29 mei 2009

Waar zou je willen dat ik je als eerste aanraakte?


(klik op de foto voor een grotere weergave)

28 mei 2009

Impa, de tomaten en de zon

De postbode bracht Impa ooit tomatenzaadjes. De zaadjes zijn inmiddels - het blijft een mirakel - gekiemd en de kiemen gegroeid. Het zijn plantjes geworden: eerst kleine en toen grote. Aan de planten zijn de eerste trosjes bloemknoppen al verschenen. Ze staan in grote potten met een lange stok erin en zijn eigenhandig opgebonden met kleine stukjes groene tuindraad. Na een eerste, vroege plantweeggeefronde van de kleine exemplaren (en daar moet je mee oppassen hoor, want voor je het weet sta je te boek als zo'n vrouwtje dat met zelfgemaakte dingen leurt. Dat iedereen al van verre ziet aankomen. 'Nee tante Bea, ik hoef geen gebreide huppeldepupjes. Ja, ik wéét dat iedereen ze heel bijzonder noemt.'), bleven er vijf over voor zonnekoester op het balkon.

Toch bleken ook slechts vijf grote planten in vijf potten een probleem uitdaging. Al gauw voelde het balkonbankje zich in een hoek geschoven. De rozen mokten over hun verhuizing naar een plekje in de schaduw. Om nog maar te zwijgenvan de 1,73 meter die mijn lijf nodig heeft om zich af en toe ongezien een kwartiertje van top tot teen te kunnen strekken in hetzelfde zonnetje als de tomaten.

Er moest dus ruimte gemaakt worden.

En zo zette ik vanochtend in de auto twee bloempotten op de grond voor de bijrijdersstoel. De bamboestokken staken schuin omhoog tegen het dak, de tomatenbladeren en -stengels waren op gevaar van knakken over de stoel heen gevouwen. Ik heb nog nooit zo behoedzaam gereden. 

Ik heb de planten vanochtend overgedragen aan een collega van een andere afdeling. Hij rook aan de geurige bladeren, spreidde z'n armen, gaf me drie dikke zoenen, pakte de planten op en verdween mijn kamer uit en de gang op, waar hij verbaasd werd nagestaard.

Nu heb ik er nog drie. En die drie mogen het op mijn balkon tomaatsgewijs zo bont maken als ze zelf willen. Zolang ik er met mijn zonnewens van 1,73 meter nog maar naast pas.

26 mei 2009

Dreams Can Come True

Dreams Can Come True from Impa on Vimeo.

Impa en het meisje bij de kapper

Impa's blog is geen dagboek maar ik wil vandaag toch even met u delen hoe het kappersmeisje vanochtend mijn dag goed heeft gemaakt. Ze bood me tijdens het wachten een koffie aan die ECHT lekker was. Ze deed me denken aan mijn ex-ex-schoonzusje A. die ik lief vind. En toen ze m'n haar ging wassen, wist ik zomaar ineens op een doordeweekse ochtend bij de buurtkapper in de stoel weer hoe fijn het is als iemand met zachte, stevige vingers je hoofd masseert. En voelde ik mijn hele lijf ontspannen.
Te kort geslapen en te vroeg het huis uit gejaagd door de werklieden die hier al maanden de portieken verbouwen, zonder make-up, nog vóór het ontbijt en met een lange, late werkdag voor de boeg. Maar zij maakte de wereld ineens een stuk zachter. En mijn haar ook. 

20 mei 2009

Impa kreeg een mailtje

'Zo, ik ben er klaar voor, heb me in m'n vakantiekleren gehesen en H. komt mij zo om 15.30 uur ophalen. Lekker een uurtje eerder weg. Kunnen we nog even op het terras in de haven zitten met een frietje en een biertje. Ja, ja!!
Ik kom zondagavond terug maar je hoort zo snel mogelijk van me. Ik sms wel of bel even met de wind om de oren zodat je ook de meeuwen kunt horen.'

Allemachtig, zeg. Ze weet het echt te brengen.
*zucht*

19 mei 2009

Verjaren en verhuizen (2)

Als we uit de stad terugkomen - er moesten kasten gekocht worden voor op de nieuwe logeerkamer - ligt oma nog te slapen. Ze ligt 's middags altijd een uurtje of twee op bed, maar vaak slaapt ze dan slechts kort of dommelt ze alleen een beetje. Nu ligt ze diep te slapen, uitgeput van de verhuizing. Wie slaapt zie je in z'n ontspannen vorm, op z'n allerzachtst. Alleen dat is al van grote intimiteit. Mijn oma is klein van postuur en lijkt nu nog kleiner. Zo zacht en ver weg in haar slaap, zo menselijk en helemaal in het midden van een oneindig groot eenpersoonsbed. Mijn vader en z'n vrouw sluipen naar binnen en gaan bij haar bed staan. Ze glimlachen. Als ik zie hoe ze zich over de kleine gestalte in dat bed heen buigen, gaat er diep van binnen iets open. Ik stap achteruit de slaapkamer weer uit. Mijn kleine oma in dat bed is te groot om naar te kijken.

We gingen die middag weg toen oma voor het eerst aanschoof in de centrale hal waar muziek werd gespeeld. Ze verheugde zich erop dat je mee kon zingen. Oma zat aan een tafeltje en bekeek de menukaart. Ze zat rechtop, haar lippen gestift. Ze is de oudste bewoner van het verzorgingstehuis en toen ik daar stiekem naar haar stond te kijken, vanaf de andere kant van de hal, m'n armen vol spullen die mee moesten, autosleutels in de aanslag, en ik zag haar zitten aan dat tafeltje, leek ze wel leeftijdsloos. Ze zat rechtop en ze was prachtig. Ze was geen bejaarde, geen voormalige verpleegster of onderwijzeres of iemands moeder of buurvrouw of echtgenote.

Ze was een vrouw en ik zag haar.

16 mei 2009

Verjaren en verhuizen

Bij oma op het toilet hangt de verjaardagskalender. Bij elke maand een afbeelding van het dorp waar ze heeft gewoond en waar ze in het onderwijs zat. Dat was na de oorlog, toen ze eindelijk met mijn opa kon trouwen. Vóór de oorlog werkte ze in de psychiatrische verpleging. Ze heeft drie kinderen grootgebracht. Al die vele jaren van werk en zorg heeft ze op haar verjaardagskalenders bijgehouden wie er verjaarde en wie er geboren werd. 

De afgelopen jaren zijn er naast verjaardagen ook sterfgevallen op de kalender verschenen. Achter veel namen staat een kruisje, bij veel data de vermelding van een overlijden. Dat krijg je als je 94 wordt. Dan valt langzaamaan iedereen om je heen weg, tot je zelf de laatste bent en je ze allemaal hebt zien komen en gaan. 

Mijn oma is deze week verhuisd. Na 18 jaar is ze weg uit het huis waar ze met mijn opa is komen wonen. Waar ze hem de laatste jaren van zijn leven op bed heeft verzorgd, net zoals ze dat als meisje met haar moeder heeft gedaan. Waar hij is overleden en waar zijn portret op de televisie stond tussen een beeldje van een engeltje en een brandend kaarsje. Waar ik altijd bij oma op bezoek kwam. 

Ze wilde niet graag verhuizen. Wíj denken dat ze het in haar nieuwe woning gezelliger zal krijgen omdat ze er meer buren heeft. Het is een ruime woning, nieuw, met hartverwarmend personeel in de zorg. Het is fijn dat ze er in de gaten zal worden gehouden omdat ze toch wel erg vergeetachtig begint te worden. 

Maar wie zijn wij? Zíj was er trots op dat ze nog zelfstandig woonde. Het is heel wat om aan het eind van je leven nog te ontwortelen en naar een nieuwe plek te gaan. Het is ook moeilijk je te verheugen op iets waar je je van tevoren geen goed beeld van kunt vormen. Bovendien heeft ze zelf niet altijd door hoe vergeetachtig ze al is. Uiteindelijk heeft ze zich aan onze zorg overgeven. We hebben haar verhuisd. Ze is op weg naar haar laatste stukje toekomst, kwetsbaar en dapper. Ik hou meer van haar dan ooit. 

Het portret van opa staat in de nieuwe woning weer op de televisie, het engeltje ernaast. Als ik de oude verjaardagskalender ophang bij haar nieuwe toilet, zie ik tussen de verjaardagen en sterfgevallen bij 17 mei staan: 'Boer zoekt vrouw'. Dik onderstreept. 

14 mei 2009

13 mei 2009

Impa lag even een paar dagen in het helmgras


Ik heb een nieuw doel. Ik ga vaker in het gras liggen. Het is natuurlijk niet het enige doel in m'n leven, want dan zou het al snel niet goed met me aflopen, maar het is wel een belangrijk doel. Het is een belofte aan mezelf. Het is één van die dingen die Er Nooit Van Komen. Terwijl eigenlijk niets er natuurlijk al dan niet 'van komt'. Je kiest gewoon anders. Vreemd eigenlijk, als je bedenkt hoeveel in het gras liggen oplevert in verhouding tot de moeite die het kost. Voor wie écht in het gras ligt, met al z'n zintuigen en zonder haast, gaat een wereld open. Lang gras ruist en wiebelt en kort groen gras ruikt naar voetbal en zomers uit je kindertijd. Kleine bloemetjes worden er groot, het lichaam ontspant, het hoofd wordt leeg en de wereld lijkt even tot stilstand te komen. En misschien is het mooiste aan in het gras liggen nog wel het perspectief. Want vanaf een plek in het gras kunt je alleen omhoog kijken. Daar komen het licht en de lucht je vanzelf tegemoet.

07 mei 2009

Verhuizen

Er gebeurt van alles met mensen als je ze vertelt dat je gaat verhuizen. Dat je thuis je boeltje pakt, je bedrijfje in je laptop meeneemt, de vertrouwde plek achterlaat en ergens anders iets nieuws gaat doen. Omdat verandering fijn is en het tijd is voor doorstromen, voor verder gaan. Voor andere prikkels en een nieuwe weg. Omdat hier niets is wat niet ergens anders net zo goed kan en omdat je toch wel met je meedraagt wat je echt niet kwijt wilt raken.

Als mensen horen hoe je je roer omgooit en je neus volgt, je hart, je inspiratie, je behoefte, dan zie je dat ze voor zichzelf ook een innerlijke balans opmaken. Bij sommigen is de optelsom van die balans een soort "Ik ben ergens wel jaloers, maar ik ben ook trots op je. En ik ben blij voor je. En als ik er nu over nadenk of ik mijn roer ook zou willen omgooien, dan is het antwoord voorlopig 'nee'. Maar het is wel inspirerend om te zien dat het kan. Ongeacht hoe oud je bent, wat voor werk je doet, waar je woont, wie je vrienden zijn."

Zo dragen mijn nieuwe energie, mijn hervonden lucht, mijn moed en innerlijke rust als toegift kennelijk zowaar ook iets bij in hun leven.

Bij anderen leidt die tussentijds opgemaakte balans tot een andere conclusie. Die mensen horen je verhaal, zien je blijdschap, zien hoe er weer van alles stroomt en voelen dan als optelsom van hun eigen balans dat ze vastzitten. Of ze denken dat ze vastzitten. Of misschien weten ze ergens wel dat ze niet vastzitten, maar kunnen ze er geen gevolg, geen conclusie aan verbinden. Er geen handelen bij voegen. Of misschien was een vertrek sowieso wel nooit de oplossing voor waar hun schoen wringt, maar vinden ze geen passende oplossing omdat ze niet echt naar het wringen durven kijken. En zo blijft alles bij het oude. Ze zien mij aan de horizon vertrekken. Zachte vonken zonlicht weerkaatsen van mijn knapzak. Ze zuchten. Draaien zich om. Gaan zitten.

06 mei 2009

Mag Impa u iets moois laten horen?

Gisteravond stonden ze in Paradiso: Beirut. Wat kan livemuziek een mens toch gelukkig maken. Die zaal, een bier, een paar vrienden. Al m'n zintuigen drinken livemuziek. Mijn oren en ogen binnen, bonkend mijn borst door, trillend mijn voeten in, rond en rond in mijn lijf tot het bruist als een fontein en mijn spieren vanzelf wiegen, mijn mond vanzelf glimlacht. En glimlacht.

05 mei 2009

In Utrecht komt geen einde aan de hemel die vrijmarkt heet

Impa tegen leuke man bij Lombok-vrijmarktkraam op bevrijdingsdag: "Heb je ook een blikopener?"
Leuke man: "Nee, maar wel een scanner." -Wijst op doos met knuffelbeesten- "Wil je er een knuffel bij?"
Impa tegen leuke man: "Van jou?"
Leuke man kijkt verward: "Wil je er een knuffel van mij bij?"
Impa lacht haar liefste lach. "Graag."
De leuke man bloosde en gaf Impa een lange, stevige knuffel met twee armen en een glimlach.

En als het niet had geregend, dan stond Impa er nu nog.

01 mei 2009

Impa's nieuwe ochtenden

 
Er staan roosjes op en het is een ouderwets ontbijtservies van Villeroy & Boch. Zoet, zoet, zoet. Ik word onmiddellijk meegesleept door jubelende visioenen van mezelf aan een grote houten tafel in een zonovergoten keuken waar ik vroeg in de ochtend een eitje tik, koffie inschenk en sinaasappelmarmelade op een geroosterde witte boterham smeer. Om het droombeeld compleet te maken doe ik er ook twee spinnende poezen en een knisperende ochtendkrant bij waar alleen maar mooi nieuws in staat. Weliswaar allemaal dingen die ik normaal gesproken 's ochtends niet meemaak, maar ik weet het zeker: met mijn nieuwe (oude) ontbijtservies met de roze roosjes gaat er voor mij een heel ander leven beginnen. De ochtendzon zal nooit meer ondergaan, de merels zullen nooit meer zwijgen.
 
Ik heb er meedogenloos voor afgedongen op de koninginnemarkt. De vrouw die het me verkocht, liet het met pijn in haar hart gaan. Het was nog van haar oma geweest. Pas toen de prijs was bedongen, de koop was gesloten en ik het wisselgeld veilig in m'n zak had gestoken, durfde ik te laten zien hoe blij ik ermee was. Ik hoopte maar dat het haar nog een beetje ter troost was.

Thuis bleek oma’s suiker nog in de pot te zitten.

Bij deze dan: komt u gerust ‘s ochtends vroeg een keer een rozenkopje koffie drinken. Wel even van tevoren laten weten of u er een eitje bij gehad had willen hebben. En neemt u meteen twee spinnende poezen mee?