28 mei 2009

Impa, de tomaten en de zon

De postbode bracht Impa ooit tomatenzaadjes. De zaadjes zijn inmiddels - het blijft een mirakel - gekiemd en de kiemen gegroeid. Het zijn plantjes geworden: eerst kleine en toen grote. Aan de planten zijn de eerste trosjes bloemknoppen al verschenen. Ze staan in grote potten met een lange stok erin en zijn eigenhandig opgebonden met kleine stukjes groene tuindraad. Na een eerste, vroege plantweeggeefronde van de kleine exemplaren (en daar moet je mee oppassen hoor, want voor je het weet sta je te boek als zo'n vrouwtje dat met zelfgemaakte dingen leurt. Dat iedereen al van verre ziet aankomen. 'Nee tante Bea, ik hoef geen gebreide huppeldepupjes. Ja, ik wéét dat iedereen ze heel bijzonder noemt.'), bleven er vijf over voor zonnekoester op het balkon.

Toch bleken ook slechts vijf grote planten in vijf potten een probleem uitdaging. Al gauw voelde het balkonbankje zich in een hoek geschoven. De rozen mokten over hun verhuizing naar een plekje in de schaduw. Om nog maar te zwijgenvan de 1,73 meter die mijn lijf nodig heeft om zich af en toe ongezien een kwartiertje van top tot teen te kunnen strekken in hetzelfde zonnetje als de tomaten.

Er moest dus ruimte gemaakt worden.

En zo zette ik vanochtend in de auto twee bloempotten op de grond voor de bijrijdersstoel. De bamboestokken staken schuin omhoog tegen het dak, de tomatenbladeren en -stengels waren op gevaar van knakken over de stoel heen gevouwen. Ik heb nog nooit zo behoedzaam gereden. 

Ik heb de planten vanochtend overgedragen aan een collega van een andere afdeling. Hij rook aan de geurige bladeren, spreidde z'n armen, gaf me drie dikke zoenen, pakte de planten op en verdween mijn kamer uit en de gang op, waar hij verbaasd werd nagestaard.

Nu heb ik er nog drie. En die drie mogen het op mijn balkon tomaatsgewijs zo bont maken als ze zelf willen. Zolang ik er met mijn zonnewens van 1,73 meter nog maar naast pas.

2 opmerkingen:

Maz zei

Wat dapper! Geen last van empty balcony syndrome? Ookal heb je er nog drie, zelf opgekweekte plantjes laten gaan lijkt me best moeilijk.

rudy kaals zei

Een uitdaging ipv een probleem. Beter zo. En je hebt iemand gelukkig gemaakt met planten. Einfach schön!