20 augustus 2010

Impa is één

In de woonkamer zat een hele dikke spin. Zijn poten waren per stuk een meter of twee. De spin zat in mijn lievelingsfauteuil en stak net een sigaret op. Ik vroeg: 'Moet dat nou?' Zonder zijn kop te bewegen, richtte hij twee van zijn acht ogen op me. Drie andere hield hij gericht op de aansteker, want zo'n vlam in je behaarde fikken kan nog best link zijn, en met de laatste drie keek hij naar het bovenraampje waar een vette vlieg zich hardnekkig tegen het glas te pletter zoemde. 'Wat?' Zei hij. 'Roken', zei ik. 'En in mijn lievelingsfauteuil zitten.'

Ik had me een paar dagen geleden al hardop afgevraagd waar hij was gebleven. Hij woonde altijd onder de stapel stenen in de tuin, waar ik hem soms vliegen voerde. Ik had al lachend tegen mijn lief gezegd dat hij er zeker te groot voor was geworden, voor dat hol onder die stenen.

Razendsnel stond de spin op en rende vlug een stuk door de kamer naar me toe. Dat doen ze, die modderfokkers. Dat is juist het probleem met spinnen, dat je nooit met ze kunt afspreken dat ze een beetje overzichtelijk op dezelfde plek blijven zitten. Op een paar meter afstand bleef hij staan en bewoog zijn kaken een beetje heen en weer. Hij nam een trekje en gooide toen de sigaret achteloos in een hoek. 'Je hebt gelijk', zei hij. 'Onbeleefd. Neem me niet kwalijk.'

Ik was wel even geschrokken toen ik hem daar aanvankelijk had zien zitten, maar toch was ik niet bang. Vroeger wel. Vroeger had ik gegild, getrild en ergens anders heen gewild. Nu bekeek ik hem nog eens goed en vond ik hem eigenlijk wel mooi. Ik hou namelijk wel van beharing bij mannen. Bovendien ben ik niet meer bang voor spinnen sinds ik heb verzonnen dat alles één is. Ik ben dus zelf die spin, als het ware. Het nadeel was nu wel dat ik dan ook zowel de vette vlieg was als het raam waartegen hij zich te pletter vloog, maar daar stond ik voor het gemak nu even niet bij stil.

De spin maakte aanstalten om door de tuindeuren weg te gaan. We keken elkaar nog één keer aan en probeerden er allebei toch een beetje superieur vanaf te komen. Ik vond dat hij wel een voorsprong had, met die acht ogen van hem, maar toch keek ik volgens mij ook behoorlijk mean en waardig tegelijkertijd. 'Pas maar op in de tuin', zei ik. 'De buurman heeft kippen. En alles is één, dus ik ben ook de tuin, de buurman en de kippen. En als je niet oppast, zeg ik één keer tok en dan peuzel ik je op.' De spin haalde z'n acht schouders op en liep langs me heen naar buiten. Heel snel. Want dat doen ze, die modderfokkers. Zo zijn ze.

13 opmerkingen:

Folkert zei

Lieve Impa, het lijkt zo een scene uit de OK-coral.

esther zei

Dit zou een schitterend kinderverhaal zijn! Ik zie de tekeningen al voor me.

Impa zei

@Folkert: You bet. Ik kijk meaner dan mijn schaduw.
@Esther: Je brengt me op een idee :-)

Wenz zei

Impa, ik ben eventjes verliefd op je woorden hier hoor. Geweldig. Prachtig. Vol humor. Hilarisch. Ja. En lief en dapper.

Jet zei

Jaaaaaaaaaaaaa! Impa die kinderboeken schrijft! Ik ben voor! Geweldig stuk heb je hier geschreven. Je kan merken dat die opleiding je ontzettend goed doet, je gaat alleen maar beter schrijven. Fijn, fijn, fijn.

Jet zei

Hmm, beter als in met nog veel meer verbeelding, 'buiten de lijnen' als het ware

Maz zei

Heerlijk hoe je alles zo kunt verzinnen dat het goed is. Vroeger verzon ik krokodillen onder mijn bed, nu verzin jij dat alles één is. Geruststellend. En een mooi verhaal.

Emilie Kassenaar zei

Mijn moeder placht mij keer op keer het verhaaltje van Boe Spinnekop en Muggelientje te vertellen. Jarenlang heb ik er nachtmerries van gehad, de laatste tijd niet meer. En bedankt. Maak er vooral een kinderverhaal van!

Impa zei

@Wenz: Mmmm, fijn. Verliefd. Mmmm.
@Jet: ik snap! Denk je dat ik beter schrijf door een beeldende opleiding? Grappig. Zou zo maar kunnen. Mooi opgemerkt.
@Maz: Geruststellend, ja. Bijzonder.
@Emilie: Boe Spinnekop, dat klinkt niet best... Fijn dat je er nu niet meer bang van wordt.

Enneh... over die kinderverhalen, beste mensen: dit is gewoon een verhaal-verhaal, geen kinder-verhaal. Ik heb helemaal geen kinderen nodig om over pratende dieren te kunnen schrijven :-)

esther zei

Maar kinderen hebben jou wel nodig :-) Voor dit verhaal, bijvoorbeeld!

quirk zei

Gelukkig maar, want als groot mens geniet ik ook wel heel erg van dit soort mooie avonturen. :)

Lian Reuvekamp zei

Verdorie zeg, ik begin mij af te vragen hoe jij nog steeds beter kunt worden. Dit is fantastisch geschreven, een genot om te lezen en heb er hartelijk bij gelachen. Hoe verzin je het. Geweldig!

rob alberts zei

Mijn vogelspin zit duf met een aantal krekels op het hoofd onder de warmtezon.
Zelfs wanneer ik dit hardop heb voor gelezen reageert zij niet.
Ik vind het een mooi verhaal.
Vriendelijke groet uit Amsterdam-ZuidOost