26 september 2010

Impa en de rivier


Ik stond in mijn bikini in de stroom van een ondiepe rivier en stapelde stenen. Als ik met een paar grote stenen begon, kon ik er met gemak nog twee of drie op leggen die door het wateroppervlak heen braken en met een glooiend golfje om zich heen de stroom weerstonden.

De rivier kronkelde laag tussen hoge rotswanden. Ik hield van open landschappen: van vlaktes en wijde velden. Dáár ging mijn hart open, dáár kon ik ademhalen. Maar toen mijn lief mij door de heuvelbergen van de Ardèche reed, voelde ik de energie op sommige plekken bijna uit mijn handen spatten. En toen ik uitstapte aan een rivier met een bedding vol stenen, deed mijn hart een rondedansje. Stroom! Heldere, koude stroom! En overal stenen. Ronde gladde, harde keien, overdag heet van de zon, in het water koel en kleurrijk.

De eerste keer dat ik me er helemaal in liet zakken, benam het water me de adem. De kou omsloot mijn huid. Ik zat roerloos. Visjes knabbelschubden langs en hoog aan de rotswand cirkelden geluidloos twee roofvogels. Daarna droegen mijn voeten me elke dag vanzelf naar de bedding.

En zo stond ik in mijn bikini in de stroom van een ondiepe rivier en stapelde stenen. Ze wankelden even, vonden dan hun plek op elkaar en bleven liggen. Kleine torentjes waren het, hier en daar één. Kleine kasteeltjes waar de stroom tegen de muren beukte en dwars door de ramen heen kwam en waar ik kon wonen met mijn lief omdat in de bedding van een rivier alles immers één is.
Ik was niet de enige die onder de indruk was van mijn bouwwerken. Op de weg langs de rivier staken af en toe motorrijders hun hand op. Een pompier in een grote, rode brandweerwagen zette zijn sirene aan. Hij hing lachend uit het raam, stak zijn duim op en riep iets onverstaanbaars. Hij verdween slingerend om de hoek. Het bericht moet zelfs de lokale media hebben bereikt, want die middag verschenen er politieagenten op motoren die de weg geruime tijd afzetten voor het verkeer zodat er een heel peloton wielrijders langs kon. Honderden snelle figuurtjes die misschien niet de tijd kregen om uitvoerig naar de stenen te kijken, maar die er toch maar mooi een glimp van op hadden gevangen. Het zou in Franse huiskamers een wielerverhaal worden dat nog generaties lang werd overgeleverd van vader op zoon.

Zo stapelde ik mijn stenen en stroomde ik mijn stroom. Af en toe koos ik een steen die ik mee zou nemen naar huis: een ronde kei, een steen in de vorm van een hart of een steen die er op het eerste gezicht misschien vreemd uitzag maar die hele mooie dingen fluisterde.

5 opmerkingen:

Lian Reuvekamp zei

Mooie gedachten, goed geschreven, schitterende foto's. Heerlijk meegenieten van je vakantie!

Maz zei

Mooie beschrijving van Impa en het leven. Jij stapt er in, ook al is het koud. Je laat je verwonderen en bewonderen. En je laat het stromen.

Monique zei

Mooi verhaal. Ik ken de Ardèche, het is er prachtig, vind ik. Leuk dat de omgeving zo regaeerde.

Splut zei

Ik wil ook in die rivier!!!

quirk zei

Jij komt echt overal hartjes tegen hè? Heb jij soms met hartjes wat ik met gezichtjes heb? Mooi stuk, ik voel het meteen verfrissend kabbelen tussen mijn tenen.