10 september 2010

Impa en de gastbloggers: Frank Overlast

Ik heb vakantie. Het huis wordt liefdevol bewoond, het werk ligt even stil en waar ik nu ben, flonkert koel water in warm zonlicht. Op Impalinea kunt u zich ondertussen laven aan logs van mijn favoriete bloggers. Impalinea proudly presents: Impa's gastblogs. Vandaag geschreven door Frank Overlast.
***

Het zal wel een poosje geduurd hebben voordat Impa genoeg moed bijeen had gesprokkeld om mij te vragen voor een gastlogje op haar site. Ach, de schat. Nergens voor nodig natuurlijk. Ik wil voor haar best wel even stoppen met mijn belangrijke werk om mijn vingers  langs het toetsenbord te trekken voor haar publiek. Impa weet dat ik in diezelfde vingers de kunst van het gastbloggen heb zitten. Daar hoef je míj niets over te leren.

Mijn aanvankelijke idee was om een stukje te tikken over hoe blij ik ben met mijn nieuwe trui. Toen schoot me iets boeddhistisch naar boven en denk ik erover om het daar over te hebben. Mensen denken vaak dat ik boeddhist ben. Omdat ik een gladgeschoren hoofd heb, omdat ik al een jaar of tien geen vlees of vis eet (en andersom), omdat ik vaak naar landen reis waar het boeddhisme enthousiast wordt uitgeoefend en omdat ik natuurlijk wijze uitspraken debiteer zoals Kleinduimpje broodkruimels.

Ik ben daarentegen geen boeddhist. Mijn laatste kans op het nirvāņa heb ik samen met wat onverteerde noedels uitgekakt in Nepal. Daar kwam ik op drieëneenhalf duizend meter hoogte een prachtig vervaagd boeddhistisch klooster tegen. Je kunt je wel voorstellen dat toen ik op mijn Havaianas tussen de gewassen vandaan kwam en dit imposante bouwwerk afgetekend zag tegen de bergtoppen van de Himalaya, ik erg onder de indruk was. Helaas niet. Het was namelijk zo, ik moest heel nodig naar het toilet. Bergje klimmen is leuk, maar de constante plofbewegingen die je organen te verduren krijgen, in combinatie met een vochtige hitte en veel thee, zorgen voor een schitterende buikloop. Dus terwijl het klooster mooi en mysterieus stond te wezen en aanleiding had kunnen geven voor een spirituele uiteenzetting mijnerzijds, zat ik gehurkt boven een monnikenpot mijn darminhoud eruit te kreunen. Om daarna toiletpapier te gebruiken. Wat niet eens met het emmertje doorgespoeld kon worden. Dat moet later een verrassing geweest zijn voor de lama’s en rinpoche’s. En ik verscheet ongetwijfeld mijn kans op een boeddhistische toekomst.

Afijn. Een gastlogje dus. Ik neem aan dat het ook iets meeslepends kan zijn. Iets uit mijn jeugd ofzo, wat tegelijkertijd geestig en aandoenlijk is. Misschien over de eerste keer dat ik een begrafenis heb bijgewoond en dat ik me altijd heb afgevraagd wat die vreemde mevrouw ging doen met de foto’s die ze van mijn dode oma nam. Oh nee, wacht even, ik schrijf iets over mijn werk als basisschoolleraar. Ja! Dát vinden de vrouwtjes ook altijd leuk (Discovery Channel: bloglezers zijn in negentig procent van de gevallen verveelde huisvrouwen). Dan haal ik een herinnering naar boven over een sympathieke leerling die iets moeilijk meemaakt. Je weet wel, een lach en een traan enzo. Dat wordt mijn gastlogje!

Shit. Ik zit al op 461 woorden en ik heb nog niets geschreven wat Impa’s lezers naar mijn site moet lokken. Ehm. Had ik al gezegd dat ik heel blij ben met mijn nieuwe trui?

3 opmerkingen:

Maz zei

'Schitterende buikloop', geweldig dat eindelijk iemand poëtisch over poep wil schrijven. Goeie trui trouwens.

Polle zei

Coole trui, goede gezichtsuitdrukking. Ik ga bij je lezen.

rudy kaals zei

Verranck.. het blijft lastig je te negeren, zal maar weer eens in dat log van je duiken.