Impa was blij met 2009

Vorig jaar rond deze tijd liet ik een jaar los dat ik heel graag wilde afsluiten. Ik stond aan een oever, liet het oude jaar neer in de stroom en gaf het een resoluut duwtje. Opgelucht zag ik het in de verte verdwijnen. Het had z'n tijd gediend maar ik zou het niet missen. Ik liet het los.

Dit jaar sta ik zelf in het water. Het hart beeft nog af en toe, maar ik heb nu wortels en wijd gespreide armen. Ik verheug me op het komende stromen.

2009 was het jaar waarin ik alles veranderde. Waarin ik na een paar voorzichtige jaren van de balans opmaken, de dingen herzien en herijken, alles vlot trok dat nog vastzat. Waarin ik koos voor een nieuwe stad en een nieuwe opleiding. Voor andere opdrachtgevers. Voor een schonere lucht en een open landschap. Ik kocht mijn eigen huis om thuis te kunnen komen in de wereld en in mezelf.

2009 was het jaar waarin ik steeds beter leerde luisteren en steeds meer durfde horen. Waarin de stem van binnen helderder ging klinken, waarin het herinneren eindelijk kon beginnen. Waarin ik me ging verheugen op de kracht van mijn eigen intuïtie en het stromen van mijn energie.

Ik kreeg een groot geschenk.
Ik maakte een bijzondere reis.
Ik verwelkomde een zuivere liefde.
Ik ontmoette prachtige mensen.
Ik herkende en koesterde de mensen die me ontroeren, inspireren, laten lachen, hopen, dromen, huppelen, dansen.

Ik legde met hele kleine stapjes het begin van vele paden waar ik op wil dwalen. Waarheen dan ook.

Ik heb vertrouwen.

Ik verheug me iedere dag.

Impa wenst iedereen een wonderschoon 2010!

Impa is in haar allergrootste, dikste en mooiste nopjes

Ik heb van mijn lief begrepen dat de onderhandelingen over samenwonen hierdoor voorlopig wel van tafel gaan, maar ach. Ik zit in deze donkere dagen onder mijn nieuwe omalamp uit de kringloopwinkel. Als je hem aanzet, verschijnen er kanten bloemen op de kap en er hangen kwastjes aan. Ik bedoel maar.

(En als je heeeel lief naar me glimlacht, prachtig lief van mij, dan mag jij er ook lekker onder komen zitten lezen. Come on, I know you want to.) 

Impa helpt de auto's de winter door

'Er moet iemand op de motorkap', zei een man. 'Hij heeft voorwielaandrijving en hij krijgt aan de voorkant geen grip op de sneeuw.' En dus belandde ik op de motorkap van een wildvreemde, nooit te beroerd om anderen aan te moedigen: 'Duwen, mannen. Kom op.'

Hoe Impa voor het eerst hoorde van oprolsneeuw

Impa wilde niet achterblijven bij de rest van Nederland en ook iets zeggen over de sneeuw. U het uitzicht bij de voordeur laten zien en het uitzicht op de tuin.

Maar toen las ik op Folkerts onvolprezen blog over Vlieland iets dat mijn aandacht trok. Het stond er eigenlijk heel achteloos, aan het eind van een alinea over telefoonbereik op zandvlakte de Vliehors. Er stond: 'Op het strand was trouwens een bijzonder fenomeen te zien, oprolsneeuw.' Er stond een plaatje bij. Klik. Klik hier om dat plaatje te zien.

Oprolsneeuw.

Heel zacht en geruisloos ging er een nieuwe, witte wereld voor mij open.

Oprolsneeuw.

Impa tekent uiltjes

Impa en Eurosonic

Hoera! De kaartjes zijn weer binnen. Ze waren dit jaar in drie uur uitverkocht, dus het was maar goed dat ik in de aanslag zat voor internet. Vorig jaar moest ik het festival missen, dus ik was vastberaden. Aan mij zou het niet liggen.

Eurosonic heeft de magie van ieder groot festival maar dan met de sparkle van de winter. Want in plaats van dwalen van tent naar tent op een festivalterrein dwaal je van zaal naar zaal in de oude Groningse binnenstad. Van de vele dampende achterzaaltjes in kroegen via de grotere podia als het Grand Theatre en poppodium Vera tot aan de grote zaal van de Stadsschouwburg. Allemaal op loop-en fietsafstand van elkaar.

Twee nachten lang smullen van ruim 200 Europese bands. Nieuwe bands die in het land van herkomst vaak als aanstormend talent worden gezien. Tenslotte hebben Editors, Franz Ferdinand en Kaizers Orchestra de podia van Eurosonic ook gesierd voor hun roem aanbrak. Dit jaar ligt de landenfocus op Noorwegen. Dat is veelbelovend, want Noorwegen is al van oudsher de bakermat van veel prachtigs op muziekgebied. (Mijn favorieten: The White Birch, Ane Brun en Röyksopp.) Dat belooft dus wat.

En voor wie na twee nachten zwerven door de volle zalen van Groningen nog niet moe is van het muziekgeweld, wordt het festival de derde nacht afgesloten met Noorderslag, een festival voor Nederlandse bands in de zalen en op de vele kleine podia van cultuurcentrum De Oosterpoort. Waar je de sparkle van de koude winterlucht weliswaar niet voelt, maar waar het wel lekker dwalen is door de magie van een muziekfestival.

Wat zegt u?

Dat geluid?

Oh, sorry, dat ben ik. Ik sta te trappelen.


(Eurosonic Noorderslag: 14 t/m 16 januari 2010, Groningen. De kaartjes zijn uitverkocht, maar geniet bijvoorbeeld mee op de website van 3voor12)

Impa en de woestijn (slot)

Waarin Impa in de ban raakt van een Bedoeïenenman en ontdekt dat er niets gaat boven het toetje van thuis

Of ik niet verliefd zou worden op een Bedoeïenenman, vroeg mijn lief. Het leek mij een aan onmogelijkheid grenzende onwaarschijnlijkheid. Een Bedoeïen moest wel een heel speciale trukendoos hebben om aan mijn lief te kunnen tippen. Ik kuste hem en vloog naar de Sahara. 

Het was geen toeristentrip, maar een bezinningstocht. Er werd gemediteerd, gelopen in stilte, geslapen onder de sterrenhemel en bezonnen aan de hand van thema's die soms inzichten opleverden en vaak iets losmaakten. En omdat je toch niet echt lekker tot bezinning komt als je steeds de neiging hebt om het thuisfront te sms-en dat je zo waanzinnig aan het bezinnen bent, stond de mobiel de hele week uit.

Terwijl wij bezonnen, werden we verzorgd door een groep mannen uit de woestijndorpen. Ze boden ons op het heetst van de dag beschutting in een onderkomen van kleurige doeken die ze tussen de jeeps spanden en kookten iedere dag heerlijk eten. 's Avonds maakten ze muziek en als wij 's ochtends uit onze slaapzak kropen om bij zonsopgang te mediteren, waren zij al bezig met de pannekoeken voor het ontbijt.

Alleen de kamelenjongen liep zelf met ons mee. Hij was onze gids in de onafzienbare woestijn. Hij liep die week dezelfde 100 kilometer als wij. Hij gaf ons fruit en water en hielp ons op een kameel als we moe waren of pijn hadden. Elke middag viste hij een mobieltje uit zijn zak en belde even met zijn vrouw en kinderen. Iedere avond verzorgde hij zwijgend de dieren en sloot zich dan aan bij de mannen met de jeeps. Hij heette Menhem.

's avonds bij het vuur leerde Menhem me Bedoeïenenliedjes die ik maar niet onder de knie kreeg. Op één of andere manier huppelden de melodieën steeds weg, net als de hypnotiserende ritmes van hun muziek. Ik danste bij het vuur.

Menhem sprak geen Engels en wij geen Arabisch en toch praatten we altijd. En we lachten. Menhem maakte grapjes. Hij zong tijdens het lopen. Zijn stille zachtmoedigheid raakte me diep.

Op een dag klom ik op een kameel en vouwde mijn benen onder me. Als ik met mijn heupen wiegde, vond ik een manier om min of meer stil te zitten in de trage deining van de dieren. Menhem liep voor de kamelen aan en zong. Hij legde het touw waaraan hij de kamelen meevoerde, even over de nek van het voorste dier. Hij hield zijn pas in en kwam vlak naast de hals van de kameel lopen. Aan mijn andere kant kwam de achterste kameel naar voren, tot hij bijna naast me liep en zijn zachte oren en pluizige snuit onder handbereik waren. Ik sloot mijn ogen.

Van binnen heupwiegde ik een dans. Menhem zong, de dieren zwegen en overal was het zo ontzettend licht.

Toen ik aan het eind van de week mijn mobieltje weer aanzette, had ik hem niet gemist. Mijn lief, die had ik wel gemist. In de donkere nacht terug naar Caïro, honderden kilometers in een hobbelig busje door de onafzienbare nacht, las ik op mijn magische mobiel zijn woorden weer.

Het vliegtuig landde 's ochtends heel vroeg in een heel grijs Amsterdam, maar in de auto op weg naar huis brak de zon door. Mijn lief wees naar een doos op de achterbank. Er zaten een kom in en een lepel. En hopjesvla. Met hagelslag.

 

Thuis, was ik.

Thuis met de woestijn in mijn hart. 

Impa en de woestijn (3)

Waarin Impa knabbelt aan Helder Weten en zich neerlegt bij de zwaartekracht

Heeft u dat ook wel eens? Dat u ergens terechtkomt waar geen taal of tijd bestaat en waar een soort helder weten is? Waar zich van alles voor je ogen afspeelt dat in de wereld om je heen niet gebeurt?

Wat zegt u?

Bioscoop?

Nee, dat bedoel ik niet helemaal. Het is meer een soort ultieme verbondenheid met het grote geheel der dingen. Laten we het voor het gemak maar even de werktitel 'visioen' meegeven. Mocht u nu het ongemakkelijke vermoeden krijgen dat hier zweverigheid in het spel is, dan mag u het ook bijvoorbeeld 'flow' noemen. Ik heb namelijk laatst van een arts en wetenschapper begrepen dat dat gezien wordt als managementterm, dus dat stelt u vast meer op uw gemak. 

Ik mag er af en toe van proeven, die flow, maar niet zonder slag of stoot. Het zit namelijk achter een deurtje dat ik meestal niet kan vinden. Goed verborgen achter de Ruis van de wereld en het Gonzen in jezelf. U weet wel. Dagelijkse beslommeringen, luidruchtig hoofd en een portie onderbewuste mechanismen dat roet in het eten gooit, zoals angst. Vreselijk jaren '90, ik weet het, maar leg dat maar eens uit aan het onderbewuste.

Anyway. 

De woestijn is een shortcut naar dat deurtje. En dat niet alleen: als je nietsvermoedend aan komt zwoegen in je cadans van zwijgend lopen, blijkt het al wijdopen te staan en komt er al lang en breed van alles doorheen gestroomd. Het visioen is al in volle gang; je hoeft er alleen nog maar popcorn bij te kopen en er gemakkelijk voor te gaan zitten. (Wat ben ik toch goed in metaforen.) 

En zo kon het gebeuren dat ik in de woestijn liep, zweeg en zag dat het goed was. 

Wat ik na een dag sjouwen door de woestijn trouwens ook al meteen heel Helder begon te Weten, was dat het zo niet langer kon met die stenen. Want hoeveel je ook van stenen houdt, het zijn er in de woestijn een paar ontelbaar miljard en als je ze allemaal mee wilt nemen, komen er toch praktische bezwaren om de hoek kijken. En zo bereikte ik op dag 1 naast het Helder Weten ook al managementoverwinning nummer twee: Loslaten.  Ik koos elke dag een paar stenen en liet de rest liggen. 

En op de allerlaatste dag kreeg ik van de Sahara een rode steen in de vorm van een hartje.