01 april 2009

Home is where...

In mijn Fijne Stamkroeg in Utrecht stonden twee barmannen achter de toog. Knappe barmannen, en aardig. De ene glimlachte, groette me, kwam naar me toe en gaf me drie zachte kussen. De andere kent mijn naam niet, maar toen ik niet wist wat ik moest bestellen vroeg hij: "Jij drinkt toch altijd Westmalle Dubbel? " Hij tapte een klein glaasje van een nieuw bier en liet me een slokje proeven.

Achter mij druppelden op het terras langzaam vrienden bijeen voor de eerste middag in de zon na een lange, donkere winter. 

HOE! Vraag ik u. Hoe neemt een mens daar afscheid van? Een nieuw huis, nieuwe opdrachtgevers, een nieuwe opleiding, een nieuwe hardlooproute, nieuwe buren, een nieuwe lucht om in te ademen en een nieuwe afstand tot oude vertrouwdheden: mijn voorstellingsvermogen heeft er geen moeite mee. 

Maar een nieuwe Fijne Stamkroeg, na 15 jaar in deze?
Au, au, au. 

6 opmerkingen:

Polle zei

Dat is best wel even zwaar, kan ik me zo voorstellen.
Is "nieuw" ver weg van "vertrouwd"?

Impa zei

@Polle: Nee, niet ver weg. Behalve dan misschien in kilometers. Maar vooralsnog verhuis ik alleen in voorstellingsvermogen en bestel ik nog een keer :-)

rudy kaals zei

Dezelfde glimlach van de barman
Dezelfde schuimkraag op het bier
Dezelfde dronkaards die er zwetsen
En op de plee hetzelfde toiletpapier

Dunne. zei

Vooralsnog in voorstellingsvermogen zal ik het gebrek aan kilometers tussen ons missen. Met heel mijn hart. Maar een deel daarvan zal met je meegaan, waar dat ook is en een deel van jou zal ik in het mijne bewaren, koesteren en lessen in jou cafe.

juna zei

Hoe men dat doet? Dat doet men niet. Men zoekt simpelweg nieuwe redenen Ergens in de Buurt te moeten zijn, en komt. Wederom.

Tenminste, als ik Men zou zijn, dan zou ik het zo doen.

Impa zei

@Rudy: Zou je denken?
@Dunne: Dat is een mooi beeld. Dat we altijd een stuk van elkaar meedragen en dat jij het mijne meeneemt naar mijn Fijne Kroeg. Thanks ;-)
@Juna: Zo is het maar net. Wat fijn is, blijf je toch wel opzoeken.