06 september 2010

Impa en de gastbloggers: Manon Sikkel

Ik heb vakantie. Het huis wordt liefdevol bewoond, het werk ligt even stil en waar ik nu ben, flonkert koel water in warm zonlicht. Op Impalinea kunt u zich ondertussen laven aan logs van mijn favoriete bloggers. Impalinea proudly presents: Impa's gastblogs. Vandaag geschreven door Manon Sikkel.
***

Spek
Of ik vegetarische spekreepjes wilde kopen, vroeg de vrouw in de supermarkt. Ik schudde vriendelijk mijn hoofd en bedankte. 'Echt niet?' vroeg ze verbaasd. 'Ik ben vegetariër,' zei ik verontschuldigend. De vrouw wilde waarschijnlijk zeggen 'nu breekt mijn klomp', maar in plaats daarvan zei ze: 'maar dit IS vegetarisch.' Ik zei dat ik dat wist, maar dat ik als vegetariër gruwel van het woord spek en dat ik geen vegetarisch product wil eten dat spekreepjes heet. 'Nu breekt mijn klomp,' zei de vrouw toch maar. 'Deze reepjes ruiken en smaken precies als spek.' Nog een keer probeerde ik haar duidelijk te maken dat dat precies de reden was waarom ik het niet ging kopen.
Bij het schap met vegetarische burgers hoopte ik eindelijk verlost te zijn van haar. Boos kwam ze achter me aangelopen, twee pakken vegetarische spekreepjes balancerend op haar reusachtige borsten. Dat laatste is niet echt een detail dat er toe doet, maar door die pakjes spekreepjes die er boven op lagen, kon ik toch niet anders dan er naar kijken. Misschien was ze daarom wel uitgekozen om in de supermarkt producten te verkopen. In plaats van rondgaan met een kaasplankje kon ze de blokjes kaas, bekertjes vifit en spekreepjes gewoon op haar borsten presenteren. 'Als u een pakje probeert, krijgt u er een tweede gratis bij.' Omdat ze me nu heel boos aankeek, pakte ik de spekreepjes van haar borstplateau en stopte ze in mijn winkelwagen. Maar nog was ik niet van haar af. Waarom ik eigenlijk vegetarisch at, wilde ze weten. 'Omdat ik niet van vlees hou,' antwoordde ik. Om geen enkele andere reden. Ik vind het gewoon domweg niet lekker. In mijn levendige fantasie zie ik in elk biefstukje een dode koe en dan heb ik opeens geen honger meer. Verder mag iedereen van mij zo veel vlees eten als hij wil. En iedereen mag vragen of ik vegetarisch ben - in plaats van vegetariër - en iedereen mag me vertellen dat ik ook geen winegums en in dierlijk vet gebakken friet zou moeten eten. Alles vind ik prima, behalve als een vrouw met twee borsten als kaasplateaus mij dwingt om vegetarische spekreepjes te kopen. Bij die gedachte bleef ik staan. De vrouw volgde me nog steeds. Waarschijnlijk om te zien of ik de pakjes niet stiekem terug zou leggen. Vlak voor de kassa haalde ik de pakjes weer uit mijn kar en haalde het plastic eraf. De spekreepjes schikte ik op haar borsten. Op de ene borst vormden ze een mozaïek in de vorm van de zon. Op de andere borst legde ik ze in het patroon van de Aardappeleters van Van Gogh. Ik was er nog behoorlijk lang mee zoet, maar uiteindelijk legde ik ook het laatste vegetarische spekreepje terug. Ik beloofde haar dat ik ze de volgende keer echt zou kopen, maar nu even niet. Voorzichtig liep de vrouw terug naar haar verkoopkraampje, haar borsten vol spekreepjes roerloop voor zich uit duwend.

4 opmerkingen:

RIEKSTER zei

Wauw, dat ga ik vanmiddag ook doen!

Polle zei

Creatief met vegetarische spekreepjes. Ik vind het een hele originele hobby en het levert een mooi stuk op.

Lian Reuvekamp zei

Om lekker en gezond vegetarisch te eten, ga je geen vlees na-apen. Komisch geschreven, graag gelezen. Zie het helemaal voor me :-)

pepperfly zei

Hm. Dat is nu het enige wat ik soms mis: spekreepjes. ;-)

Waanzinnig leuk stukje, btw!