26 november 2009

Impa en de woestijn (2)

Waarin Impa zich Doornroosje waant en de schorpioenen op afstand houdt


Onder de blote sterrenhemel slapen leek mij wel wat. Ik had van tevoren wel een paar onsamenhangende gedachten gehad over schorpioenen maar die ook weer verworpen. Vertrouwen moesten we hebben, in de kosmos. Die zou wel raad weten met die schorpioenen. En zo ging ik met mijn matje op zoek naar een slaapplaats. Hoe pak je zoiets aan in de woestijn? Even zien. Een paar duizend kilometer ruimte die kant op en een paar duizend kilometer ruimte die kant op. Dat was dus niet echt een criterium. Waren er nog mensen in de buurt waar ik niet naast wilde liggen? Want je wilt in de uitgestrekte woestijn natuurlijk niet uitgerekend naast een snurker terechtkomen. Zul je net zien. In de verte zag ik de laatste stralen zaklantaarn tussen de krijtheuvels weerkaatsen en verdwijnen. Niemand meer in de buurt.

Ik keek omhoog en meteen weer naar beneden.

Een miljard ontelbaar vierhonderdduizend triljoen sterren, dat duizelde een beetje. Ik besloot dat ik beter eerst kon gaan liggen, anders werd ik de volgende ochtend natuurlijk grommend van geluk en zwaar onderkoeld teruggevonden in het zand naast mijn slaapzak. 

Ik koos een hoge plek, in een uitgesleten kom in de krijtrotsen. Op de zandvlakte aan de voet van de heuvel stond het Bedoeïenenkamp. Het vuur was bijna gedoofd, de kamelen lagen als donkere schimmen in de verte geruisloos te herkauwen. 

Ik spreidde mijn bed, viste mijn knalroze slaapsokken uit mijn tas (er is geen reden om in de woestijn het leven niet ook zo prachtig mogelijk te maken) en kroop in de slaapzak. Er zat een capuchon aan zodat alleen je gezicht eruit tevoorschijn kwam. Speciaal ontworpen zodat je geen zuchtje bries hoefde te missen als je in het donker onder de sterren lag. En net toen ik me aan de sterrenhemel over wilde geven, zag ik in het donker die gladde zwarte gifangels weer voor me. Tussen mijn gezicht en de slaapzak voelde ik allerlei gaten die echt gapend groot waren - vanuit het perspectief van een schorpioen dan hè, daar kan ik me heel goed in verplaatsen - waar schorpioenen op hun dooie akkertje doorheen konden wandelen op zoek naar warme, donkere holletjes en knalroze slaapsokken (want schorpioenen zijn ook niet gek). 

Ik besloot over te gaan tot rigoureuze maatregelen. Als de kosmos het beste met mij voorhad, zouden ze het ook snappen als ik het even niet zo nauw nam met de grenzen van natuur en wetenschap. Ik besloot een forcefield aan te leggen. Als ze het in de science-fictionfilm konden, kon ik het ook. Ik stelde me voor dat ik daar op mijn heuveltje lag en dat er als het ware een grote, glazen stolp over me heen stond. Als er dan een schorpioen nietsvermoedend aan kwam trippelen, zou hij er - patsboem - met z'n snufferd recht tegenop lopen. Alle schorpioenen die dat overkwam, zouden onmiddellijk afdruipen en heel tevreden ergens anders op zoek gaan naar roze slaapsokken in warme slaapzakken. In ruil daarvoor beloofde ik de kosmos dat ik dus niet in blinde paniek een beest dood hoefde te slaan. Ik zou er extra vredelievend van worden, geliefd door mens en dier. De kosmos een beetje kennende schatte ik in dat mijn voorstel wel aan zou slaan.

En zo geschiedde. Ik sliep een diepe slaap, volledig schorpioenvrij, en klom de volgende ochtend met twee roze sokken en een diep geluksgevoel uit mijn slaapzak. 

Tijdens de meditatie bij zonsopgang kwam er een vogeltje op mijn knie zitten.
(plaatje natuurlijk niet van Impa maar van Disney)

7 opmerkingen:

quirk zei

Zeg, hoeveel van dit soort tergend jaloersmakende woestijnstukjes gaan er nog volgen?! (Want ik wil er nog wel een paar lezen :) )
Haha, mijn woord is: chill. Hoe toepasselijk. ;) Die kosmos en jij zitten nog steeds op één lijn dus!

Maz zei

Wauw, wat een bijzondere nacht. Ik zie nu wel steeds een filmpje in mijn hoofd van afdruipende schorpioenen met een buil op hun voorhoofd. Een Disney filmpje, dat wel, dus het loopt goed af.

Wenz zei

Zo'n volkomen andere wereld, andere gedachten, andere problemen. Hoop ik hier dat mijn paraplu niet dubbelwaait en ik droog bij de supermarkt kom, ligt Impa op een uitgestrekte zandvlakte forcefields tegen schorpioenen te bouwen, gehuld in roze sokjes. Wat een prachtig sprookje om me even in te verdrinken. :)

Polle zei

O! O! O! Ik vind het zo mooi dat ik verder niet eens meer weet wat ik moet zeggen. O!

(en dan ook nog dat vogeltje op je knie! O!)

jack of hearts zei

Ik heb te doen met de schorpioen. Zoveel roze slaapsokken ga ik in mijn leven niet tegenkomen. Is het eigenlijk zover, tref je zo'n rottig forcefield.

pepperfly zei

De roze slaapsokken zijn volgens mij al een force field op zich :-) . Zo is toch maar mooi gebleken...

Impa zei

@Quirk: Ach, ik zou het er nog wel een jaar over kunnen hebben... Er volgt er nog in ieder geval een.
@Maz: Ze kunnen het hebben hoor, die buil. Ze moeten er zelf eigenlijk ook wel om lachen.
@Wenz: Zal ik een forcefieldje voor je aanleggen tegen wind en regen?
@Polle: Ja, dat vogeltje, daar loop ik zelf ook nog steeds O! van te roepen.
@Jack: Tsja, je kunt niet alles hebben als schorpioen...
@Pepperfly: Dat vindt mijn lief geloof ik ook. In geen velden of wegen te bekennen als ik mijn roze slaapsokken draag. Grrr.