06 december 2009

Impa en de woestijn (slot)

Waarin Impa in de ban raakt van een Bedoeïenenman en ontdekt dat er niets gaat boven het toetje van thuis

Of ik niet verliefd zou worden op een Bedoeïenenman, vroeg mijn lief. Het leek mij een aan onmogelijkheid grenzende onwaarschijnlijkheid. Een Bedoeïen moest wel een heel speciale trukendoos hebben om aan mijn lief te kunnen tippen. Ik kuste hem en vloog naar de Sahara. 

Het was geen toeristentrip, maar een bezinningstocht. Er werd gemediteerd, gelopen in stilte, geslapen onder de sterrenhemel en bezonnen aan de hand van thema's die soms inzichten opleverden en vaak iets losmaakten. En omdat je toch niet echt lekker tot bezinning komt als je steeds de neiging hebt om het thuisfront te sms-en dat je zo waanzinnig aan het bezinnen bent, stond de mobiel de hele week uit.

Terwijl wij bezonnen, werden we verzorgd door een groep mannen uit de woestijndorpen. Ze boden ons op het heetst van de dag beschutting in een onderkomen van kleurige doeken die ze tussen de jeeps spanden en kookten iedere dag heerlijk eten. 's Avonds maakten ze muziek en als wij 's ochtends uit onze slaapzak kropen om bij zonsopgang te mediteren, waren zij al bezig met de pannekoeken voor het ontbijt.

Alleen de kamelenjongen liep zelf met ons mee. Hij was onze gids in de onafzienbare woestijn. Hij liep die week dezelfde 100 kilometer als wij. Hij gaf ons fruit en water en hielp ons op een kameel als we moe waren of pijn hadden. Elke middag viste hij een mobieltje uit zijn zak en belde even met zijn vrouw en kinderen. Iedere avond verzorgde hij zwijgend de dieren en sloot zich dan aan bij de mannen met de jeeps. Hij heette Menhem.

's avonds bij het vuur leerde Menhem me Bedoeïenenliedjes die ik maar niet onder de knie kreeg. Op één of andere manier huppelden de melodieën steeds weg, net als de hypnotiserende ritmes van hun muziek. Ik danste bij het vuur.
Menhem sprak geen Engels en wij geen Arabisch en toch praatten we altijd. En we lachten. Menhem maakte grapjes. Hij zong tijdens het lopen. Zijn stille zachtmoedigheid raakte me diep.

Op een dag klom ik op een kameel en vouwde mijn benen onder me. Als ik met mijn heupen wiegde, vond ik een manier om min of meer stil te zitten in de trage deining van de dieren. Menhem liep voor de kamelen aan en zong. Hij legde het touw waaraan hij de kamelen meevoerde, even over de nek van het voorste dier. Hij hield zijn pas in en kwam vlak naast de hals van de kameel lopen. Aan mijn andere kant kwam de achterste kameel naar voren, tot hij bijna naast me liep en zijn zachte oren en pluizige snuit onder handbereik waren. Ik sloot mijn ogen.

Van binnen heupwiegde ik een dans. Menhem zong, de dieren zwegen en overal was het zo ontzettend licht.
Toen ik aan het eind van de week mijn mobieltje weer aanzette, had ik hem niet gemist. Mijn lief, die had ik wel gemist. In de donkere nacht terug naar Caïro, honderden kilometers in een hobbelig busje door de onafzienbare nacht, las ik op mijn magische mobiel zijn woorden weer.
Het vliegtuig landde 's ochtends heel vroeg in een heel grijs Amsterdam, maar in de auto op weg naar huis brak de zon door. Mijn lief wees naar een doos op de achterbank. Er zaten een kom in en een lepel. En hopjesvla. Met hagelslag.
 
Thuis, was ik.

Thuis met de woestijn in mijn hart. 

10 opmerkingen:

Emilie Kassenaar zei

Als dit is wat bezinning met je doet...moeten we allemaal maar gauw de woestijn in. Wat een prachtige, gevoelige post. IJl, warm, zonnig en zinderend. Fijn dat mijn twee favoriete blogsters weer terug zijn uit hun verre buitenlanden!

quirk zei

Alweer wow! En doe mij ook zo'n man. Een zingende Bedoeïen of een hopjesvla-met-hagelsag lief, dat is me om het even.

Wenz zei

Impa's liefde, die door dit logje knalt, en toch zo zacht, zo klein, groots tegelijk. Een onvoorstelbaar prachtige bezinningsweek.

Maz zei

O Impa, daar ga ik gewoon van huilen midden op de maandagmiddag op mijn werk!
Wat een thuiskomst! Wat een lief!

juna zei

Lieve Impa,

Ik was er ook ooit, al wel weer een flink aantal jaren geleden; het was mijn eerste verre reis in een onbekend gezelschap (dus alleen).

En ik herken
de duizelingwekkende sterrehemel (en de maan die daar op zijn zij staat... of op zijn rug ligt; 't is maar je het ziet)
De angst voor schorpioenen en een zorgvuldig uitkloppen van mijn bergschoenen iedere ochtend bij het krieken van de dag.
Ik herinner me ook onze gids die, naar de verlangens van ons westerse dames, ons dagelijks langs een waterval loodste zodat we konden douchen, op een zeker moment trok je daar je kleren niet eens meer voor uit.

Maar vooral herinner ik me de moeite die ik had met (sorry...als ik hiermee je zuivere bezinningsverhaal besmeur...) het moeten poepen in de openlucht - zonder struikjes of muurtjes of rotsblokken in de buurt... Oei. Had ik een buikpijn na 3 dagen niet.

Maar. Daar had jij niet zoveel moeite mee? ;-)

Anyway. Een prachtige verhaal. Dankjewel.

pepperfly zei

Ware liefde in de vorm van een steen, een verhaal over de woestijn...of simpelweg in hopjesvla op de achterbank. Mieters!

jack of hearts zei

Mooi relaas hoor, bezonnen geschreven.

Impa zei

@Emilie: Dank je wel voor je lieve woorden!
@Quirk: Hij komt. Let maar op.
@ Wenz: en wat kun jij toch goed lezen :-)
@Maz: Mooie vriendin van mij. Wat fijn, zo'n traan! Dank je wel.

Impa zei

@Juna: Wat leuk om te lezen wat jouw ervaringen zijn.
Nee, ik had nergens moeite mee. Sterker nog: ik had er thuis moeite mee dat ik niet in een kuiltje in het zand kon plassen, hahaha!
@Pepperfly: Kanonnen!
@Jack: :-) Dank.

jet zei

*SMAK*