en gebroken en hij mekkert een waarschuwing als ik hem aanraak. Maar zíjn schouders ademen ook glimlach en zijn kopje geeft goede zin. Na een tijdje katbrabbelen en handen op schouders en rug draait hij zich om en biedt hij me de staart alsnog aan. Ik leg er zacht een tijdje mijn hand op tot er weer verdergesnuffeld en gejaagd moet worden. Een dier weet zelf precies wanneer het genoeg heeft.

Houden van mensen die dichterbij je staan, dat is een stuk moeilijker. Want dan heeft de mens ineens met jou te maken, met jouw verlangens en wensen en behoefte aan liefde en veiligheid en met jouw geworstel met de liefde voor jezelf en dan wordt onbaatzuchtige liefde vermengd met eigenbelang en angst in al z'n subtiele verschijningsvormen. Van de buurman houden is al moeilijker dan van die prachtige zielen op straat. Want de buurman die ken je en daar moet je wat van. Stilte, bijvoorbeeld. Of gezelligheid. Van je moeder en vader houden is het allermoeilijkst. Want hoewel onverwoestbaar -meestal dan toch- is de liefde voor ouders mischien wel de minst onbaatzuchtige van alle. Het is liefde vol natuurlijk eigenbelang. Probeer dat maar eens zuiver te krijgen met je pogingen tot bewustzijn. Nee, dan de zielen op straat. Al hun tekortkomingen vergeef ik ze, alle onhebbelijkheden van dit leven, alle vergissingen die ze begaan. Vele tweede kansen krijgen ze van me en ik kijk recht door hun eeltige buitenkant heen op een ziel met een huid van licht.

Die dingen denk ik op weg naar het postkantoor, in de zon tussen de ritselende blaadjes. En dan hoor ik de volgende stap al roepen. Want ik weet dat ik een blik die ik eenmaal heb ervaren, daarna overal op kan richten. Ook op de buurman, ook op opdrachtgevers, op vrienden, op mijn lief en mijn ouders. Ook op mezelf. En dan voel ik weer dat ene, dat oude bekende, van dat er iets prachtigs buiten mijn gezichtsveld is, voelbaar maar nog onzichtbaar, nét buiten handbereik en dan verheug ik mij en zet ik maar alvast een kleine stap.

Op de terugweg van het postkantoor fietst er een grote, blozende man voorbij op een fiets. Hij zingt een beetje pompompom. Ook hij kijkt verbaasd naar het glimlachen dat ik om mijn schouders voel zweven en knikt een groet. Hij houdt een grote zak kattenbakkorrels vast die op het stuur van zijn fiets ligt. Ik hoop dat hij op weg is naar de zwarte kat.

Pompompom.

15 opmerkingen:

Maz zei

Impa, ik stroom vol. Ik snap je zo ontzettend! En ondanks en dankzij dat ik je al 25 jaar ken, hou ik vreselijk veel van je.

RIEKSTER zei

maar Impa, de mensen dicht bij je zijn daar toch omdát je van ze houdt?
en die ver weg, die zijn zo heerlijk ver en los en blanco omdat je juist niet van ze hoeft te houden?
Vreemd en ver en los en blanco totdat je ervan gaat houden...

pepperfly zei

Ik hoop dan wel dat-ie die zak niet bovenop de geknakte staart zet, zo per ongeluk. Zodat de kat ook blijft glimlachen. Dát zit trouwens heel eigenaardig in elkaar: van beesten die héél dichtbij me staan, houd ik dus duizendmaal meer dan die in een straatje verder. Hm... (nouja, ik geloof niet dat Tinus daarover gaat klagen...)

David zei

Mooi! Ook al snap ik die schouderglimlach niet. ;)

Impa zei

http://www.tussenpozen.com/index.php?itemid=4397

Marloes schonk mij nar aanleiding van dit logje een vermelding op haar blog Tussenpozen. Een cadeautje, want ik ben een groot bewonderaar van haar.

Dank!

Karin Höhle-Dikken zei

Mooi blog over liefde & vrijheid!

Wenz zei

Impa, wat kun jij toch heerlijk lopen sloeren met die universele liefde van je! ;) Mijn complimenten hoor. En ik snap het wel, dat je juist met de mensen die dichtbij je staan een veel complexer soort liefde hebt. En met jezelf? Dat is nog eens een véél ingewikkelder soort houden van. Vind je eigen geknakte staart maar eens, en leg daar dan maar eens liefdevol je hand op. Moeilijk hoor.

Boekwrm zei

En dat wat Marloes aanbeveelt, brengt mij verwondering, dat maakt mij blij.
Daarom was ik hier.
Mooi hier.

Impa zei

@Maz: Mmmmmmm. Lekker bad ben jij.
@Riekster: Natuurlijk hou ik van die mensen dichtbij. Maar ook van alle mensen ver weg. Van iedereen. En alleen dichtbij wil nog wel eens ingewikkeld voelen doordat er zoveel anders meespeelt. Snap je? Misschien noem jij dat ingewikkelde van dichtbij wel liefde.
@Pepperfly: Bij dieren geldt dat onderscheid tussen dichtbij en ver weg minder, voor mij. Omdat je bij dieren minder tegen je angst en eigenbelang aanloopt. Of juist toch al alles voorbehoudloos van ze krijgt. Die liefde blijft zuiverder.
@David: Dank! Dat glimlachen dat om mijn schouders zweeft, dat kwam zo'n beetje uit mijn pen. Maar toen het er stond, wist ik wel dat het zo was. Soms loop je gewoon zo licht rond op straat dat je hele lijf een beetje glimlach ademt in plaats van alleen je gezicht. En vooral om de schouders voelt dat lekker licht. Hoeiii! Lekker vaag, he?

Impa zei

@Karin:Fijn dat je kwam lezen!
@Wenz: Hahahaha! Sloeren. Inderdaad. Ik zeg altijd maar: 'Universele liefde? If you've got it, flaunt it!'
@Boekwrm: Welkom!

RIEK zei

@Impa: ik ben nu al 3 dagen aan het nadenken over je logje en de reacties erop (inclusief die van mezelf).
Ik kom er niet uit. Ergens klopt er voor mij iets niet. Ik wil iedereen begrijpen en gelijk geven, maar toch...Ergens klopt er iets niet, maar ik weet niet wat.
Misschien moeten we het er maar eens over hebben al mensen-kijkend in een parkje in het gras.

Een logje waar ik niet uit kom. Ik hou ervan. Mooi is het.

RIEKSTER zei

Zo, de reactie was al geplaatst voor ik het in de gaten had..maar niet RIEK, maar RIEKSTER was het dus.

Lian Reuvekamp zei

Wat kun je heerlijk bomen en dat nog leuk en volgbaar opschrijven ook. Zojuist een mooi boek over de liefde gelezen: verslaafd aan liefde van Jan Geurtz. Het boek is beter dan de titel, erg goed zelfs. Aanrader!

Anoniem zei

Impa
Je schrijfstijl vind ik wel mooi, maar je raakt me op een ander vlak.
Houden van mensen die dicht bij je staan is waarschijnlijk niet moeilijk als je ook van jezelf kunt houden.
Jezelf laten zien en accepteren wie je bent in al je grootheid en kwetsbaarheid is daarvoor, volgens mij, een voorwaarde.
Soms lijkt het, althans zo komt het op mij over, dat jij je verheft boven mensen. “Al die zielen op straat, ik vergeef ze, ze krijgen nog een kans”, is daarvan een voorbeeld.
Wat moet ik hiervan toch denken?
Je zegt dat je dwars door ze heen kunt kijken, jij bent toch gewoon Impa, of vergis ik me?
Mensen kijken altijd met je eigen referentie. Gekleurd en vervormd door het verlangen.
Nog een slotvraag,
Wat is voor jou moeilijker, liefde te geven of te ontvangen?
Ik wens dat je met beide voeten zacht landt op de aarde, en wees welkom onder ons.
Liefs Eva

Frank zei

You okay, babe?