25 februari 2010

Impa krijgt het er warm van

Even onthouden: Tijdens het koken niet aan de wok likken.

22 februari 2010

Impa in het Groninger Museum


Het was er weer mooi, in het Groninger Museum. Ik troonde mijn beduusde lief door de zalen vol bonte kleur en zachte vorm, trappen, glas, transparantie, licht, verrassing, kleurkleurkleukleurkleur! En o, ja: kunst. Dat was er ook. De discipline-overschrijdende Bernhard Willhelm en Jutta Kraus bijvoorbeeld. Is het kunst of is het mode? Maakt niet uit, ik word er blij van. En dan de Duitse Expressionisten, die het niet ging om een realistische weergave van de werkelijkheid maar om de uitdrukking van gevoel. Met vooral veel kleur. Terug naar de onschuldige mens, dartelen bij een beek: dat willen we allemaal wel. Er was Folkert de Jong (weird, weirder, weirdst) en dan ook nog halverwege al het kleurgeweld, half onder zeeniveau, zomaar foto's en een sculptuur van Björk.

Mijn lief en ik zijn er wel achter gekomen dat we er verschillende ideeën over kunst op nahouden. Maar dat beschouw ik gewoon als weer één van die dingen waardoor wij elkaar als tegenpolen zo goed aanvullen. Wat we wél allebei wel heul leuk vonden, was na afloop op een bankje in de hal zitten. Museumvolkje kijken.

18 februari 2010

Impa zit er warmpjes bij

Ik deed open. Er stond een man op de stoep. 'Hallo mevrouw ketelonderhoud.' Ik stond daar met de deurknop in mijn hand en dacht: belt er nou een man bij me aan die mij Mevrouw Ketelonderhoud noemt? Hij keek blij. 'Komt het uit?' Ik keek even om me heen. Mij komt meestal een hoop uit, maar waar had hij het over?

Snel deed ik de deur dicht en daarna meteen weer open, want ineens wist ik het. Het was een Mannetje. Joepie! Ik had niet alleen een leasecontract voor de ketel overgenomen maar kreeg er ook een Mannetje bij!

Fluks trok ik de deur verder open, liet hem binnen en vroeg of hij thee wilde. En of hij verder nog iets nodig had. Ladder? Ging ik wel even uit de schuur halen. Dweil, emmer, doekje voor tegen het water? Gereedschapskist? (Had hij zelf.) Kopje thee? Suikerklontje? Nog één? Koekje?

Het Mannetje had een grijze overall aan met de naam van het bedrijf erop. Hij had een flonkerding op zijn tanden, maar ik denk niet dat dat ook van het bedrijf was. En verder was hij jong en vriendelijk. Met goeie handen en een Gronings accent.

Ik heb hem zo lang mogelijk aan de praat gehouden. Over het werk, de wijk, de mensen en de nieuwste technologische ontwikkelingen in verwarmingsketelland. Wist u bijvoorbeeld dat ze nu verwarmingsketels maken die zelf energie genereren? Met een transformator. Je huis verwarmen kost geen stroom meer, binnenkort. Zo'n ketel is voorlopig natuurlijk nog een flinke investering, maar toch. Ik knikte begrijpend.

Het Mannetje en ik zaten dicht bij de verwarming. Zijn telefoon ging hardnekkig over, maar hij drukte hem steeds weg. Het werd donker buiten. De maan kwam op boven de daken. Op de achtergrond snorde de pas onderhouden ketel.

Het geluid van de computer stond uit. Op het Skypescherm was mijn geliefde in Nijmegen brede armgebaren aan het maken.

15 februari 2010

Impa weet wel wat ze schenkt


'Lekkere koffie, Impa', zei de barista. Een barista is iemand die officieel verstand heeft van koffie. Ik flapperde verderop met mijn oren, in de keuken, waar ik de koekjes uit het blik haalde en vijgen en chocola op een schaaltje legde. 'Meestal is die espresso uit zo'n klein potje een venijnig bakje bitter, bij de mensen thuis. Maar deze is echt lekker.' Ik wachtte even met antwoorden. Ik vind mijn eigen bakkies koffie van levensbelang en weet precies hoe ik ze wil zetten. Maar om nou meteen te gaan springen en gillen omdat een barista het met je eens is, dat is natuurlijk niet cool. Niet home-made espresso.

De barista had zijn babyzoon en zijn mooie vrouw bij zich. Eigenlijk had de mooie vrouw de barista bij zich, zo is het eigenlijk begonnen. Toen hij had gezegd dat hij mijn koffie zo lekker vond begon ik me meteen te verspreken. Noemde ik ineens zijn naam als beoogde vader voor mijn kinderen. Gelukkig had ik zijn babyzoon op schoot: dat maakt mij verminderd toerekeningsvatbaar, waardoor iedereen niet zo heel erg schrok van mijn verspreking.

De barista is weer naar huis gegaan met de babyzoon en de mooie vrouw. Door de sneeuw.

Door de sneeuw, weergoden! Begrijpen wij elkaar eigenlijk wel?

11 februari 2010

09 februari 2010

Impa heeft het lang volgehouden

Lieve weergoden.

Ik heb:

1. verzucht hoe mooi het is
2. foto's gemaakt (ook artistiekerig)
3. alle vogels elke dag gevoerd
4. vijf keer een auto aangeduwd
5. niet meegedaan met het klagen
6. een muts gekocht die me ultrasnoezig maakt
7. me verheugd over het warme lijf van mijn lief OF over de plaatsvervangende kruikjes
8. niet gehuild toen ik in mijn pyjama in de sneeuw viel
9. alle kieren dichtgeplakt met ducktape
10. een sneeuwengel gemaakt
11. een sneeuwpop gemaakt (wel klein maar ik heb hem in mijn eentje gemaakt, daar kan het toch niet aan liggen?)
12. mijn rode bolide alleen bemoedigend toegesproken
13. de kou heel erg lekker gevonden

Echt.
Mag het dan nu misschien even smelten, dat ijs dat hier in Groningen al twee maanden in mijn straat ligt? En als het niet te veel gevraagd is misschien een beetje zon erbij? Alvast bedankt. Ik ga vast voor het raam zitten (maar ik hou mijn dikke sokken nog even aan als u het goed vindt).

Vriendelijke groet,
Impa

03 februari 2010

Impa schiet een trans-religieus gebedje

Dat bidden werkt, staat er op hun oranje hesjes. En of ze voor me mogen bidden, vraagt een van hen me in het Engels. Ze staan in Nijmegen op de hoek van de winkelstraat, bidden met mensen en delen rozen uit. Nu ben ik geen christen, maar ik geloof wel in de kracht van bidden. Dat wil zeggen: in de kracht van gebundelde intentie, van gerichte positieve energie, van visualiseren en de vreugde die je daarbij voelt om dat wat je wenst voor jezelf of een ander. Een christen of moslim noemt het bidden, een ander misschien duimen. Of goede vibes sturen. Wensen, hopen, dromen, verlangen...

En als er iemand op de hoek van de straat aan mij vraagt of hij mij iets moois mag toewensen, dan maakt het mij niet uit of hij dat doet in het kader van een religie of helemaal uit zichzelf. Ik bedankte de Engelssprekende oranje-hesjesbidder in het voorbijgaan, stak mijn duim op en riep dat het bij mij allemaal prima liep in de gebedssectie. Maar toen ik aan het eind van de straat bij de supermarkt binnenliep, had ik nog steeds een glimlach op mijn gezicht. En zo'n lichte tintelkippenvel. Kent u die? Die krijg ik van eenvoudige vreugde om mooie momenten.

Dat wilde ik de hesjesbidder eigenlijk nog even meegeven. Dat zijn aanbod voor mij eigenlijk al genoeg was. Dat de intentie daarvan al een gebed op zich was.

Hij keek een beetje verbaasd. 'Maar is er toch niet iets waar je om wilt bidden?' vroeg hij. Ik zei van niet. Behalve dan misschien dat iedereen af en toe zo'n tintelkippenvel moge krijgen, gewoon omdat ie even ergens blij van wordt. Dat kan namelijk, zomaar middden in het geweld van dagelijkse zorgen, zware verantwoordelijkheid en nare wereldgebeurtenissen. Echt. Probeer maar gewoon. Ook als je bidden oncool vindt en blijdschap zweverig.

Alstublieft: hier een gebedje, gratis van Impa voor u.
En ik heb er niet eens een oranje hesje bij aan.

Mijn lief vroeg of er iets was wat ik hem wilde vertellen, toen hij thuiskwam en de roos van mijn oranje-hesjesbidder in een vaasje zag staan.

01 februari 2010