31 januari 2010

Impa valt er verder niet over

'Ik kan je echt voelen', zei ik tegen mijn lief. Met mijn hart, bedoelde ik. Want hij zat bij me op de bank na een afwezigheid die als een eeuw voelde en ik was blij dat hij er was. Ik had mijn geheime antenne op hem gericht en mijn tere hartje voor hem opengezet. Hij stak z'n hand naar me uit, keek me diep in de ogen en zei: 'Dat komt omdat ik in je gezicht knijp.'

Verder ging het best goed, hoor, dit weekend. Ik ben natuurlijk nog wel in de tuin van de keukentrap geknikkerd en in mijn pyjama en badjes languit in de sneeuw terechtgekomen, maar daar is eigenlijk alleen mijn scheenbeen kapot van. Dat mijn lief normaal gesproken nooit oplet als ik buiten het vogelvoer op de voederplank bijvul en nu toevallig net met z'n fototoestel in de aanslag voor het raam zat, mocht de pret van dit weekend verder ook niet drukken. Tenslotte heb ik er naast een kapotte scheen daardoor wel een leuk winterkiekje aan overgehouden.

Oeps, ik zie dat hij net is gedelete.
Jammer nou.

23 januari 2010

Impa en de singer-songwriter

Het mooiste aan Eurosonic was dit jaar misschien wel dat ik aan het eind van elke met muziek doordrenkte, geoordopte, doorgedanste en schorgefloten nacht lekker mijn eigen bedje in kon rollen. Gewoon omdat ik in Groningen woon. As you do.

Nee! Wacht! Het mooiste was niet dat ik in mijn eigen bed sliep, maar dat mijn lief en ik er 's ochtends wakker werden van gescharrel in de keuken. En dat we daarna voetstappen op de trap hoorden. Dat er gitaarnoten klonken en dat er een lied werd ingezet. Het was een serenade, en hij ging erover dat hij speciaal voor mij was. Niet voor mijn lief, maar voor mij. Een serenade! 's ochtends, in mijn eigen bed!

Er kwam een singer-songwriter de slaapkamer binnen. In zijn boxershort en T-shirt, met een handdoek over zijn schouders. Het was een bevriende singer-songwriter die de nacht blauwbekkend in de werkkamer had doorgebracht waar wel een bed onder het bureau past, maar waar volgens hem eskimo's in de kruipruimte wonen. De bevriende singer-songwriter ging op het bed zitten en zong nog even door alsof het niets was. Al die muziek, dat zingen, die stem, gewoon 's ochtends bij het wakker worden in mijn eigen kleine slaapkamer. Ik trappelde er opgetogen op los onder mijn grote schapendekbed, met een smile die aan beide kanten ruim over de randen van het bed heen stak.

Echt, mensen. Als livemuziek een zoet snoepje is voor mijn ziel, dan is een singer-songwriter aan je bed een grote kom zoete, glibberige hopjesvla met de allerpuurste hagelslag die je maar kunt vinden. Van Tony's Chocolonely, als het bestond. Met een zilveren lepeltje.

Mmmmmm.

11 januari 2010

10 januari 2010

Impa en de vogelaar

Ik vroeg me al af waarom hij aan de tafel bij het raam zat met z'n fototoestel. De houtduif waar hij foto's van had gemaakt, was alweer weg. Die was helemaal naar het bord met vogelvoer vlakbij de gevel gekomen, waar alleen de dapperste - of hongerigste - vogels zich waagden, onder het balkon van de bovenbuurvrouw, waar het voer niet ondergesneeuwd raakt. Hij was uit de boom naar beneden gevlogen en het tuinpad afgelopen tot aan het huis, met z'n buik in de enkeldiepe, verse sneeuw. Hij was zo groot als een kleine kip, zijn veren bol opgezet tegen de kou, met een zachtroze borst en fluoriscerend blauwe veertjes in z'n nek.

Maar de houtduif was al weg, en mijn lief zat nog aan de tafel bij de tuindeuren.

Ik hoorde zijn camera klikken, keek op en zag dat de roodborst terug was in de druivenranken bij het raam. En toen wist ik het ineens. Die foto van die duif was geen incident. Voor wie met z'n camera gaat zitten wachten op een vogel, is het menens. Ik ben bang dat ik verkering heb met een vogelaar.

Snel, verstop de wekker.

P.S. Dat doettie goed. Ik ben heel verliefd op de fotograaf in hem.

08 januari 2010

Impa laat zich graag ontroeren

Mijn lief stuurt me altijd mailtjes met iets moois. Soms een foto, soms een gedicht dat hij ergens heeft gevonden op het wereldwijde web, soms een linkje. Het zijn kleine cadeautjes, die mailtjes van hem. 
Hier heeft u vier minuten moois.

06 januari 2010

Impa's oma breekt Impa's klomp


Even hoopte ik nog dat 'vrauw' een spelfout was en een stille daad van verzet. Maar het kan natuurlijk ook gewoon de Groningse schrijfwijze zijn. 

Ik zat met mijn moeder bij een doos oude handwerkspullen op zolder en hoorde mijn klomp breken. Man van mijn moeder kwam met een brede grijns de zoldertrap op. 'Vrouw en poes heurn in hoes. Man en hond zwerven in 't rond.'

Juist, ja. Daar ging mijn andere klomp dus ook. 

04 januari 2010

Impa hoort ze bluppen

Ik hoor een geblub aan de andere kant van de woonkamer. Een aangenaam geluid om bij te zitten tikken. Ergens in de zijkant van mijn achterhoofd denk ik: 'Dat zijn de vissen.' Drie zinnen later kijk ik op van de laptop. Ik heb helemaal geen vissen. Toch vond ik het heel gezellig dat ze er even waren. Heel vanzelfsprekend, ook. Bij nader inzien blijkt het smeltende sneeuw te zijn, buiten. Geen blub, maar drup.

In het huis in Stockholm waar ik mijn zomers doorbracht, werd ik midden in de nacht wakker met een zwaar gevoel op mijn borst. Ik voelde poten op mijn borstkas, stap voor stap. Er liep iets zwaars over mijn borst omhoog, heel doelgericht en langzaam. Ik kreeg het benauwd. Ik wist precies waar ik was maar kon mijn ogen niet openen en kon me niet bewegen. Toen ik bang begon te worden, dacht ik: 'Duh. Dat is natuurlijk de kat', en viel weer in slaap. 

's Ochtends dacht ik eraan terug, in het Zweedse zomerzonlicht dat door de lichtblauwe gordijnen viel. Er woonde daar helemaal geen kat.