19 december 2009

Hoe Impa voor het eerst hoorde van oprolsneeuw


Impa wilde niet achterblijven bij de rest van Nederland en ook iets zeggen over de sneeuw. U het uitzicht bij de voordeur laten zien en het uitzicht op de tuin.

Maar toen las ik op Folkerts onvolprezen blog over Vlieland iets dat mijn aandacht trok. Het stond er eigenlijk heel achteloos, aan het eind van een alinea over telefoonbereik op zandvlakte de Vliehors. Er stond: 'Op het strand was trouwens een bijzonder fenomeen te zien, oprolsneeuw.' Er stond een plaatje bij. Klik. Klik hier om dat plaatje te zien.

Oprolsneeuw.

Heel zacht en geruisloos ging er een nieuwe, witte wereld voor mij open.

Oprolsneeuw.

12 opmerkingen:

Emilie Kassenaar zei

Mooi, poëtisch en origineel...oprolsneeuw. Daar wil ik wel meer van horen. Maar dan alsjeblieft weer gewoon doen, allemaal. Sneeuw wordt weer water en een ongelooflijk vieze smurrie als het straks gaat dooien. Bah. Ik heb er zo'n hekel aan. Aan die gewone sneeuw. Oprolsneeuw...ja, da's goed.

sanneke zei

Oprolsneeuw... wat prachtig! Maar jouw tuin ook hoor! Hier is het ook wintersprookjeswonderland. Er ligt al een enorm pak en het begint net weer met sneeuwen.

quirk zei

Oooooh, Vlie in de sneeuw! Oprolsneeuw nog wel, mooi. Jouw tuin trouwens ook!

Louise zei

voor mij was dat ook nieuw, lijkt wel een beeldhouwwerk, en als ik erover nadenk is het dat ook, met de wind als beeldhouwer

folkert zei

@emilie - Oprolsneeuw is een woord dat ik zelf noodgedwongen heb moeten bedenken, het komt namelijk bijna nooit voor. Je hebt er zulke typische omstandigheden voor nodig en die komen bijna nooit allemaal tegelijk voor.
Het ontstaat doordat een heel dun laagje sneeuw aan de onderkant heel even is gedooid en dan ietsjes opvriest op een gladde ondergrond. Vervolgens moet de bovenkant iets dooien en als dan de wind opsteekt (vanaf windkracht 5) dan schuift de sneeuw soms een heel klein beetje op. Zodra er scheurtje in het sneeuwdek is ontstaan kan de wind eronder kruipen en duwt een het randje omhoog. Op het moment dat het randje ver genoeg omhoog is gekomen duwt de wind het randje om en maakt deze weer contact met de oorspronkelijke sneeuwlaag en omdat er een soort koker is ontstaan kan de wind er doorheen en tegenaan blazen. De sneeuwrol gedraagt zich zoals een sneeuwbal die door mensen wordt voortgeduwd en neemt toe in omvang. Ze worden niet zo heel groot want bij toenemend gewicht stagneert het rollen.

Impa zei

@Emilie: Hahaha: 'en dan allemaal weer normaal doen'... Natuurlijk wordt sneeuw weer gewoon water, maar toch. Ik vind het altijd zo'n verademing als het in de winter eens niet donker en grijs en grauw is... Lang leve sneeuw!
@Sanneke: Het houdt inderdaad maar niet op. Bjoetifoel.
@Quirk: Werd vandaag gebeld door een bevriende Vlielander die even met mij wilde delen hoe mooi het eiland erbij ligt. Hij beschreef een ondergaand zonnetje op de sneeuw en kruiende sneeuwschotsen op het Wad voorbij Bomenland. Zucht...
@Louise: Ja! Mooi beeld.
@Folkert: Dat kunnen we rustig aan jou overlaten, precieze beschouwing en benoeming van natuurverschijnselen. Prachtig!

NielsM. zei

"Heel zacht en geruisloos..." Waar ik mij gister over verwonderde was het geluid van sneeuw dat opgerold wordt. Toen ik met mijn partner en onze goede vriendin met aanhang en vele andere geconcentreerd ballen aan het rollen was op de parkeerplaats. Het geluid van een bal die gerold wordt, steeds groter, een soort brommende samenpersing. heel zachtjes maar heel aanwezig. Ik ben in lange tijd niet meer zo gelukkig geweest.

Impa zei

@Niels: Je hebt gelijk, Niels, ballen oprollen kraakt.
Ach, was ik er maar bij geweest... Stuur me een foto, wil je? Van de sneeuw en de anderen en van gelukkig zijn. Liefs.

Maz zei

Ik krijg helemaal jeugdsentiment van dat knerpende geluid als je door de sneeuw loopt. En van kniediep erin zakken. En van rode koude wangen. Van glühwein niet, want dat mochten we vroeger nog niet. Maar tis wel lekker!

folkert zei

Ik was donderdag naar een begravenis hier op Vlieland. Een vooraanstaande eilander was overleden en de stoet vertrok vanaf zijn huis naar de kerk. De straat, bedekt door sneeuw, knerpte oorverdovend onder onze voeten. Niemand sprak, de sneeuw voerde ons woord. Later, de gang van de kerk naar het versgedoven graf, de sneeuw kraakte nog harder. Ik heb nog nooit een intensere begrafenis meegemaakt. Sneeuw doet dus echt wel iets met de mens. Ondanks dat het gewoon water is in onderkoelde vorm.

quirk zei

Fijn, van die vrienden die je even extra jaloers maken..

rudy kaals zei

Schön! Ik wil een dezer dagen ook nog naar het strand. Dat zal wel Zeeland worden. Ben benieuwd of ze daar ook oprolsneeuw hebben..