10 mei 2010

Impa heeft het aan de stok met de natuur

"'s Morgens liggen de gedachten nog verscholen en tasten aarzelend om zich heen. Ze glanzen als goud." John Steinbeck (Citaat aangetroffen op BW14.)

Ik heb een heel klein slaapkamertje, helemaal wit, met een roze omalamp aan het plafond en roze voile achter het witte rolgordijn. Als het raam openstaat, bolt de voile glinsterend naar binnen in het heldere zonlicht van de middag. Het bed is groot, het beddengoed is wit, de muren zijn wit. Er hangt een bruine plank aan de muur waar een paar dierbare objecten op liggen en daar staat een witte dekenkist onder. Verder niets. Het witte kamertje is zo basic dat het sommige mensen spartaans voorkomt, maar voor mij is het een haven van rust en stilte. Dat gaat verder dan alleen een prettige plek om te slapen. Het is de enige kamer van mijn benedenwoning die een verdieping hoger ligt, boven de werkkamer, in de tuin aan de achterkant van het huis. Als ik 's avonds ga slapen, lijkt het wel alsof ik met de trap omhoog ga naar een soort witte cel, een stukje andere wereld, waar ik me een nacht inplug om me op te laden. Het is bijna een klein stukje hemel, zo licht en veilig en dierbaar. Ik heb jarenlang gebeden om stille buren, ik heb jarenlang naast een rumoerige snelweg gewoond en uitlaatgassen ingeademd. En nu ben ik dan eindelijk op deze plek aanbeland. Ik slaap er als een marmot en voel me er nooit alleen. Iedere avond voordat ik in slaap val, ben ik me er even van bewust hoe goed het bed aanvoelt en hoe lekker ik lig en 's ochtends word ik er zonder uitzondering met een glimlach wakker.

Tot voor kort, tenminste. Tot de komst van de haan.

Een haan! Een haan mensen, in een dichtbevolkt stukje stad. Stelt u zich vier straten voor die een vierkant vormen. Aan de achterkant van de huizen omsluiten die vier straten een groot, afgesloten gebied van tuinen, brandgangen, binnenplaatsjes en balkons. In honderden appartementjes, huizen, benedenwoningen en bovenwoningen wonen evenzoveel mensen. Gezinnen, studenten, kinderen,  stellen, jonge mensen, ouderen. Mensen die daar allemaal hun best doen om er naast elkaar en met elkaar te leven. Die er werken, wonen en... slapen.

Tot voor kort, dus. Tot de komst van de haan.

Zoiets verzin je toch niet? Op een dichtbevolkt stukje stad in het midden van zoveel woningen een levende sirene neerzetten met maar één toon op de herhaalstand die begint bij het eerste licht en de hele dag doorgaat?

Een, twee, drie, vier, vijf, zes, zeven, acht, negen, tien.
Haal diep adem, Impa.

Een, twee, drie, vier, vijf, zes, zeven, acht, negen, tien.
Haal adem. Glimlach.

Lieve haan. Ik weet niet in welke tuin je woont, en ik weet ook dat je er zelf niets aan kunt doen dat jouw woonsituatie op z'n zachtst gezegd ietwat 'sociaal onhandig' is geregeld van je baasje. Maar als ik nou heel hard en liefdevol jouw kant op straal dat de croissantjes hier op zondag niet al om 06.00 uur de oven ingaan, kun je daar dan iedere zondagochtend een paar uur een beetje voor jezelf over nadenken? Met je oogjes dicht en je snaveltje toe?

9 opmerkingen:

Wenz zei

Vast die ene buur, die al jaren aan slapeloosheid lijdt en nu eindelijk eens iets heeft gevonden waardoor de eenzaamheid een beetje vervaagt: een beestje dat de rést van de buurt óók geen slaap meer gunt. Achut. Nodig die ene buur eens uit, die met de donkere wallen en dat verbeten trekje. Dan fleurt hij/zij wel op en voor je het weet is de haan weer terug naar de boerderij waar hij ongetwijfeld vandaan kwam. :)

(Of is het nu misschien kippen-maak-tijd? Dat iemand er twintig kippetjes bij wil, en daarom die haan een maandje geleend heeft?) Hoe dan ook: ik hoop dat het arme ding snel een beter thuis vindt. Voor hij ergens aan een spit eindigt...

Roerganger zei

*reikt oordopjes aan en een geweer, niet met dodelijke kogels uiteraard, maar geladen met ampullen die een landurige verlamming van de stembanden bewerkstelligen*

pepperfly zei

Jaaaa! Dát (Roerganger) lijkt me nou een aardige oplossing...en ik hoop met je mee, dat de haan echt snel ophoudt te kukelen...of dat je er snel aan gewend raakt. (Geloof me, ook dát kan...al geloofde ik dat zelf eerst ook niet...)

quirk zei

Ja daar wen je aan, echt! En op een dag vind je het zelfs leuk.

Jet zei

Hehe.. aan de stok..

Impa zei

@Jet: Ik word er kukeluurs van.

Roerganger zei

Ja, wennen kan wel, denk ik. Zoals je eraan went om aan het spoor te wonen. En als je dan verhuist, moet je weer wennen aan een spoorloos bestaan. Den Mensch heeft het maar moeilijk.

Caroline Marike zei

Ja, dat krijg je ervan. Iedere ochtend glimlachend wakker worden. Zo hadden de Goden het niet bedacht - leven is lijden - en ook zij die hen leven in eigen hand nemen en met een glimlach rond hun lippen hun weg bepalen, ook zij ontkomen er niet aan.

;-), een vette. En jawel. Ik heb wél met je te doen.

Maz zei

Ik hoop voor je dat het went. Weet je nog die Domtoren in onze achtertuin? Dat ging ook over toch? Ondanks de drie maandenlange 24-uurs terreur van 'Dromen zijn bedrog'?