02 juni 2009

'Wat is dat toch met jou en Vlieland?'

Eén moment dan. Want telkens als ik probeer om het helemaal uit te leggen, dan kom ik er niet uit. Dan hou ik een heel verhaal dat steeds langer wordt omdat ik zeker wil weten dat je het snapt, een verhaal over de wind voornamelijk, de geuren en het licht, het drinken in de kroegen en het slapen met het geluid van de zee. Iets over zand tussen je tenen en zout op je huid. De eenvoud van de dagen. Leven naar behoefte. Zintuigen. Over het Wad dat de lucht weerkaatst en dat ik zeker weet dat ik in oktober de duistere mist naar me heb zien glimlachen. Wandelen met een hond en rijden over de zandvlakte in het westen. Alleen zijn tot er van binnen een warm licht gloeit, te pakken krijgen waar ik in de echte wereld niet bij kan door de ruis van het dagelijkse leven en de loop der dingen. Een verhaal waar fietspaden en dorpsstraatjes in voorkomen, lang strand, ijsjes, mooie gesprekken, zonderlinge mensen en prachtige mannen.

Maar dat zou een lang verhaal zijn. En heel onsamenhangend. Mijn armgebaren zouden steeds breder worden, mijn ogen zouden glinsteren, ik zou roepen: Snap je het nou! Voel je het dan niet!

Beter één moment. Gisterochtend.
Ik stap met mijn warme lijf de tent uit en ik hou mijn slaapzak aan. In de duinen vlakbij het strand ruisen altijd de wind, het helmgras en de zee. Die gelaagdheid doet dat ruisen stromen; kabbelen met een soort precisie. En als je dat hoort, komen er ook dimensies in de andere geluiden. Koekoek rechts in de bosrand. Meeuw boven. Fazant links in het duin. Kauwtje voor me, op het stuur van de fiets.

Bij de tent waar ik slaap staat een stoeltje ingegraven in het zand, stormbestendig. Het is vroeg. Bijna alle tenten zijn nog dicht. De zon staat nog laag (de wijnglaasjes van de vorige avond werpen lange schaduwen) maar de belofte van het blauw zit al hemelsbreed in de lucht.

Op het eiland maakt het zoute vocht in de lucht altijd slierten touw van mijn haar. Het maakt niet uit. De mensen hier hebben me nog nooit gezien met hoge hakken en make-up. Nooit op het werk, in de trein, op de snelweg, in de wereld van mooier maken en hoger houden. Ze zijn van me gaan houden om mijn lach en blik en om onze gesprekken. Hier worden de dagen gereduceerd tot eenvoud en ik door de ogen van anderen tot mezelf.

In de verte staat een vrouw bij een tent. Ze zwaait naar me en houdt een kopje koffie omhoog. Het is m'n moeder. Ik gebaar dat ik nog even blijf zitten, hier in die slaapzak op het stoeltje. Nergens zwijgt het zo lekker als op Vlieland.

Naast mij kruipt een slakje dieper het helmgras in. Het vocht verdwijnt uit de lucht met het klimmen van de zon.

Ik doe m'n ogen dicht. Maandag. Chocoladebroodje, mountainbike, liggen in het gras.

13 opmerkingen:

Maz zei

Impa, wat zeg je dat weer mooi. Niks onsamenhangend. Maar ik speel ook vals. Diep, diep van binnen zit Vlie ook nog in mij en op deze woensdagochtend op mijn werk heb jij dat weer even aangewakkerd. Dank!

rudy kaals zei

Heerlijk, ik krijg kippenvel bij de gedachte aan vlieland.. maar wellicht nog meer bij deze mooie beschrijving!

Anoniem zei

''Nergens zwijgt het zo lekker als op Vlieland." Prachtig......

HADE zei

Daarom moet je op Vlieland zijn,PRACHTIG geschreven.

Anoniem zei

flagrant vlieland

zoeken naar de horizon
de mist gemist
(alsof ik lag te slapen)
een grijs net van wolken
boven zee
zwart is de stroom
voortvarend
draaiend water
het allerdaagse tegmoet
zwervende gedachten
weerspiegelen zich
in het kalme rimpelende water
het aangezicht van de zee
de lonkende vertes
als drijvend decor
het ruime sop
tij mee
vlieland
drijvende herinneringen
varen mee
als uit een noot gedopt
bij het kronkelend staren
langs de platen
het wordt tijd om te ontwaken

Ger Lamerusflagrant vlieland

zoeken naar de horizon
de mist gemist
(alsof ik lag te slapen)
een grijs net van wolken
boven zee
zwart is de stroom
voortvarend
draaiend water
het allerdaagse tegmoet
zwervende gedachten
weerspiegelen zich
in het kalme rimpelende water
het aangezicht van de zee
de lonkende vertes
als drijvend decor
het ruime sop
tij mee
vlieland
drijvende herinneringen
varen mee
als uit een noot gedopt
bij het kronkelend staren
langs de platen
het wordt tijd om te ontwaken

Ger Lamerusflagrant vlieland

zoeken naar de horizon
de mist gemist
(alsof ik lag te slapen)
een grijs net van wolken
boven zee
zwart is de stroom
voortvarend
draaiend water
het allerdaagse tegmoet
zwervende gedachten
weerspiegelen zich
in het kalme rimpelende water
het aangezicht van de zee
de lonkende vertes
als drijvend decor
het ruime sop
tij mee
vlieland
drijvende herinneringen
varen mee
als uit een noot gedopt
bij het kronkelend staren
langs de platen
het wordt tijd om te ontwaken

Ger Lamerus

Impa zei

@Maz: Het Zwitserlevengevoel, he?
@Rudy: Dank je! (Wauw, kippenvel bij mijn lezers...)
@Anoniem: *glimlacht*
@Hade: Leuk je hier te zien! En dank je wel.
@Anoniem: En Ger Lamerus kan het weten!

esther zei

Wat heerlijk geschreven. Ga je ook naar Into The Great Wide Open op Vlieland? (ikke wel :))

Louise zei

Heerlijk, ik zou zo willen vertrekken! Texel en Schiermonnikoog ken ik al, mooi die Waddeneilanden ...

Impa zei

@Esther: Wat heerlijk dat je gaat! Ik heb een slag om de arm moeten houden: ik denk dat ik niet kan. Ben wel vreselijk jaloers op je. Volgend jaar ben ik er gewoon zeker bij.Voor wie benieuwd is: http://intothegreatwideopen.nl/
@Louise: Klopt, alle Waddeneilanden zijn heerlijk. En toch voelt deze specialer dan de rest...

quirk zei

Ik begrijp helemaal wat je bedoelt, en je omschrijft het precies goed. Het Eiland brengt rust als niets anders. Tijd dat ik er ook weer eens ga verdwijnen. Of tevoorschijn komen, zoals jij het stelt.

Cat zei

Het is dat het voor nu even te ver is om te fietsen, dus ik overnacht dit weekend simpelweg ergens in het Drentse bos. Maar Vlieland, ach Vlieland...je kunt het niet uitleggen...en toch deed je dat. En heel goed...

Tas zei

O Impa dat stoeltje! Ik ben er helemaal weg van.

Anoniem zei

tot ziens op vlie.........>?
ger