21 augustus 2009

En toen lag de pizza in de vriezer

Oven aanzetten. Pizza uit de doos en uit het plastic. Deurtje open, pizza erin, deurtje dicht. 

18 augustus 2009

Impa heeft inmiddels veel verstand van dit gesprek

...Dat meen je niet.
- Jawel.
Heb je daar dan een liefde waar je bij intrekt?
- Nee, hoezo?
Of heb je daar een baan gekregen?
- Nee.
Maar waarom ga je dan verhuizen?
- Waarom niet? Ik woon al 16 jaar in Utrecht. Nu wil ik weer verder. En daar is schone lucht. Minder ruis. Meer licht.
Meer licht?
- Ja, dat voel ik zo. Van binnen.
Okee.
- Ja.
Jeetje.
- Ja.
(...)
- Het is een superleuke stad. En ik kom er oorspronkelijk vandaan, dat heeft er vast ook wel iets mee te maken.
Maar waar ga je dan wonen?
- Ik ben er een huis aan het kopen.
En wat voor werk ga je dan doen?
- Gewoon, hetzelfde wat ik al jaren doe. Als zelfstandige. Vertalen en tekstschrijven. Illustraties maken.
Ja. Natuurlijk.
- Ja.
Nou... Wat leuk, zeg. Dat je dat doet.
- Ja, ik heb er ook heel veel zin in.
En wat dapper ook.
- Vind ik zelf eigenlijk ook wel.
Nou.
- Ja.
Jeetje.
- Ja.
Nou, veel geluk dan maar.
- Dank je.
We zullen je missen.
- Jullie ook bedankt voor alles. Het was te gek.
Goh.
- Ja.
Jemig.
- Ja.

16 augustus 2009

Impa doet vroem

Achterop de motor zat ik, met een helm op en een dik leren pak aan. Hij trilde door mijn handen heen en tussen mijn benen zo mijn lijf binnen. De wind van het rijden verdreef de de hitte van de dag en ik kon raden hoe hij zich voelde, daar zo vlak voor me, z'n handen op het stuur en z'n hoofd leeg. Ik zwaaide naar schaapjes, want dat is wat ik doe. Ik zag ezeltjes en roofvogels. Landschap rolde voorbij en ik zat er patsboem middenin.

Hij is hard, sterk en heet en toch maakt zo'n motor je hart licht en je hoofd stil. Ik keek naar het land dat langsgleed en hoorde in mijn helm steeds iemand tevreden zuchten.
Op de dijk langs de Waal kreeg ik een ijsje.

Vroem.

13 augustus 2009

Impa wilde Hem iets vragen

Lieve God. Verhuizen is heel duur. Ik ben heel blij dat nu heb gehoord dat de financiering voor mijn nieuwe huis rond is, want dat is dan in ieder geval geregeld. De huizenjacht zelf heeft ook heel wat tijd gekost en tijd is geld, zoals U weet, en dan heb ik het nog niet eens over wat er allemaal nog aan kosten bijkomt voor de verhuizing, het klussen en het inrichten. Niet dat ik me nou heel erg te buiten ga, maar gewoon voor muurverf en gordijnen en zo. Dat is verder geen probleem hoor, want ik kan mijn eigen boontjes heel goed doppen en ik heb er echt ontzettend veel zin in, maar toch wilde ik U nog ergens om vragen. Het gaat om de mok van Satumetsä van Iittala. Ik heb hem gister vastgehouden in de winkel en hij is perfect. Ik ben er echt heel erg verliefd op. (Als u op het plaatje klikt, krijgt u hem wat beter te zien.) Lieve God, ik ben blij dat ik het even heb gevraagd. Hopelijk lukt het. Ik moet er nu weer vandoor, want ik moet naar de notaris. Heel erg bedankt, Impa.

11 augustus 2009

Impa neemt afscheid (1)

Hoe neem je afscheid van een stad? Misschien door te beseffen dat je een stamkroeg niet uitkiest, maar dat die op een goede dag het label ineens verdient omdat je er gewoon al jarenlang zoveel tijd doorbrengt. Door te weten dat elke straat, elke bocht, elk park en elke boom een herinnering herbergt. Door je te realiseren welke plekken moeilijk te vervangen zijn. Door je goed te herinneren hoe het leven er is geweest.

Iemand zei tegen me dat hij zich in Utrecht anoniem wist onder de mensen, maar gekend door de stad. 'Ik ken de straten en de gebouwen en zij kennen mij. Ik mag hier rondlopen.'

Maar eigenlijk neem ik niet echt afscheid. Ik laat die 16 jaar in Utrecht in dankbaarheid voor wat ze zijn. Dat ik ergens anders ga ademhalen, eten, wonen, slapen, werken en minnen verandert niets aan de stad, noch aan mijn tijd hier met alle herinneringen die erbij horen. Ook als ik hier zou blijven, bleef dat verleden immers onveranderd. En de stad zelf blijft onder handbereik. Er blijven hier armen voor me geopend en bedden gespreid.

Of ik de stad ook echt zal missen, moet nog blijken. Dat ik ervan hou, dat staat vast.
Het was mooi.

Prachtig.

09 augustus 2009

Impa rijdt haar lief naar de einder

... en hij maakt foto's waar zij van houdt.

07 augustus 2009

Impa tweakt het liggen

Drie glorieuze, lange, zonnige, trage, tevreden dagen. Zo lang duurde mijn zomervakantie dit jaar. Vorig jaar adopteerde ik het heilige voornemen-en-beteren-van-mijn-leven om mezelf voortaan niet langer dan zo'n drie maanden achtereen de zoete balsem voor de ziel van Vlieland te ontzeggen en dat bleek nu prima te combineren met de Glorieuze Driedaagse Zomervakantie van dit jaar. 

Een beetje druk was het er wel, op Vlieland, maar dat kun je al die andere mensen niet kwalijk nemen. Ik troost me maar met de gedachte dat ik de Waddenwind in oktober of februari altijd helemaal voor mezelf heb. En het was er nu misschien wel vol maar ook blauw, blauw, blauw met elke dag een duik in zee. Meeuwen blijken te kunnen koeren en kwallen zwermen. De flesjes bier waren koel. Mosselpannetjes. Een pakje vakantiesigaretten. Picknick bij zonsondergang. Vlielandse vrienden. Een fiks stukje fietsen. Livemuziek.

Maar het was eigenlijk vooral veel liggen. Ik heb het liggen op Vlieland weer behoorlijk getweakt. Echte perfectie heb ik nog niet bereikt maar daarvoor ga ik gewoon nog heel vaak terug om te oefenen. Vooralsnog is vooral het liggen op het luchtbed met sprongen vooruit gegaan. Liggen op het gras, op het strand en in de duinen zijn ook aanmerkelijk verbeterd, maar vooral over het liggen in de tent ben ik zeer tevreden. 

Ik was met mijn nieuwe lief op de Glorieuze Driedaagse Zomervakantie. En met trots kan ik u verzekeren dat hij de test heeft doorstaan. Hij houdt van Vlieland, Vlieland houdt van hem en hij mag terugkomen. 

Kunnen we weer hard werken aan liggen in de tent.