27 oktober 2009

Impa en de mooie dingen

Impa googelde "mooie dingen zijn goed voor de ziel" en kreeg geen hits. Zo kan het niet langer. Want mooie dingen ZIJN goed voor de ziel en het zou fijn zijn als ook de googelende medemens daaraan herinnerd zou blijven. 

Morgen hang ik met de geleende boor - die wordt geleverd met twee paar bijbehorende spierballen inclusief gezelligheid, ook inzetbaar in de herfsttuin - dierbare lijstjes en schilderijtjes op in mijn nieuwe huis. Na jaren in een doos krijgen ze in de nieuwe ruimte van leven weer een eigen stukje muur. Zodat ik tussen de wanden kan gaan zitten glimlachen - want dat moet ik nou eenmaal steeds in dit huis - en kan voelen dat mooie dingen inderdaad goed zijn voor de ziel. 

Maar het kan ook andersom. Dingen die goed zijn voor de ziel zijn ook mooi. Neem bijvoorbeeld het urenlang vasthouden van een heel klein jongetje. Laten we zeggen een jongetje van een week of twee oud, met een groen mutsje op, dat slaapt, gaapt, fronst, in zijn slaap mijn vinger grijpt en heel lekker ruikt. (Mijn lief zegt dat die geur speciaal is ontworpen om vrouwen te bedwelmen: nou, dat werkt dus.) Dat vasthouden van zo'n jongetje helpt het hele energiesysteem aarden, hup de grond in met die wortels, tot de hele boel weer op z'n plek zit. Als dat niet goed is voor de ziel dan weet ik het niet meer en verhip: dat jongetje was vandaag het prachtigste schepsel dat ik ooit heb gezien.

PS. Poezen die fluitend om zich heen kijken en ondertussen met een pootje je beschuit met muisjes van je schoteltje trekken omdat je net even niks kunt doen vanwege twee armen vol slapende pasgeborene, zijn niet goed voor de ziel. 
PS.PS. Hoewel ik daar eigenlijk de schoonheid ook wel weer van inzie. De besnorhaarde smiecht. 

25 oktober 2009

Slaap, Impa, slaap

Impa wil iets schrijven over het kleine, witte kamertje met het grote, witte bed. Het kamertje waar een witte lamp voor is uitgezocht en waar een diepbruine plank komt te hangen boven de witte dekenkist. Het kamertje waar de dierbaarste stenen en de mooiste bloemen op de bruine plank zullen worden gelegd en waar roze takken op de muur zullen worden geschilderd die zich 's nachts, in de sluimer waarin alles mogelijk is, zacht wuivend zullen uitstrekken boven het bed waar ze de slapende vrouw zullen toeritselen in haar dromen; almaar verder, veilig, verder, toe maar, toe maar. Droom maar.

Waar zich buiten het raam de wijnranken over de vensterbank krullen, hoog boven de tuin, tegenover de vlinderboom, precies daar waar 's ochtends de vogels het eerst beginnen te fluiten.

Want daar, in het kleine, witte kamertje met het grote witte bed, wordt iedere ochtend iemand wakker met een glimlach op haar gezicht. 

Maar misschien valt er wel helemaal niet over te schrijven en is dat kamertje alleen te vangen in die glimlach. 

Zo zacht. Licht. Rustig.

21 oktober 2009

Impa vindt lachen leuk

(aangetroffen bij 1meter98)

19 oktober 2009

Impa en de ontmoeting met Tobi

Tobi was nog geen week oud toen hij voor het eerst iemand een briljant idee gaf. Hij vond zelf dat hij er niet veel voor had hoeven doen, en dat was natuurlijk ook zo. Het geven van goede ideeën ging hem heel gemakkelijk af, sluimerend in zijn bed. Maar zo gaat dat tenslotte bij ieder groot talent: de bezitter ervan vindt het zelf allemaal nogal een vanzelfsprekendheid. Hij ziet wel dat er in de levens van mensen om hem heen iets verandert door de nieuwe kijk die ze op de dingen krijgen, maar zelf voelt hij de innerlijke inspiratie natuurlijk niet die daarmee in de harten van de mensen geplant is.

Impa ging na de ontmoeting met Tobi-die-nog-geen-week-oud-was naar huis en dacht: Die Tobi toch. Wat een briljant idee. Wat een oplossing, wat een verhelderend licht op een sluimerend probleem. En zo eenvoudig. 

Een kruik in bed.

Ge-ni-aal. 

14 oktober 2009

11 oktober 2009

Impa stelde gewoon een vraag

'Als je in Groningen de Blokker binnenkomt, houdt iemand de deur voor je open. Eerst word je rondgeleid zodat ze je kunnen laten zien waar alles staat en daarna vragen ze of je misschien koffie of thee wilt en of je nog vragen hebt.'
'Serieus?' vroegen Vriendin M. en vriend A. verbaasd.
'Nee', zei ik. 'Natuurlijk niet. Maar ik heb laatst wel een vraag gesteld in de Blokker.'
Geschrokken keken Vriendin M. en Vriend A. op van hun ontbijt.

Ik was een beetje in elkaar gedoken naar de Blokkermedewerkster toe gelopen, gewoon met mijn armen een beetje afwerend voor mijn gezicht, en toen ik haar had gevraagd waar de rollen kastpapier lagen, wilde ik er heel snel aan toe voegen dat het me echt heel erg speet dat ik iets kwam kopen, maar toen had ze ineens neergelegd wat ze in haar handen had. Ze had me even nadenkend aangekeken en toen gewezen met haar vinger. Ik had hem niet durven volgen en had haar gezicht in mijn vizier gehouden. 'Daar,' zei ze, 'achter dat schap met badkamerspullen rechtsaf en dan loopt u er vanzelf tegenaan.' Ze keek me afwachtend aan. Ik wist niet wat ik moest doen. Hoe kon dat nou? Was het een afleidingsmanouevre? Had ze met een onzichtbare druk op de knop de manager gewaarschuwd? Of had ze me glimlachend keihard de verkeerde kant op gestuurd? Want waarom keek ze niet vermoeid, verveeld of verontwaardigd? Ze was toch aan het werk in de Blokker? En ik had haar toch zojuist iets gevraagd?

Vriend A. en vriendin M. keken me ademloos aan. Ik was in mijn nieuwe woonplaats in mijn eentje de Blokker binnen gestapt. Ik was nog dapperder dan ze dachten.

Wat blijkt? Het ligt niet aan de Blokker. Kennelijk werken er bij de Blokker ook mensen die het geen klotestreek vinden als je ze iets vraagt. Die bereid zijn om je te woord te staan en te helpen. Die vriendelijk zijn. Jawel, u leest het goed. Vriendelijk. Zou het dan aan... aan Utrecht gelegen hebben? Waar ik al die jaren met zoveel liefde heb gewoond maar waar je alleen naar de Blokker gaat als je een extreem laag zelfbeeld hebt en een ziekelijke behoeft om dat te laten bevestigen? Om je te laten afsnauwen of domweg negeren?

Vriendin M. trippelde na het ontbijt door de keuken in een grote handdoek en sprong onder de douche. Vriend A. ruimde de ontbijttafel af. Ik deed de afwas. Vanonder de douche kirde vriendin M. dat het zo gezellig was (want dat doet ze, als ze het gezellig vindt). En gedrieën zongen we heel hard mee met Bishop Allen, terwijl we onderwijl dachten aan de Blokker en hoe de wonderen de wereld nog niet uit waren.

04 oktober 2009

Impa en de appelflappen

Maz vertrok uit Impa's nieuwe tuin met armen vol appels. Als een ouderwets huishoudstertje hield ze de zoom van haar tuniek omhoog, legde ze er voorzichtig de grote, groene appels in en ondersteunde toen de zware bolling in de stof. Iemand hield de deur voor haar open en terwijl ze wegliep, hoorde ik haar nog iets roepen over appelmoes en appelflappen. 

En ziehier: Impappelflappen!
Tadaaaaa!

03 oktober 2009