29 april 2010

Impa was even op locatie aan het werk


In het hartje van Nijmegen staat een huisje met een tuin. Tegen het huisje aan heeft een man een afdak gebouwd van houten balken en doorzichtig golfplaat. In de geulen van het golfplaten dak blijft regenwater staan waar de vogels van drinken. Vanonder het afdak zie je vlak boven je hoofd hun pootjes en hun snaveltjes in het water. Er staat een grote tafel onder waar houten stoelen omheen staan en de man heeft potten met bloemen op de tafel gezet. Het is er goed toeven, in de stad met de rivier.

Aan de tafel in de tuin heeft een vrouw haar laptop opengeklapt. Ernaast liggen een telefoon en een opengeslagen agenda vol hanepoten. De vrouw is aan het werk aan de tafel in de tuin. Onder het afdak zit ze beschut, de lucht is vroeg in de ochtend al mild, de bries verkoelend op de warme middagen. De vrouw krijgt er internet - hoepla- door de lucht. Af en toe kijkt ze op van haar werk en glimlacht. Dan denkt ze er even aan dat de rivier heel dichtbij is en neemt ze een slok van haar koffie. Het is er goed werken, in de tuin met het golfplaten afdak, in de stad met de rivier.

26 april 2010

Territorium

'Heeft u alleen dat?' De man wees op de boodschappen van de vrouw achter hem. Ze had maar één artikel af te rekenen. 'U mag wel voor, hoor.' De vrouw tuitte haar lippen en schudde haar hoofd. 'Nee, hoor', zei ze. 'Bedankt.' De man zei: 'Ik heb vandaag goede zin, want mijn buren gaan verhuizen.' Hij nam het bordje tussen hun boodschappen weg. 'Ach', zei de vrouw. 'Ja, de vlag gaat uit', ging de man voort. Hij maakte met zijn lange lichaam aanstalten om haar door te laten. De vrouw bleef staan. Ik nam de bocht aan het eind van een rij schappen en liep weer weg van de kassa's. 'Het is echt heel vervelend', verkondigde de man met luide stem. 'Twaalf jaar lang...' Zijn stem stierf weg tussen de schappen. Ik was op zoek naar pannenkoekenmeel. En als ze het biologisch hadden, ook spek. En anders werden het pannenkoeken met ananas en appel. En met zoute kaas en stroop. Lange stroop, die van hoog boven je bord met goudbruine krullen neerdaalt op je pannenkoek.

20 april 2010

Impa draait de ruis een tandje zachter


Het is tijd voor minder lijntjes naar buiten. Communicatielijntjes, digitale lijntjes, mobiele lijntjes met de buitenwereld. Die brengen weliswaar voeding en vermaak, maar ook ruis en afleiding. En een voortdurend reikhalzen naar iets dat slechts vluchtig bevredigt. Het is tijd voor meer zicht naar binnen en meer pas op een veel stillere plaats. Meer blanco. In te vullen naar een - wellicht - waarachtiger behoefte. Ik gooi de lijntjes naar buiten dan ook voorlopig op dieet: in huize Impa worden de zondagen computerloos.

Ik ben benieuwd. Als u mij op zondagen zoekt, ga ik waarschijnlijk schuil achter mijn vredige glimlach.

17 april 2010

Impa fluistert een stapel levende have

'Je bent hondenfluisteraar, Impa.' Vriendin M. staat op en loopt naar haar keuken. Ze wijst naar een slappe bundel witte hond op mijn schoot. 'Ik heb haar nog nooit zo lang relext gezien.' Aan alle kanten hangen pootjes, staartjes en snuitjes langs mijn lichaam naar beneden. Mijn handen bewegen langzaam door vacht. Zachte oortjes. De slappe hond ligt er al uren. Nu vriendin M. is opgestaan, schiet haar andere hond in een crisis. Het beest is bang voor iedereen. Ik klop naast me op de bank, kijk een andere kant op en zeg zachtjes: 'Kom maar'. Ze kijkt nog een keer naar de keukendeur en springt dan op de bank. Een halve meter van me af zit ze, op haar hoede, een paar minuten lang. Dan verdwijnt ze ook naar de keuken. Op mijn buik voel ik tussen mij en de slappe bundel hond een zacht wolkje tevredenheid.

Ik vertel vriendin M. hoe ik al mijn hele leven katten wil en hoe er altijd een reden was om het uit te stellen. En of het nu niet toch gewoon tijd is.

We eten verse ananas en drinken witte wijn. En we praten over kunst, de liefde en koeknuffelen.

Later zet ik in het donker mijn fiets in de gang. Als ik mijn voordeur dicht wil doen, staat er een zwart-witte kat op de stoep. Hij is op weg naar binnen. Ik zak op mijn hurken en begroet het beest. Hij probeert langs me heen het huis in te glippen. Ik hou hem tegen met mijn knie. Hij klimt op mijn schoot en probeert over mijn schouder heen het huis binnen te komen. Ik kan hem nog net tegenhouden. Ik zet de kat neer, sta op en zet snel mijn been tegen de deurpost op de plek waar hij zich langs probeert te wurmen. Wat heeft dat beest? Voor ik het door heb, rent hij aan de andere kant langs me heen en loopt de gang in. Ik laat de voordeur open staan en ga hem achterna. Hij loopt door de gang, de keuken en het halletje naar de werkkamer aan de achterkant van het huis. Daar draait hij zich om en gaat me staan aankijken. Als ik met het beest op de arm terugkom bij de voordeur, staat er een andere kat in de gang. Hij heeft maar een paar centimeter staart, is helemaal zwart en heel breed. Hij staat wijdbeens op de deurmat en kijkt me aan. Hij verzet geen poot als ik de andere kat bij hem neerzet. Ik duw beide beesten naar buiten en doe snel de deur dicht.

Ik ken de katten in mijn straat. Deze twee had ik nog nooit gezien. Ik doe de deur weer open om te kijken waar ze heen gaan. De straat is leeg en donker. Ze zijn in geen velden of wegen meer te bekennen.

Volgens vriendin M is het een teken. Ze sms't 'Binnenkort zit jij op de bank met twee honden, twee katten en een koe.'

14 april 2010

Licht


Impa zegt hiep!

In huize Impa begint het kalenderjaar op 1 januari, het academisch jaar op 1 september en het blogjaar op... 14 april. Jawel, Impalinea heeft er weer een jaar opzitten en bereikt vandaag de eerbiedwaardige leeftijd van drie jaar. Lieve Impa, vraagt u zich als lezer nu natuurlijk af, wat gebeurde er dan allemaal dit afgelopen blogjaar?

Welnu. Het blog bleef er grotendeels hetzelfde uitzien, in een fijn sjabloontje van Blogspot. De eigen domeinnaam bestaat al wel, maar ik heb me nog even laten ontmoedigen door overzettingsprotocollen. Dat komt, dat komt. Af en toe wordt er een beetje gesleuteld in de rechterkolom, aan verfraaiingselementjes. Een tagcloudje hier, een videothumbnailtje daar. Klik maar lekker door, mensen. Dat is nou eenmaal het smakelijke van op het log lezen in plaats van in de RSS-feed. Komt dat zien! Heel af en toe probeer ik layoutsgewijs uit spielerei een limoengroen of oudroze achtergrondje, midden in de nacht, als niemand het ziet, maar meestal verslik ik me dan meteen in mijn glaasje wijn.

Impa's echte naam verscheen dit jaar ook op het blog. Ik ben namelijk heel territoriaal aangelegd als het gaat om gebruik van mijn teksten en beelden. Ik vind het fijn als mensen daar eerst even om vragen, en dan moeten ze natuurlijk wel weten bij wie ze moeten zijn. En bovendien kunt u nu ook lekker doorklikken naar de werkbedrijfswebsite en de LinkedIn-pagina en kunt u Impa's offlineleven komen opleuken met interessante en vooral goedbetaalde werkopdrachten, zo vaak en zo veel u maar wilt.

En verder? Mijn bezoekersaantallen stegen ook afgelopen jaar weer gestaag. Daarbij moet u niet denken aan extra honderden, hoor. Meer aan extra tientallen. Maar toch. Een gestaag stijgen van het gemiddelde, dat is toch al wat een blogster zich wenst? Heel veel dank daarvoor, lezer. Uw bezoekjes en reacties maken bloggen een feestje.

Er werd ook snoep uitgedeeld het afgelopen jaar. Ik mocht dankzij de tekeningen op dit blog een illustratie maken voor Folkerts website. Mijn verzoek aan God om de perfecte Iittala-mok werd ingewilligd door een anonieme gulle gever die de postbode bij me langsstuurde met twee prachtige mokken in doosje met een strik erom (En voordat u nou massaal verantwoordelijkheid opeist voor die liefdevolle aanslag: aan tafel zat mijn lief die dag verdacht breed te grijnzen...). Verder heb ik drie van mijn lievelingsblogsters in het echt ontmoet: Polle, Esther en Susan kwamen dit voorjaar gedrieën langs voor een lange, zonnige lunch. En wat blijkt? Ze zijn niet alleen op hun blog mooie en interessante vrouwen, maar in het echt ook. Smullen.

Maar het lekkerste snoepje waarmee dit afgelopen jaar werd gestrooid, was mijn eigenste lief. Ze zeggen toch dat meisjes een blog nemen omdat ze verkering willen? Doen, mensen. Het werkt. Op een dag viel er een mailtje in de blogbus en is Impa koffie gaan drinken bij een man waar ze nu al een hele poos heel blij van wordt.

Hiep, hiep, Impalinea.
Iedereen een borrel en een schepijsje!

12 april 2010

Impa doet haar best in een goddeloos oord

NIET NAAR MIJ TOETEREN OP HET KEIZER KARELPLEIN!
Klik

08 april 2010

Impa en het sprookje

Impa schrijft voor haar boterham. Impa werkt met woorden. Maar in de avonduren (uitspreken met hese, Vlaamse tongval) gaat ze naar de kunstacademie en leert ze beeld maken. En toen ze daar de opdracht kreeg om een sprookje te maken in woord en beeld, rook Impa... een filmpje.

Zien?

Impa's mail was dan zeker te Hot

Ik mag geen mailtjes meer sturen naar mensen met een Hotmailadres. Ze hebben bij Hotmail namelijk besloten dat ze mij vanwege mijn IP-adres volslagen onbetrouwbaar vinden ('A block has been placed against your IP address because we have received complaints concerning mail coming from that IP address') en hebben mij op de Grote, Zwarte Internetlijst van slechte personen gezet. Wie met mij bevriend is en graag mail van me wil blijven ontvangen, raad ik aan om met een knokploeg op te trekken naar Hotmail of mij een alternatief e-mailadres te sturen.

Zo wilde ik vandaag een vriendin mailen dat de zangeres van Lamb optreedt in Nijmegen, dat ze het maar weet. Want gehoord van een andere vriendin en het bericht willende doorsturende.

Maar ja, Hotmail en de Grote, Zwarte, Internetlijst...
Bij deze, Vriendin J. te U. Doe er je voordeel mee.