09 september 2009

Impa en de politie

Ik liep langs de A27 op de vluchtstrook toen de politie me staande hield. Op de achterbank werden wat zwarte koffertjes en kogelwerende vesten verschoven zodat ik kon gaan zitten. Op het schermpje voorin de auto zag ik mijn naam staan, en mijn adres en geboortedatum. Heel even vroeg ik me af of ik gezocht werd maar besloot toen dat ik in dat geval zelf zou weten waarvoor. 

'Uw auto staat verderop in de berm' zei de ene agent. Hij hield z'n strakke zonnebril nog even op, ook al scheen de zon niet. Ah, dacht ik. Natuurlijk. Kenteken gecheckt. Ergens eigenlijk wel jammer. Nu hoefde ik me dus al niet meer af te vragen of er zo'n boevenfoto van me zou worden gemaakt met een bordje met cijfertjes onder mijn kin en strepen op de achtergrond waarbij ik met een woeste blik recht de camera in zou kijken omdat ze mij niet klein zouden krijgen. 
'Klopt,' zei ik. 'Ik heb een lekke band.'
'En waarom loopt u hier dan in de berm?' zei de andere agent. 
'Mijn telefoon was leeg. Ik ben naar een benzineststation gelopen om de ANWB te bellen.' 

De agent met de zonnebril vroeg: 'Kunt u zelf geen band verwisselen?' In mij vonkte verontwaardiging, want ik ben een jonge vrouw met een goed verstand en een gezond lichaam. Natuurlijk kan ik een band verwisselen. Maar toen realiseerde ik me dat hij er ook niks aan kon doen dat hij dat niet op het eerste gezicht meteen goed had ingeschat, dat van dat goede verstand en dat gezonde lichaam. Goddelijk, okee. Maar gezond, dat kun je nooit weten.
'Ik betaal de ANWB al tien jaar lang met veel plezier zo'n 80 euro per jaar en voor die 800 euro in totaal mogen ze nu best mijn band komen plakken. En bovendien is het een beetje gevaarlijk daar, agent. Met dat langsrazende verkeer en die toeterende auto's. Want als die toeterende auto's al afgeleid raken als ik daar alleen maar loop, wil ik ze niet van koers zien raken als ik daar ook nog een beetje op mijn hoge hakken een band ga staan verwisselen.'
Toen zette de agent zijn zonnebril af. Misschien hield hij wel van hoge hakken. Of vond hij dat ik hele verstandige dingen zei. 

Ze reden me naar mijn auto. Met een hele grote omweg, want je mag niet achteruit over de snelweg. Onderweg hadden we een gesprek over 'Waakzaam en Dienstbaar', het nieuwe motto van de Nederlandse politie, naar het Amerikaanse voorbeeld van 'to Protect and Serve'. Want ook de politie moet een beetje mediageniek bekken en zonder motto ben je nergens.
'U bent de eerste die erover begint', zei de agent zonder zonnebril. Hij keek me aan in zijn achteruitkijkspiegel. 
Ik zei: 'Maar ik vind u dan ook ontzettend dienstbaar, dat u mij naar m'n auto brengt', en lachte mijn allerliefste lach. De agent rommelde wat in het handschoenenvakje en haalde er een zonnebril uit. 

Bij mijn rode auto stond een grote, gele takelwagen. Er stapte een wegenwachter uit die het wel 'aandurfde' om de band ter plaatse te verwisselen. Er hoefde niet getakeld en gesleept te worden. Hij vroeg waar de reserveband lag. De agenten en de wegenwachter keken me vragend aan. Ik keek naar mijn kleine, rode bolide. Die zat tot aan de nok toe vol met spullen.
'Onder de vloerbedekking in de kofferbak', zei ik. De agenten deden een stap in de richting van de auto.
De agent van de zonnebril vroeg: 'Bedoelt u onder die krukjes, emmers, schoonmaakspullen, bezems, verfspullen, gereedschapskist, tas met kleren, twee laptops en al dat tuimeubilair?'
Ik knikte. Ik vond dat hij hele verstandige dingen zei.

De agenten keken elkaar aan, staken hun zonnebril in hun borstzakje en stroopten hun mouwen op. Eén voor één kwamen al mijn spulletjes langs de A27 in de berm te staan. Emmer. Weekendtas. Tafel. Stoeltje. Nog een stoeltje. En nog een. Laptops. Schoonmaakspullen. Bezem. Gereedschapskist. Verfspullen. Toen de auto leeg was, ging één van beiden op de vluchtstrook op een rood krukje zitten. De ander ging op gepaste afstand met zijn zonnebril staan spelen. De wegenwachter verwisselde mijn band. (Hij had een magische opblaaskrik.) Toen hij klaar was, stond de ene agent op en borg de andere zijn zonnebril weer op. Stuk voor stuk legden ze al mijn spullen terug in de auto. Ik begon het zo gezellig te vinden dat ik het bijna jammer vond dat ze weer weg moesten. Gelukkig wist de agent van het rode krukje de verhoudingen op tijd te herstellen door me erop te wijzen dat ik vrij zicht door de achterruit diende te hebben als ik geen rechterbuitenspiegel had. En dat ik dus eigenlijk strafbaar was. 'En nog waakzaam ook', glimlachte ik naar hem. 

De wegenwachter stapte in zijn takelwagen. Hij zou nog voor me uit rijden naar de dichtstbijzijnde garage. Daar zou ik een nieuwe band laten plaatsen en de bijeenkomst afbellen waar ik die avond naar op weg was en waar ik nooit meer op tijd kon zijn. 

De agenten stapten in hun auto. 
'Bedankt, mannen.'
Ze staken hun hand op, lachten naar me en reden weg. 

Bij mijn moeder, waar ik zou overnachten, die laatste nacht voor ik de sleutel kreeg van mijn nieuwe huis, was er spaghetti en bier. 

En zo begon mijn verhuizing naar Groningen. 

18 opmerkingen:

quirk zei

Briljant! :D Zo dienstbaar en waakzaam maak ik ze niet vaak mee. Misschien moet ik ook eens op hakken langs de snelweg gaan lopen. ;)

Wenz zei

He bah, een lekke band, dat is altijd zo vervelend. En natuurlijk is je telefoon dan net leeg. Maar niet getreurd, er rukte een wagen uit om je met hakken en al van de snelweg te plukken! Prachtig. :)

Wel mooi eigenlijk, dat je spulletjes zo letterlijk tussen je oude en je nieuwe woonplaats in de berm van de snelweg hebben gestaan. Voelen die ook dat ze echt een nieuw leven tegemoet gaan. ;)

susandeverzameling zei

Hahaha, hardop gelachen! Heel fijn (zoals je schrijft)!
Veel succes op je nieuwe plek!

Impa zei

@Quirk: loopt niet echt lekker, hoor. Die berm is zachter dan je denkt.
@Wenz: Wat prachtig, zeg, dat van die spulletjes. Zo had ik het nog niet bekeken. Echt weer een Wenz-kijk op de dingen.
@Susan: Dank je wel! Heerlijk compliment.

Frommel zei

Welk 1 ontzettend leuk en gezellig verhaal zo langs de snelweg.

En succes met de verhuizing.

Groningen dat hadden ze net iets dichter bij Hoorn moeten aanleggen zo met de Vera en al die fijne bandjes die daar spelen en nu net te ver weg...

Riekster zei

Lief gelach of kakelgelach kan op dit soort momenten een wezenlijk verschil zijn. Met laptopsssss in de auto moeten de oom agenten het tweede hebben verwacht. Nu het lief gelach was, moeten ze daar zeker meer dienstbaar van zijn geraakt....

incinta zei

Hahaha, oh wat erg! Maar als je het talent bezit om het zo op te schrijven, valt het vast wel een beetje mee ;-)

esther zei

Hoei, wat een begin!!! :)

Maz zei

Jij kunt ook niet gewoon naar Groningen verhuizen, he. Dat moet weer met zo'n avontuur. Impa toch.

Impa zei

@Frommel: Ja, Vera! Das mooi. Bij gebrek aan nabijheid van Tivoli en Paradiso, voortaan.
@Riekster: Leer mij de mannen dienstbaar maken ;-)
@Incinta: Het viel ook mee! Toen ik me erbij had neergelegd dat ik mijn doel niet op tijd zou halen, werd het eigenlijk gewoon leuk avontuur.
@Maz: Mijn leven IS een avontuur.

Impa zei

@Esther: Ja, precies! Dat belooft wat. Vooral veel glimlachen, hoop ik.

Anoniem zei

Genieten Impa! Met een zeer brede glimlach blijf ik je weg naar een nieuwe pleisterplaats volgen!

vriend P

quirk zei

O ja, de Vera! En de Oosterpoort. Prima voor de voorraad mooie muziekjes en fijne sfeer.
En vergeet die enorme Plato daar niet

pepperfly zei

Ha! Zie! Dat argument heb ik dus om nog even NIET precies te weten hoe ik -snel- een band moet verwisselen. Volgens mij heb ik er 20 jaar ANWB-contributie opzitten, en is er in al die tijd slechts een V-snaartje vervangen. Daar kan die eventueel komende wisselband óók nog wel bij! Chapeau! (Ook voor die hoge hakken!)

romy zei

zwaai! met brede glimlach (van dat licht: jaa!)

jack of hearts zei

Heerlijk stukje. Groningen heet u en uw hoge hakken welkom.

Impa zei

@Anoniem: Heeeee, Vriend P! Wat leuk dat je nog steeds leest. Smak uit Grunn!
@Quirk: Ik heb nog een heel nieuw rondje aan vaste stekkies te ontdekken. Heerlijk.
@Pepperfly: Groot gelijk!
@Romy: Heeeee, Romy! Welkom hier, chica!
@Jack: Dank je wel!

folkert zei

Lieve Impa,
had je toch nog mazzel dat je op de A27 zat. Op de A28 rijden de agenten Bert en Peter en die zijn hartstikke homofiel. Hebben ook nog zo'n blik op de weg camera in de auto en voor je t weet is heel Nederland op de hoogte van je verhuizing.