14 april 2009

Groen is het nieuwe roze

Aan een lange tafel heb ik dit weekend gezeten. De tafel stond onder een boom vol roze bloesem. Dat is eigenlijk té mooi, té poetisch. Het komt té goed uit in een stukje dat gaat over de ontroering om mooie dingen. En toch stond die boom er echt, boven die tafel. Vol roze bloesem. In de loop van de vier dagen dat ik aan de tafel zat, zijn alle bloesems neergedwarreld. En met de bloesem warrelden gesprekken om mij heen, gelach, geluister, vragen, knikken, blikken, humor en zachtaardigheid. Op mijn boterham, in mijn oren en - zoeffff - zo naar binnen in mijn hart. Ik zat aan die lange tafel met mensen die ik daarvoor nog niet kende, elke dag weer anderen. We kwamen vier dagen bij elkaar om hard te werken en tussen het werken door zaten we aan die tafel met een boterham, sap, sterke koffie, flesjes bier, chocola. Met kinderen. Er borrelde van alles op: belletjes energie en zachte stromen leven die weer neerdaalden met de bloesem om ons heen. Ik moest lachen tot ik buikpijn had en zat met tranen in mijn ogen om de verliefdheden van anderen. Ik hoorde nieuwe muziek, vond nieuwe invalshoeken, kreeg een kijkje in het leven van al die anderen. Ik zag en voelde hoe gemakkelijk het is om met een lach en een vriendelijk gebaar iets voor iemand te betekenen. Ik werkte, at, praatte, lachte, luisterde en verwonderde mij vier dagen lang over zoveel moois aan één tafel in één hoek van één tuin op deze mooie wereld.
Na vier dagen was alle bloesem uit de boom gezweefd. We borgen ons werkgereedschap en onze verfspullen op, schudden het gewiede onkruid uit ons haar en ruimden de tafel af. We gingen weer terug naar het dagelijkse leven. De boom is niet meer roze, maar groen. En nieuw, nieuw, nieuw. Vol belofte. 

11 opmerkingen:

Maz zei

Wauw. Ontroerend. Een beter begin van een nieuw seizoen kan ik niet bedenken. Bijzonder, zo'n ervaring.

rudy kaals zei

draait jouw maag ook altijd om bij quasi poetisch gewauwel? Om te walgen zo mooi...

juna zei

Jeetje Impa, wat mooi! Je woorden en jouw blik, waarin dingen die voor sommigen zo gewoon en onzichtbaar, zo bijzonder mogen worden.

Ik vind dit echt een prachtig stukje, en, zo denk ik voor jou, een prachtige 4 dagen.

(en.. zo blijf ik toch nog maar even doen: het woord dat ik hieronder moet typen om jou te bereiken klinkt DOWNSI. Klinkt dat niet ergens een beetje als dwarrelende bloesem?)

Impa zei

@Maz: Ik weet dat jij het voelt, babe. Bless you.
@Rudy Kaals: Onuitstaanbaar!
@Juna: Dat klinkt het zeker, Juna. als neerdwarrelende bloesem. Prachtig. Nog even nagenieten dus.

Joost Brummelkamp zei

Probeerde ik hier gisteren nog iets specialerigs neer te zetten, en dat lukte niet. Gewoon maar simpel dan? Dat het heel fijn was, in die tuin, en in dat huis - natuurlijknatuurlijk dankzij die ene die er elke dag was, maar zeker ook dankzij die andere die er óók elke dag was.

jack of hearts zei

Mooi stukkie, mooie dagen.

jenke zei

Wat mooi dat je iedereen als balsem op de spierpijn ook nog zo'n mooi stukje nalaat.
Ik vond het knap van je hoe je in die chaotische drukte die prachtige lach op je gezicht hield en met helder overzicht doorwerkte naar je doel. Daar boft die kleine (?) dappere zus van mij toch maar mee, dat er zo iemand haar leven is binnengewandeld.
Met zo'n inzet komt de liefde als vanzelfsprekend weer jouw leven ingedwarreld!

Mary-Ann

Impa zei

@Joost: Ja, bijzonder specialerig was het er.
@Jack: Thanks!
@Mary-Ann: Dank je! Dat gaat op dat soort dagen vanzelf, die lach :-)

Sanne zei

Wat was het weer genieten met jullie onder de groene boom...en wat geniet ik weer na van onze dag onder de dwarrelende bloesems door jouw verhaal. Prachtig, net als jij. Zoen van Sanne

Impa zei

@Sanne: Die boom, daar moeten we maar gewoon een vaste plek van maken. Toch? Ik kijk er al naar uit om je er weer te zien.

karin r. zei

mooi geschreven impa!