19 september 2009

De spullen en de bus

(vervolg van Impa en de spullen
Op de dag van de verhuizing was er niets minder dan een wonder nodig, en wonder stond op in de vorm van vriendin M. Zij baande zich een weg door de dozen en meubels op het trottoir en stapte langs de verzamelde verhuistroopers die met bezweet voorhoofd vragend van de bus naar de spullen keken en van de spullen naar Impa. Ze stapte achterin de gele bus en sprak de verlossende woorden: 'Laat mij maar. Ik ben hier goed in.' Ze liet haar ogen over de meubels en dozen glijden, stroopte haar mouwen op, wees op de boekenkasten en zei: 'Die eerst.' De verhuisvrienden kwamen in beweging. Hoop glinsterde in hun ogen. De kasten werden in de bus getild. Als een veldheer stond vriendin M. in de bus, het oog op het slagveld. De verhuistroepen sjouwden en tilden op aanwijzing van M. Ze liet meubels omdraaien en doorschuiven tot het paste en vond voor elk gaatje en elke kier een doos of een plank die erin paste. Geen centimeter liet ze onbenut. En zo werd het leger van Impa's spullen onder aanvoering van vriendin M. een kopje kleiner gemaakt en vielen uiteindelijk de grote gele busdeuren dicht.

Ik nam afscheid van de vrienden en vriendinnen bij het oude huis in de oude stad. Ik startte de grote gele bus. De dieselmotor ronkte en ik draaide het raampje open. Vriend A. stak zijn hoofd naar binnen en zei: 'Het kwartje valt nu pas. Nog even en je woont niet meer in Utrecht.' Ik knikte en slikte. Mijn lief zat naast me en zette een cd op. Ik begon te rijden. De vrienden en vriendinnen van de verhuisploeg liepen mee met de rijdende bus. Ze zwaaiden. Ik weet het niet helemaal zeker, maar ik zou zweren dat ze in slow motion liepen.

Ik reed de straat uit.

Ik draaide de hoek om.

Ik ging.

5 opmerkingen:

Wenz zei

Dat is wat ze noemen een traan in een lach, toch?

Frommel zei

Dat doet dat kwartje nou altijd...

Maz zei

Ik heb niks gezegd... *bloost een beetje*
En ik word met terugwerkende kracht alsnog verdrietig dat je de hoek om reed....

NielsM. zei

Ik heb zo af en toe het gevoel dat ik daar stiekem nog steeds sta,zo midden op die straat en zwaai, en zwaai, en zwaai...

susandeverzameling zei

Ik word zelfs verdrietig dat je niet meer in Utrecht woont...

(woordverificatie wil dat ik het woord elder typ; toepasselijk hier als er nog een s achter komt)