20 april 2009

Los


Loslaten kan niet alleen het laten gaan van het oude zijn. Van dat wat verdwijnt, verandert, voorbijgaat. Het is ook het ontvangen van het nieuwe. Loslaten impliceert immers beweging. Als de dingen niet zouden bewegen om je heen, zou loslaten niet ter zake doen. En de ruimte die door wegstromen ontstaat, kan bij voortdurende beweging alleen maar weer vanzelf gevuld worden door iets anders.

Kun je het dan ook omkeren en ontvangen de sleutel maken tot loslaten? Kan loslaten zijn: het omarmen van het nieuwe, in plaats van het laten gaan van het oude? Verdwijnen en verschijnen kunnen in deze stroom niet zonder elkaar bestaan, maar misschien kan de verschuiving van het perspectief uitnodigen in plaats van afschrikken. 

Is loslaten dan diep ademhalen, stevig wortelen, je hoofd heffen, je ogen openen, je armen wijd - wijd! wijd! - spreiden en... ontvangen?

13 opmerkingen:

susandeverzameling zei

Tjonge! ik vind dit wel een hele mooie manier van kijken.
ik vraag me af of het zo kan zijn. Want hoe zit het dan met bijvoorbeeld verdriet dat bij loslaten hoort... kan dat dan ook bij ontvangen horen? En als niet, waar blijft dat dan? Moet dat niet ook gevoeld?
Je ziet, ik ga er hardop van nadenken...

jack of hearts zei

Ik denk dat klopt wat je zegt. Zo lang je geen verlangen hebt iets nieuws, iets anders te ontvangen, zul je ook niet denken dat het goed voor je is de oude situatie los te laten. Dat lijkt dan een zwart gat, een verlies van controle etc.

Maz zei

Ja, helemaal goed. Ik wist het. Je bent de beste. En het antwoord is wat mij betreft: Ja.

quirk zei

Jazeker werkt het zo! Je slaat de spijker op zijn kop.

Dre zei

Dit logje van jou ligt precies (maar dan ook precies) in het verlengde van de vragen die ik mezelf de afgelopen tijd heb gesteld.

Impa zei

@Susan: Zou het kunnen dat dat verdriet van loslaten juist gevoeld kan worden omdat je dus los KUNT laten? Of zelfs dat je bij loslaten met het perspectief naar voren gericht, op ontvangen, alleen het verdriet voelt dat bij loslaten hoort en niet ook nog eens de pijn die angst en vasthouden met zich meebrengen? In beide gevallen een gewin, volgens mij. (ik wet het , hoog theoretisch, probeer het mar eens toe te pasen... En toch: nadenken over de theorie en invalshoeken vinden schept vaak ook ruimte om toe te passen.)
@Jack: Precies! En sterker nog: het is nog niet eens verlangen naar iets nieuws, alleen al het omarmen van wat er komt, dat ik bedoel. Verwelkomen. (snap je het verschil tussen verlangen naar en verwelkomen? Het is een perspectief-nuance.)

Impa zei

@Maz: Wat ken je me toch goed. En wat hou ik toch veel van je :-)
@Quirk: Dat biedt toch perspectief? Laat maar komen die stroom!
@Dre: Ik lees met je mee. Wat is er soms toch veel reflectie voor nodig om je leven een beetje los te trekken... Succes!

Marloes zei

Mijn leraar zei ooit: "In plaats van loslaten zou je ook toelaten kunnen zeggen." Daar moet ik aan denken bij dit stukje. :)

Impa zei

@Marloes: Prachtig! Die steek ik in m'n zak en neem ik mee voor onderweg.

Riekster zei

Er is ook zoiets met stilstaan en vooruitgaan.
Bijvoorbeeld loslaten als 'met je blik naar het verleden', wanneer je het ziet als het oude dat je moet laten gaan. Is dat dan beweging, maar toch ook stilstand?
En is ontvangen van het nieuwe dan vooruitgang?

Impa zei

@Riekster: Dan kom je een beetje terecht bij de vraag of jij beweegt ten opzichte van het leven, of andersom. Misschien is dat wel hetzelfde onderscheid als wat ik eigenlijk had willen maken bij mijn antwoord op Jack of Hearts: verlangen impliceert dat er iets ontbreekt waar je naartoe wilt, verwelkomen is ontvangen wat er zich aandient, wat naar je toe beweegt. Ik geloof dat ik bij dit stukje een stroom voor me zie waar je in staat. Of je dan zelf stilstaat of niet, de dingen dienen zich toch wel aan. Kan het zijn dat stilstaan of vooruitgaan in dat verhaal niet ter zake doen? Misschien moeten stilstaan en vooruitgaan beter gedefinieerd worden. Ze klinken een beetje alsof er een waarde aan gekoppeld zit, maar dat verschilt uiteraard weer per persoon.

(Ik geloof dat ik de draad een beetje kwijt begin te raken)

susandeverzameling zei

Ik geloof dat ik nu pas begrijp wat je schreef. Al twee dagen kijk ik naar mijn hand die probeert het zand er op te laten liggen.

En ik had het nog niet gezegd: ik vond het heel fijn om je te ontmoeten!

Impa zei

@susandeverzameling: Ik snap hem zelf ook steeds beter, dit stukje.

En over elkaar ontmoeten: Dat is werkelijk bijzonder wederzijds. Tot de volgende keer!