25 oktober 2009

Slaap, Impa, slaap

Impa wil iets schrijven over het kleine, witte kamertje met het grote, witte bed. Het kamertje waar een witte lamp voor is uitgezocht en waar een diepbruine plank komt te hangen boven de witte dekenkist. Het kamertje waar de dierbaarste stenen en de mooiste bloemen op de bruine plank zullen worden gelegd en waar roze takken op de muur zullen worden geschilderd die zich 's nachts, in de sluimer waarin alles mogelijk is, zacht wuivend zullen uitstrekken boven het bed waar ze de slapende vrouw zullen toeritselen in haar dromen; almaar verder, veilig, verder, toe maar, toe maar. Droom maar.

Waar zich buiten het raam de wijnranken over de vensterbank krullen, hoog boven de tuin, tegenover de vlinderboom, precies daar waar 's ochtends de vogels het eerst beginnen te fluiten.

Want daar, in het kleine, witte kamertje met het grote witte bed, wordt iedere ochtend iemand wakker met een glimlach op haar gezicht. 

Maar misschien valt er wel helemaal niet over te schrijven en is dat kamertje alleen te vangen in die glimlach. 

Zo zacht. Licht. Rustig.

6 opmerkingen:

Tineke zei

Goedenmorgen zonder zorgen, met volgels en zon rondom een paradijsje.

Impa zei

@Tineke: Jij bent er vroeg bij! Goedemorgen zonder zorgen, ook voor jou. Staat de appeltaart klaar?

Hans zei

Nou, volgens mij heb jij het daar wel naar je zin.

Maz zei

Ik zeg: jij een weekendje hier, wij een weekendje daar? Doe mij ook zo'n Groningse glimlach! Mag jij weer eens een Utrechtse.

rudy kaals zei

Soms.. wanneer ik mezelf eenzaam voel en zoiets moois te lezen krijg, dan moet ik aan Vasalis denken en hoe zij mij in eenzelfde eenzaamheid met haar woorden wat te troosten gaf, zoals jij nu deed. Dank je wel.

Impa zei

@Hans: *met grote glimlach op gezicht* Klopt!
@Maz: Goeie ruil. Doen we.
@Rudy: Dat is lief van je. Alsjeblieft. Het is goed aangevoeld, want waar alles zacht en stil wordt en naar binnen keert, is geen eenzaamheid. Eenzaamheid is een naar buiten gericht zoeken.