21 juni 2010

Impa bleef even op de bank zitten

Dit moet wel de fijnste zondag van het jaar zijn geweest. Ik viel aan het begin van de avond in slaap bij Nena's 99 Luftballons. Mijn lief en ik zaten op de bank met de laptop en draaiden op YouTube clipjes uit de jaren '80. Feargal Sharkey en Falco, need I say more? Als je bij elk liedje een andere houding zoekt voor verstrengelde armen en benen en je kookt tussendoor een hapje pasta met blauwe kaas en spinazie dan vliegen de uren voorbij. We hadden een film zitten kijken die me blij maakte en ontroerde en mijn lief had zijn kater aangevoerd als excuus voor zijn tranen. Daarvoor had hij WK-voetbal zitten kijken, dicht tegen mij aan, terwijl ik mijn blik naar buiten liet dwalen. Daar hielden de blaadjes aan de bomen voor het raam zich stil in de donkere middag en binnen, onder een dekentje, met het vuvuzelakoor op de achtergrond, bedacht ik mij dat een lichte kater die een hele zondag mag duren een prettige verdoving oplevert. Zo één waar je niet echt last van hebt maar die je wel lekker traag maakt, zodat je een pas op de plaats doet en je bewust wordt van je hele lichaam. En je jezelf toestaat om een dag helemaal niets te doen. Ik had vriend W. rond het middaguur naar het station gebracht waar hij nog net zijn trein haalde. Misschien wel omdat ik op weg naar het station ontdekte hoe je met piepende banden moest optrekken. Vriend W. zat die ochtend bij ons aan de ontbijttafel en we voerden een langzaam gesprek, van het soort waar we de avond ervoor niet aan toe waren gekomen, over liefde en kunst, werken en leven. Een goed gesprek om te voeren met een langzaam hoofd en een lijf dat gevoed wil worden met kersenvlaai en aardbeien, toast, sterke koffie en grote glazen water. Mijn lief stond al eieren te bakken voor vriend W. toen ik die ochtend beneden kwam. Ik daalde uit mijn lege bed af in een keuken vol warmte.

Ik was een paar uur ervoor het bed pas in gerold, moe en een beetje dronken en heel erg gelukkig. Ik had de laatste gasten rond 04.00 uur op hun fiets gezet en de straat uit geduwd, toen de lucht aan de overkant al lichtblauw werd. Ze waren de laatsten van een grote groep mensen die in de loop van de avond bij mij had aangebeld en die de hele avond en nacht bij mij aan tafel, in de keuken en in de tuin had zitten praten en lachen zodat ik af en toe om me heen keek en me rijk, rijk, rijk voelde. Er waren mensen die ik al heel lang ken, maar ook veel mensen die ik dit afgelopen jaar heb ontmoet, in mijn nieuwe leven in mijn oude stad. Er was fijne familie en er waren dierbare, oude vriendinnen. Er waren nieuwe vrienden, studiegenoten en fijne buren. Een paar vriendinnen stelden me die avond voor het eerst aan hun mannen voor en iemand droeg een nieuw kind in haar buik. De meeste mensen kenden elkaar niet en toch werd er gepraat en gelachen en werd het fles na fles, een hele playlist lang, buiten langzaam licht en van binnen heel blij.

Ja, dit moet wel de fijnste zondag van het jaar zijn geweest. 

3 opmerkingen:

Maz zei

Het was één van de beste verjaardagsfeesten ever. Mijn kater was ook verbazend licht, net als mijn gemoed dat blij was met alle oude en nieuwe ontmoetingen van de avond ervoor. Ik geniet nu nog na.

Tineke zei

Het was een verjaardagsfeest zoals ik die nog niet bij jou had gevierd met veel nieuwe en oude gezichten. Geweldig.

quirk zei

Klinkt heerlijk!
Als een zachte zomerse vooravond
op de een of andere manier.