30 augustus 2010

Impa is één (2)

Er stond een witte kip in de tuin. Groot genoeg om kip te zijn, maar klein genoeg om ook nog wel voor uit de kluiten gewassen kuiken door te kunnen gaan. Het was een soort puberkip. En zo te zien had hij hele slechte manieren, want hij stond in mijn tuin een beetje mijn spullen op te eten. Een hangkip, zeker. Die maar doet waar hij zin in heeft. Toen de kip mij zag, keek hij mij even aan en peuzelde toen rustig verder. Ik zag dat hij al een mooi lapje grond had losgekrabt en kaalgevreten. Stond geen sprietje meer. Ik vreesde het ergste voor de zaadjes die ik daar had gestrooid. Vingerhoedskruid, vooral. Bloemen die een beetje tegen schaduw kunnen. Want die hangmat van mij moet natuurlijk wel ergens aan hangen en dus staan er een paar bomen in mijn tuin. Het valt alleen niet mee om op de beschaduwde grond iets te laten bloeien en ik had voor volgend voorjaar mijn hoop gevestigd op vingerhoedskruid. 'Hé', zei ik. 'Wat moet dat hier?' De kip trok een wenkbrauw op en stopte even met kauwen. 'Ach, man, maak je niet zo druk', zei hij met volle mond. Bij het woord 'zo' sproeide hij kleine stukjes pissebed.

Druk? Ik? Mijn tuin! Mijn plantjes! Mijn zaadjes en bolletjes en kiempjes die nu nooit het levenslicht zullen zien! Druk? Ik werd woest. Ik dacht goed na over wat ik tegen de kip zou zeggen. Ik probeerde een helder en verantwoordelijk antwoord te verzinnen. Ik probeerde toeschouwer te worden van mijn woede zodat ik niet uit boosheid zou handelen, want dat zou dan waarschijnlijk iets worden met luchtbuks en galg en knakkend nekje. Ik wilde op heldere en verantwoordelijke manier communiceren.

Opeens zette de kip grote ogen op. Hij slikte het hapje dat hij in zijn snavel had door en deed langzaam een stap achteruit. Snel probeerde ik mezelf te corrigeren. Hier stond ik dan, na te denken over helder en verantwoordelijk communiceren, terwijl er ondertussen stoom uit mijn oren kwam. Had ik ook al ongemerkt gebriest? De kip bleef kijken, maar begon zich ondertussen langzaam om te draaien. Ik haalde adem om iets te zeggen. Ik bedacht me dat ik de kip misschien een beetje gerust moest stellen, want hij zag er doodsbang uit. De kip begon te lopen. Eerst langzaam, en toen vliegensvlug. Ik wilde 'Kip' roepen, maar riep 'Tok'. Opeens schoten er een paar enorme, zwarte poten van ergens achter mij naar voren. Ze gingen zo rakelings langs me heen dat ik voelde hoe een lichte bries mijn nekharen overeind zette. Razendsnel vloog er een zwarte schim door de tuin en vlak voordat de kip onder de schutting door kon rennen, verdween hij in één hap tussen de kaken van een gigantische, harige spin. Het duurde maar een paar seconden, toen was er van de kip niets meer te bekennen. De spin keek om en grijnsde. Hij likte zijn lippen af, veegde met één van zijn acht poten zijn bek droog en knikte naar me. Ik kon me niet verroeren. Stokstijf en met open mond keek ik toe hoe hij in de hangmat ging liggen. Hij liet een boer en zei: 'Alles is één.'

7 opmerkingen:

quirk zei

Het is een serie! Hoezee! :)
Mooi einde.

Maz zei

Haaaaaaa! Gaaf! Go spin! Go Impa!

esther zei

Haaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaahahahahaha!

Wenz zei

Hahahaha och gutjes toch. Arm kippetje. Een leven in de krochten van een harige spin is toch ook niet alles. Maar alles is één. Dus. Eigenlijk zit dat kipje ook in Impa. En Impa in de kip. En de spin in de kip. En impa in de spin. En... nu ja, het is vooral beestachtig grappig, dit. :)

caroline marike zei

*verheug me nu al op de tekening*

Impa zei

@Quirk: Ja, dat verraste mij tijden het schrijven ook.
@Maz: Go één!
@Esther: *brede glimlach*
@Wenz: En Wenz in de spin!
@Caroline Marike: Ik ook.

Lian Reuvekamp zei

Ik keek ook al of er een tekening bij was... erg leuk Impa.