20 september 2010

Impa en de gastbloggers: Polle

Ik heb vakantie. Het huis wordt liefdevol bewoond, het werk ligt even stil en waar ik nu ben, flonkert koel water in warm zonlicht. Op Impalinea kunt u zich ondertussen laven aan logs van mijn favoriete bloggers. Impalinea proudly presents: Impa's gastblogs. Vandaag geschreven door Polle.
***

Het kader en de context
Een gastlog schrijven is als het opruimen van de post en het verzorgen van de planten terwijl de bewoner van een huis op vakantie is. Ik krijg de sleutel, op tafel ligt een briefje met instructies. "Wil je geen water in de pot laten staan bij het slaapkamergeluk? De vrouwentongen zijn niet veeleisend, een keer in de week een klein scheutje is genoeg." Lopend door een ruimte die me bekend is, doe ik de van mij verwachte dingen en voel me ongemakkelijk. Ik vraag me af waarom. Ik was hier immers al vaker, maar dan was jij er. Dat is wat het ongemak veroorzaakt: het kader mist de juiste invulling. Als de bewoner van een huis er niet is, mist een ruimte haar context.

Het omgekeerde ontmoet ik, wanneer ik zelf op vakantie ben. Wanneer ik niet in mijn eigen huis of omgeving ben, mist de invulling haar vertrouwde omkadering. Ik zie hoe mooi de heuvels en de bossen elders zijn, eet lokale specialiteiten die ik niet eerder proefde, vat de slaap temidden van vreemde geluiden en ontmoet mensen die ik nooit tevoren de hand schudde. Pootjebadend in een Franse rivier, denk ik aan thuis. Aan de huiskamer waar een grote oranje tijger ligt. Nadat ik hem geadopteerd had van de kunstuitleen heeft Hond drie dagen naar de indringer gegromd. Uiteindelijk sloot ze vrede, vlijde zich naast hem neer en viel in slaap. Boven de bijzettafel vliegt een vogel van papier-maché. Ik kreeg hem op moederdag. Omdat ik niet heb en niet ben. In de boekenkast staan de Jip en Janneke boeken waarin ik als vijfjarige in kleuterhandschrift mijn naam schreef. Ik stel me voor hoe het voelt om in mijn eigen bed te liggen, kan de geur van de badkamer oproepen, zie de foto’s die aan de muur hangen.

De post sorteer ik. Ongeadresseerd op een stapel, geadresseerd op die ernaast. Lopend door een ruimte die me bekend is, doe ik de van mij verwachte dingen en voel me ongemakkelijk. Ik vraag me af waarom. Ik was hier immers al vaker, maar dan was jij er. Op Impalinea ben jij de context. Jij vult het kader.
Kom snel terug.

5 opmerkingen:

Wenz zei

Zo waar. Het huis voelt dan zo wachtend aan, je loopt voorzichtig door de kamers waar je vaak zonder nadenken liep, maar nu is alles anders. Mooie scherpe blik, die Polle.

Maz zei

Ja Impa, kom snel terug! In je echte huis is het ook leeg zonder jou....

Anoniem zei

Mooi geschreven sukje.

esther zei

Wat een prachtige afsluiter van de gastlogs.

Poelekie zei

<3!