07 mei 2009

Verhuizen

Er gebeurt van alles met mensen als je ze vertelt dat je gaat verhuizen. Dat je thuis je boeltje pakt, je bedrijfje in je laptop meeneemt, de vertrouwde plek achterlaat en ergens anders iets nieuws gaat doen. Omdat verandering fijn is en het tijd is voor doorstromen, voor verder gaan. Voor andere prikkels en een nieuwe weg. Omdat hier niets is wat niet ergens anders net zo goed kan en omdat je toch wel met je meedraagt wat je echt niet kwijt wilt raken.

Als mensen horen hoe je je roer omgooit en je neus volgt, je hart, je inspiratie, je behoefte, dan zie je dat ze voor zichzelf ook een innerlijke balans opmaken. Bij sommigen is de optelsom van die balans een soort "Ik ben ergens wel jaloers, maar ik ben ook trots op je. En ik ben blij voor je. En als ik er nu over nadenk of ik mijn roer ook zou willen omgooien, dan is het antwoord voorlopig 'nee'. Maar het is wel inspirerend om te zien dat het kan. Ongeacht hoe oud je bent, wat voor werk je doet, waar je woont, wie je vrienden zijn."

Zo dragen mijn nieuwe energie, mijn hervonden lucht, mijn moed en innerlijke rust als toegift kennelijk zowaar ook iets bij in hun leven.

Bij anderen leidt die tussentijds opgemaakte balans tot een andere conclusie. Die mensen horen je verhaal, zien je blijdschap, zien hoe er weer van alles stroomt en voelen dan als optelsom van hun eigen balans dat ze vastzitten. Of ze denken dat ze vastzitten. Of misschien weten ze ergens wel dat ze niet vastzitten, maar kunnen ze er geen gevolg, geen conclusie aan verbinden. Er geen handelen bij voegen. Of misschien was een vertrek sowieso wel nooit de oplossing voor waar hun schoen wringt, maar vinden ze geen passende oplossing omdat ze niet echt naar het wringen durven kijken. En zo blijft alles bij het oude. Ze zien mij aan de horizon vertrekken. Zachte vonken zonlicht weerkaatsen van mijn knapzak. Ze zuchten. Draaien zich om. Gaan zitten.

10 opmerkingen:

karin r. zei

dit is waar ik de afgelopen tijd, tijdens mijn verhuizing en aanloop ertoe, veel over nagedacht heb. het maakt hoe dan ook wat los. mooi stukje, impa. een ja-knik stukje.

Polle zei

Ik denk dat je gelijk hebt in hetgeen je in je laatste alinea schrijft. Je confronteert mensen met hun eigen vastzitten, en hun angst om het vertrouwde los te laten teneinde door te gaan. Tenslotte vereist loslaten ook wel moed.

rudy kaals zei

Verhuizen is super! En in Berlijn volkshobby nummer 1. Waarschijnlijk omdat er geen woningnood is. En er altijd wel iets leukers, mooiers, goedkopers te vinden is. Zowat iedere maand is er wel een vriend of bekende die hulp nodig heeft. En het is iedere keer weer heerlijk om na een lange dag verhuizen tezamen een pils te vatten en te proosten op het nieuwe begin.

rudy kaals zei

Of een Bionade ;)

Kaat zei

Jij gaf mij een compliment over mijn schrijven, maar dit heb je zelf ook prachtig opgeschreven. Erg mooi, mijn complimenten.

Cat zei

Ja, herkenbaar. Mooi stukkie.

jack of hearts zei

Mooi dat het stroomt. De woorden zijn mee gaan doen.

esther zei

Ik herken hier veel in en je hebt het prachtig opgeschreven. Ben zo benieuwd wat je gaat doen!

Tas zei

Wat heb je dat mooi opgeschreven. Vooral dat laatste heb ik zo sterk gevoeld maar nooit zo kunnen verwoorden. Ik ben in mijn omgeving meer weerstand dan stimulans tegengekomen, ik denk om de reden die je zo treffend beschrijft. Het heeft me ontzettend veel verdriet gedaan, die negatieve reacties van mensen, maar ik zet door!

Heb je weblog een tijdje niet gevolgd (en mijn eigen blog zwaar verwaarloosd) dus ben niet meer helemaal 'bij'. Ben ontzettend benieuwd wat jouw veranderingen allemaal inhouden. Wat je gaat doen, waar je gaat wonen, hoe je dat allemaal hebt gedaan, hoe je er toe bent gekomen, hoe je jezelf ertoe zette, hoe die inspiratie tot je kwam, en en en. Nou ja en van die dingen dus.
Beloof je wel te blijven schrijven?

incinta zei

Ik glimlach om dit stukje. Omdat ik beide kanten van jouw omschrijving herken, maar dat nooit zo duidelijk begreep. Mooi inzicht.