19 mei 2009

Verjaren en verhuizen (2)

Als we uit de stad terugkomen - er moesten kasten gekocht worden voor op de nieuwe logeerkamer - ligt oma nog te slapen. Ze ligt 's middags altijd een uurtje of twee op bed, maar vaak slaapt ze dan slechts kort of dommelt ze alleen een beetje. Nu ligt ze diep te slapen, uitgeput van de verhuizing. Wie slaapt zie je in z'n ontspannen vorm, op z'n allerzachtst. Alleen dat is al van grote intimiteit. Mijn oma is klein van postuur en lijkt nu nog kleiner. Zo zacht en ver weg in haar slaap, zo menselijk en helemaal in het midden van een oneindig groot eenpersoonsbed. Mijn vader en z'n vrouw sluipen naar binnen en gaan bij haar bed staan. Ze glimlachen. Als ik zie hoe ze zich over de kleine gestalte in dat bed heen buigen, gaat er diep van binnen iets open. Ik stap achteruit de slaapkamer weer uit. Mijn kleine oma in dat bed is te groot om naar te kijken.

We gingen die middag weg toen oma voor het eerst aanschoof in de centrale hal waar muziek werd gespeeld. Ze verheugde zich erop dat je mee kon zingen. Oma zat aan een tafeltje en bekeek de menukaart. Ze zat rechtop, haar lippen gestift. Ze is de oudste bewoner van het verzorgingstehuis en toen ik daar stiekem naar haar stond te kijken, vanaf de andere kant van de hal, m'n armen vol spullen die mee moesten, autosleutels in de aanslag, en ik zag haar zitten aan dat tafeltje, leek ze wel leeftijdsloos. Ze zat rechtop en ze was prachtig. Ze was geen bejaarde, geen voormalige verpleegster of onderwijzeres of iemands moeder of buurvrouw of echtgenote.

Ze was een vrouw en ik zag haar.

11 opmerkingen:

Maz zei

Wat mooi, lieve Impa. Wat prachtig dat jouw oma nog zo gezien wordt. Echt gezien. Dat gebeurt bij gewone mensen al niet vaak, laat staan bij oude.

karin r. zei

als mens.

Jet zei

kippenvel in mijn keel. Gaat nog iets verder dan een brok. Lief, mooi, puur.

Polle zei

Wat mooi. En wat een prachtig beeld er bij.

rudy kaals zei

Oma's in verzorgingstehuizen.. dat is eigenlijk altijd heel erg schrijnend, maar jij krijgt het voor elkaar om het sprookjesachtig te beschrijven. En dat is knap!

zolderraam zei

Meesterlijke en haarscherpe beschrijving, een krachtvolle uitstraling zette je hier neer. Tres bien

quirk zei

Ik wou dat ik mijn oma nog zo had kunnen zien in haar verzorgingshuis. Mooi.

Impa zei

@Maz: Zo is dat, en dat is juist het ontroerende eraan. Dat het ene mens het andere waarlijk ziet. Dat is een heel krachtige ervaring.
@Karin r: Als wezen.
@Jet: Dank!
@Polle: Ik heb in de loop der jaren zo vreselijk veel foto's gemaakt dat ik altijd een passende op kan duiken. Mooi, he? Dit is een kunstwerk in Stockholm.
@Rudy: Dank je wel voor dat mooie compliment.
@Zolderraam: Welkom hier en dank je wel.
@Quirk: Dat kan ik me voorstellen. Leeft je oma nog?

quirk zei

Nee helaas, ik heb geen grootouders meer, al lang niet meer ook. Maar ze was altijd en hele vitale dame, altijd er op uit. Toen haar man overleed bleef er niets meer van haar over. Heel zielig. Ze kon het verlies van hem niet aan.

Impa zei

@Quirk: Hartverscheurend...

Tas zei

He. Daar word ik even stil van.