05 juli 2009

De knapzak van Impa

Verhuizen naar ver weg voelt heel filmisch. Ik zie mezelf in een klein, oud huisje een bundel spullen op een grote doek leggen. Ik kijk om me heen. Ik laat mijn ogen glijden over alles wat achterblijft. Ik neem alleen mee wat nu bij me hoort. Ik knik, bind de vier punten van de doek samen met een stevige knoop en hang het bundeltje aan een lange stok. De stok leg ik over mijn linkerschouder. Mijn hand sluit er stevig omheen. Ik loop naar de deur van het kleine huisje en blijf op de drempel staan. Ik kijk even achterom, glimlach en steek mijn hand op. ’Dag huis, dag tuin, dag opbergschuur’, denk ik onwillekeurig. (Impa groet ‘s middags de dingen.) Dan trek ik het deurtje van het huisje achter me dicht, recht mijn rug, glimlach en stap het pad op. Het pad loopt weg van de kijker, naar voren en naar rechts. Aan weerszijden groeit wuivend gras. De horizon ligt ver weg, het tegenlicht is sterk. Ik loop. Al snel zie ik mezelf kleiner worden in de verte.

Opeens vraag ik me af waarom ik in dit storyboard het perspectief van de achterblijver heb. Het antwoord is precies de reden dat ik vertrek met een knapzak en niet met grote koffers vol met alles wat ik bezit. Luxe koffers op wielen met cijfersloten en een zachte binnenvoering vol vakjes waarin alles overzichtelijk en veilig is opgeborgen. Met etiketten erop waar al mijn gegevens op staan en de precieze geplande aankomst- en vertrektijden van het transport. Koffers die worden vervoerd door een bedrijf dat daarin is gespecialiseerd en dat kan garanderen dat alles volgens schema zal verlopen.

Ik heb het perspectief van de achterblijver omdat ik nu nog niet kan zien wat er achter de horizon is. De stappen over die drempel en op dat pad zet ik de komende maanden. De aanloop is natuurlijk al genomen, het afscheid begonnen, de voorpret bruist al van binnen. Maar het uitzicht vanaf het pad zie ik pas bij het bewandelen ervan. Als zich met iedere stap het volgende stukje perspectief ontvouwt. Als ik de knapzak op mijn schouder voel rusten. Het gras aan weerszijden van het pad langs mijn benen voel strijken. Het huisje achter me steeds kleiner zie worden in de verte.

6 opmerkingen:

Riekie zei

Ik hoop maar dat er ook een kladblok en een potlood in Impa's knapzak zit... En dat ze groeit met de stappen die ze vooruit, en hopelijk ook weer terug zet.
'Terug' in de vorm van huiswaarts....

Cat zei

De knapzak loopt een stuk prettiger dan de koffer op wieltjes...ben benieuwd waar de reis je voert.

Maz zei

Impa! Niet weggaan voordat je weg bent hoor! Doe maar dan pas. Dan verstop ik mij stiekem in jouw knapzak. Of tussen de grashalmen om je bij je enkels te grijpen.

Impa zei

@Rikie: Een verhuizing IS huiswaarts! Op weg van huis naar huis. En ik heb m'n knapzak vol potloden :-)
@Cat: De reis voert naar het nieuwe thuis. Ik ben gek op verhuizen.
@Maz: Doe dan maar in de knapzak. Kun je lekker mee.

Impa zei

@Cat: PS: Waar ben je???

Cat zei

@Impa: nog niet echt ergens. Ik verwacht in september weer actief te gaan bloggen. Dan doe ik wel een verhuisbericht ;-)