24 maart 2010

Impa leert zich mogen

Ik heb een huis. Ik heb mijn huis gekocht. Het is mijn huis. Als ik wil, kan ik er de hele tijd blijven. Ik hoef nooit naar buiten, tenzij ik dat zelf wil. Ik hoef niemand anders in mijn huis binnen te laten, tenzij ik dat zelf wil. Ik hoef dat nooit aan een ander uit te leggen, tenzij ik dat zelf wil. Het kent mij, dit huis. Als ik binnenkom, glimlacht er iets. Een beetje krakerig en heel oud, maar het glimlacht. En ontspant zich. Omdat ik thuis ben, en het huis ook. Omdat ik licht meebreng, en het huis ook. 

Ik zit niet te raaskallen, hoor. Ik heb wel eens het gevoel dat ik 36 jaar aan het zwerven ben geweest in dit prachtige leven van mij en nu voor het eerst thuiskom. Niet alleen in mijn stenen huis natuurlijk, met de houten vloer en de koele muren, maar vooral in mezelf, diep van binnen en in de hele wereld in zijn grote, allesomvattende geheel, dat ene, grote, uitvergrote, atomische detail dat alles bevat.

Nee, ik zit echt niet te raaskallen. Eerst waren deze gedachten alleen gedachten. Dan was ik uitbeduusd van het huizenkopen en de verhuizing en de grote verkassing en het achterlaten van alles wat ik niet meenam en dan kwam ik altijd thuis op deze plek die  in gedachten van mij was. Dan wist ik dat ik hier mocht blijven, ik wist het in het weten, in het hoofd. Dan liet ik mensen mijn huis zien: 'Kijk, en hier nog een kamer en heeft u die tuin gezien? En de lucht, ademt u de lucht nou eens in, het is hier zo schoon, de lucht.' En dan riep iedereen 'Prachtig! En wat past het bij je!' en dan keek ik stralend om mij heen en zei ik: 'Eindelijk kan ik thuiskomen.'

Maar vanochtend zat ik in mijn werkkamer met het raam op de tuin, na ruim een half jaar weten in mijn gedachten en de buurman zaagde achter de schutting de grote vlinderboom om. Hij riep naar binnen, naar de buurvrouw: 'Wil je nog dag zeggen?' en ik hoorde haar terugroepen: 'Nee. Eruit met dat ding.' Ik had de boom tak voor tak achter de schutting zien neerdalen en toen de buurman het laatste, grootste deel van de vlinderboom neerhaalde,  zei ik: 'Ik wil wel dag zeggen. Dag boom. Heel erg bedankt.' En toen bewoog er iets groots en zacht en langzaams van rondom naar binnen en was het weten in mijn hoofd veranderd in dat andere, dat niet weten is maar leven. Dat in de wortels zit en door de takken stroomt.

Dat je niet hoeft uit te leggen. Dat je niet hoeft te verdedigen.
Dat je niet hoeft te te verantwoorden.
Dat je helemaal zelf mag weten.
Dat het om jou gaat.
Dat je niet weg hoeft. 

Dat ik  een plek heb en dat dat echt waar is.
Het is echt waar.

Ik ben thuis.  

14 opmerkingen:

rudy kaals zei

dat klinkt super!

Wenz zei

Een zo poëtisch echt en diep vanbinnen thuis zijn, dat kan alleen maar goed voelen. Wat een lieve buurman ook, met de vraag of buurvrouw nog dag wilde zeggen tegen de boom. En dan daar achter het raam die Impa, die zachtjes dag zegt en dan juist thuis blijkt te komen. Mooi hoor.

susandeverzameling zei

*snirf*
Wat ontzettend fijn!

arno zei

Mooi hoor, als je dat voelt.
Mooi dat jij ook vanuit je werkkamer de tuin in kijkt. Jammer van je boom. Maar die zit nu dus in jou.

carien zei

weet je dat ik jouw teksten bijna altijd verslind. dank jewel!

Maz zei

Lieve schat wat heerlijk!! Welkom thuis. In je huis, bij jezelf. Wat heerlijk.

Anoniem zei

Lieve Impa ik raad je aan om vandaag en morgen en overmorgen home van depeche mode te luisteren.
Jouw gevoel in gezongen versie!

Vriend P

Aline zei

Jeetje dat klinkt inderdaad super, maar je eigen plek hebben is natuurlijk ook wel lekker... en helemaal wanneer je je er zo thuis voelt... en dan zo lekker vrij er over te schrijven... heerlijk, maakt me vrolijk...

Jet zei

Goedzo impa. Dat zal heerlijk rustig voelen, zo met dat zonnetje erbij.

Mijn woord is 'skins'. Doet me meteen denken aan mijn opdracht op de hku, een jas als een huis en een huis als een jas, en dat dat me meteen aan huid deed denken en dat jouw huis voelt als een tweede huid en dat de ruis nu lekker weg is. Maar misschien ben ik nu aan het raaskallen..

Martine zei

Impa! Impa Impa Impa!
Hoe thuiser jij komt, hoe mooier de wereld!!

MarsMania zei

Pfoe. Mooi!

Karien zei

Wat ontzettend mooi geschreven. En wat ontzettend herkenbaar.

Ook wij hebben net een huis gekocht. Gisteren. Het huis waar we al bijna een jaar wonen. Ons droomhuis. Ik, de eeuwige nomade, die nooit langer dan 3 jaar in een land woont, heeft een huis gekocht! Hoera!

esther zei

Oh jij schone schrijfster, wat heb je dat mooi verwoord. Hoe gevoel loskomt van het scherm. Prachtig.

quirk zei

Das mooi Impa. Da's mooi.