01 juli 2009

Impa en de Waal

De Waal stroomt naar de Noordzee, naar links, zeg maar, en ik stroom naar het Noorden, dus eigenlijk meer richting Waddenzee. Maar toch. Dat stromen van de Waal zet een deurtje open in mijn hart. Het is ook zoveel water tegelijkertijd. En op de Nijmeegse kade, als ik er met mijn voeten ver boven bungel, twee grote bruggen aan weerszijden en het water ver onder me, dan stroom ik toch even mee. Heel stil en heel gestaag maar onstuitbaar. En dan wil ik ineens verder, groter, meer, rennen, dansen, wijn, verstoppertje spelen en een grote, gele, echte graafmachine op mijn verjaardag.

Ik stond aan het strand van de Waal, aan de overkant van de rivier, met mijn voeten in het water. Overal lagen stenen die ik wilde oppakken en overal kabbelde dat water maar, rondom, in mijn hoofd, op mijn voeten, langs al mijn zintuigen, door en door en door. Koele steentjes, koud water.

Ik trok mijn kleren uit, zat in mijn ondergoed in het koude water in de warme zonsondergang en dacht: Als ik nu goed voel en niet meer nadenk, als ik dit moment z'n eigen gang laat gaan, dan blijf ik hier voorgoed zitten. Dan word ik een steen of een golf en hoef ik alleen nog maar te glanzen en te kabbelen.

Mijn lief stond op, kwam naar me toe lopen met zijn voeten in het water en kuste me in mijn nek. De Waal lachte zijn allerbreedste glimlach.

Luister.

6 opmerkingen:

rudy kaals zei

Wow! Dit is een van de mooiste stukjes die ik van je heb gelezen.

Maz zei

Ja maar Impa, de Noordzee staat weer in contact met de Waddenzee. Zo komt alles uiteindelijk, ook al via een omweg, toch bij elkaar.

Mooi liedje...

karin r. zei

ik versta niet alles maar klinkt mooi!

Sana zei

mooi..
erg invoelbaar geschreven.

jack of hearts zei

Alles stroomt en de Waal nog het meest.

esther zei

Prachtig.