16 mei 2009

Verjaren en verhuizen

Bij oma op het toilet hangt de verjaardagskalender. Bij elke maand een afbeelding van het dorp waar ze heeft gewoond en waar ze in het onderwijs zat. Dat was na de oorlog, toen ze eindelijk met mijn opa kon trouwen. Vóór de oorlog werkte ze in de psychiatrische verpleging. Ze heeft drie kinderen grootgebracht. Al die vele jaren van werk en zorg heeft ze op haar verjaardagskalenders bijgehouden wie er verjaarde en wie er geboren werd. 

De afgelopen jaren zijn er naast verjaardagen ook sterfgevallen op de kalender verschenen. Achter veel namen staat een kruisje, bij veel data de vermelding van een overlijden. Dat krijg je als je 94 wordt. Dan valt langzaamaan iedereen om je heen weg, tot je zelf de laatste bent en je ze allemaal hebt zien komen en gaan. 

Mijn oma is deze week verhuisd. Na 18 jaar is ze weg uit het huis waar ze met mijn opa is komen wonen. Waar ze hem de laatste jaren van zijn leven op bed heeft verzorgd, net zoals ze dat als meisje met haar moeder heeft gedaan. Waar hij is overleden en waar zijn portret op de televisie stond tussen een beeldje van een engeltje en een brandend kaarsje. Waar ik altijd bij oma op bezoek kwam. 

Ze wilde niet graag verhuizen. Wíj denken dat ze het in haar nieuwe woning gezelliger zal krijgen omdat ze er meer buren heeft. Het is een ruime woning, nieuw, met hartverwarmend personeel in de zorg. Het is fijn dat ze er in de gaten zal worden gehouden omdat ze toch wel erg vergeetachtig begint te worden. 

Maar wie zijn wij? Zíj was er trots op dat ze nog zelfstandig woonde. Het is heel wat om aan het eind van je leven nog te ontwortelen en naar een nieuwe plek te gaan. Het is ook moeilijk je te verheugen op iets waar je je van tevoren geen goed beeld van kunt vormen. Bovendien heeft ze zelf niet altijd door hoe vergeetachtig ze al is. Uiteindelijk heeft ze zich aan onze zorg overgeven. We hebben haar verhuisd. Ze is op weg naar haar laatste stukje toekomst, kwetsbaar en dapper. Ik hou meer van haar dan ooit. 

Het portret van opa staat in de nieuwe woning weer op de televisie, het engeltje ernaast. Als ik de oude verjaardagskalender ophang bij haar nieuwe toilet, zie ik tussen de verjaardagen en sterfgevallen bij 17 mei staan: 'Boer zoekt vrouw'. Dik onderstreept. 

10 opmerkingen:

Rutger zei

Heel mooi stukje Impa, om de laatste zin moest ik hard glimlachen.

Wenz zei

Een liefdevol portret. Haar laatste stukje toekomst tegemoet, het is niet niks om op die leeftijd nog alle vertrouwdheid achter te laten. Maar haar kalender en jullie neemt ze mee. Ook ik kon mijn glimlach niet onderdrukken bij de afsluiting van dit stukje.

karin r. zei

ik heb het stukje twee keer gelezen en vind het erg mooi. ik moet denken aan mijn opa en oma die ook (noodgedwongen) moesten verhuizen en daar erge moeite mee hadden. maar boer zoekt vrouw maakt hopelijk veel goed! :-)

Tas zei

Wat mooi zeg. Van een dikke keel naar een glimlach :-)

jack of hearts zei

Was de televisiegids maar altijd als dit stukje, dan hoefde je naar die vervelende programma's helemaal niet meer te kijken.

Tineke zei

Een prachtig stukje heb je geschreven. Ja, zo was het echt. Bewaar haar maar goed in je hart, het is een leive oma.

Incinta zei

wat mooi, wat kwetsbaar, wat lief...

esther zei

Prachtig.

jacq zei

lief en mooi stukje, impa. fijn einde ook ;)

Impa zei

@Rutger: Dank! En een glimlach terug.
@Wenz: Vlak daarna las ik jouw stukje over je oude tante. Ook prachtig.
@Karin r: Ja, veel mensen zeggen dat het ze doet denken aan hun oma/opa. Het is echt een van die dingen in een mensenleven... En boer zoekt vrouw maakt zo'n beetje alles in het leven goed.
@Tas: Wat fijn. Dank.
@Jack: Dank! Ennah... Boer zoekt vrouw is toevallig wel DA BOMB!
@Tineke: Muurvast, in dat hart van mij. x
@Incinta: dank je.
@ Esther: Dank je (met een buiging)
@Jacq: Dank je. Leuk om je hier te zien!