12 augustus 2010

Impa en de Nijmeegse Vierdaagse

Of: Impa maakt reclame voor verwondering

'Ziet er goed uit, mevrouw! Hou vol!' Mijn lief zit naast me in de auto en zet een hoog stemmetje op. 'Nog een klein stukje, meneer!' Tussendoor grijnst hij naar me. 'U bent er bijna! Hou vol! Ziet er goed uit!' gaat het hoge stemmetje. Hij doet alsof hij het uit het raam naar voorbijgangers roept.

Hij doet mij na.

Van toen ik bij de Nijmeegse Vierdaagse was. Want ik ging op de derde dag van de vierdaagse nietsvermoedend voor het eerst van mijn leven langs de kant van de weg staan, op een rustig stuk straat vlak voor het einde van de route, toen de mensen de moed nog niet verloren hadden maar het al wel heel, heel zwaar hadden. Ik keek naar die mensen, zo vrolijk en vastberaden, die voorbij marcheerden of strompelden, zingend, verkleed of met tranen die ze van de pijn over hun gezicht stroomden en ik voelde me tot mijn stomme verbazing opgetogen en blij. En zo liefdevol.  En ik wilde ze ineens eigenlijk allemaal persoonlijk aanmoedigen. Dus ik klapte en riep en floot en lachte en zwaaide dat het een aard had en ik zag hoe het de mensen goed deed dat wij daar stonden langs de kant van de route en hoe mooi al die mensen waren en hoe fijn het in Nijmegen was en toen zat ik zomaar ineens vast in een episode van algehele levensvreugde.

'Ziet er goed uit, mevrouw! Hou vol! Nog een klein stukje, mannen!' Naast me op de stoeprand zat mijn lief. Hij zweeg. En ik voelde hoe hij daar zat en dat hij blij was met die uitbundige vrouw naast hem, die zoveel geluid maakte en alle mensen wel wilde ontmoeten en die zo vaak zo anders is dan hij. Hij keek en lachte en klapte zwijgend mee. En in de dagen die volgden, deed hij mij af en toe plagend na, met een hoog stemmetje. 'Ziet er goed uit, mevrouw! Nog een klein stukje!'

Maar die Vierdaagse is al weken geleden. Hoe kom ik daar nu bij? Door het nieuwste Retourtje Verwondering van Yvette van der Aa. En het stukje dat ze erover schreef op haar blog. En omdat  daardoor de hele blije handel opnieuw begon te bubbelen van binnen; die rare, blije sfeer van ontroering en vreugde en saamhorigheid in Nijmegen die ik nooit had kunnen vermoeden als ik er niet bij was geweest.


Yvette kent u van de mobiele Verwonderwinkel. En van alle andere prachtige dingen die ze doet.  

Het leven is vol moois, mensen.

Gaat heen en verwondert u. 

4 opmerkingen:

RIEKSTER zei

Vaak waar je het verwacht, vaak ook niet waar je het wilde en meestal waar je er niet aan dacht... daar.

esther zei

Ik zie je helemaal staan! Geweldig toch :-)

Maz zei

Volgend jaar wil ik mee. Er gaat niets boven je laten meeslepen door emoties van anderen en heel hard juichen.

Lian Reuvekamp zei

Wat ontzettend leuk in een heerlijk vlotte stijl en vol humor geschreven!