24 april 2009

Jonge spreeuwen en een hond (2)

Ik duikel een stukje op uit de nog niet zo heel erg oude doos, over de verstilling van Martin Bril. 

Stil, stiller, stilst. 

20 april 2009

Los


Loslaten kan niet alleen het laten gaan van het oude zijn. Van dat wat verdwijnt, verandert, voorbijgaat. Het is ook het ontvangen van het nieuwe. Loslaten impliceert immers beweging. Als de dingen niet zouden bewegen om je heen, zou loslaten niet ter zake doen. En de ruimte die door wegstromen ontstaat, kan bij voortdurende beweging alleen maar weer vanzelf gevuld worden door iets anders.

Kun je het dan ook omkeren en ontvangen de sleutel maken tot loslaten? Kan loslaten zijn: het omarmen van het nieuwe, in plaats van het laten gaan van het oude? Verdwijnen en verschijnen kunnen in deze stroom niet zonder elkaar bestaan, maar misschien kan de verschuiving van het perspectief uitnodigen in plaats van afschrikken. 

Is loslaten dan diep ademhalen, stevig wortelen, je hoofd heffen, je ogen openen, je armen wijd - wijd! wijd! - spreiden en... ontvangen?

16 april 2009

De uitstekende opvoeding van Impa en haar oudste vriendinnen

Maz kijkt Impa tijdens het concert aan, haalt haar vingers uit haar mond en schreeuwt: "Jij kunt ook zo hard op je vingers fluiten."
Impa gilt in Maz' oor: "Heb ik van mijn moeder geleerd."
Maz schreeuwt terug: "Ik heb het ook van jouw moeder geleerd."

Dat concert was van Bishop Allen, in de kleine zaal in Paradiso. Hadden we nooit moeten doen, want 17 april staan ze weer gewoon lekker in Ekko, in Utrecht, net als vorig jaar. Gaat dat vooral zien! 

14 april 2009

Hiep, hiep Impalinea



Impalinea bestaat twee jaar. U kreeg lucht in Impa's aller-allereerste logje en liefde op Impalinea's eerste verjaardag. Vandaag gaat het beeldverhaal verder. Ik geef u er een werveling bij - een dansje om het blog te vieren - en water om uw dorst te lessen. Of, nog beter: een dansje om het leven te vieren en water om mee te gaan met de stroom.

Lieve lezers, bedankt dat u hier komt kijken, lezen, snuffelen. Bedankt voor alle reacties. Dankzij u is bloggen al twee jaar lang een feestje. Hiep, hiep!

Groen is het nieuwe roze

Aan een lange tafel heb ik dit weekend gezeten. De tafel stond onder een boom vol roze bloesem. Dat is eigenlijk té mooi, té poetisch. Het komt té goed uit in een stukje dat gaat over de ontroering om mooie dingen. En toch stond die boom er echt, boven die tafel. Vol roze bloesem. In de loop van de vier dagen dat ik aan de tafel zat, zijn alle bloesems neergedwarreld. En met de bloesem warrelden gesprekken om mij heen, gelach, geluister, vragen, knikken, blikken, humor en zachtaardigheid. Op mijn boterham, in mijn oren en - zoeffff - zo naar binnen in mijn hart. Ik zat aan die lange tafel met mensen die ik daarvoor nog niet kende, elke dag weer anderen. We kwamen vier dagen bij elkaar om hard te werken en tussen het werken door zaten we aan die tafel met een boterham, sap, sterke koffie, flesjes bier, chocola. Met kinderen. Er borrelde van alles op: belletjes energie en zachte stromen leven die weer neerdaalden met de bloesem om ons heen. Ik moest lachen tot ik buikpijn had en zat met tranen in mijn ogen om de verliefdheden van anderen. Ik hoorde nieuwe muziek, vond nieuwe invalshoeken, kreeg een kijkje in het leven van al die anderen. Ik zag en voelde hoe gemakkelijk het is om met een lach en een vriendelijk gebaar iets voor iemand te betekenen. Ik werkte, at, praatte, lachte, luisterde en verwonderde mij vier dagen lang over zoveel moois aan één tafel in één hoek van één tuin op deze mooie wereld.
Na vier dagen was alle bloesem uit de boom gezweefd. We borgen ons werkgereedschap en onze verfspullen op, schudden het gewiede onkruid uit ons haar en ruimden de tafel af. We gingen weer terug naar het dagelijkse leven. De boom is niet meer roze, maar groen. En nieuw, nieuw, nieuw. Vol belofte. 

07 april 2009

Impa vindt ze altijd mooi. De Kift.


Bekijk voor meer onweerstaanbare melancholie de Take-Away Shows van De Kift in Parijs van La Blogotheque. Niet overslaan. Schenk nog een glas wijn in en trek de hond op schoot. Is prachtig.

06 april 2009

Een kijkje in de keuken van...

19.00: Impa ontvangt een sms:
Hoi Loretta! Het (nette) bestek ligt in de la onder de koelkast. Groetjes, AK.

19.05: Impa ontvangt nog een sms:
Sorry, verkeerd nummer.

AK moet Loretta sms'en waar z'n nette bestek ligt. Zou Loretta bij hem thuis zijn terwijl hij nog in de file staat? Ik stel me zo voor dat hij haar vandaag voor het eerst aan z'n ouders voor gaat stellen, vandaar ook het nette bestek. Omdat Loretta weet nog niet waar dat ligt - na de eerste verliefde dagen waarop ze elkaar met de vingers kleine hapjes voerden zijn ze overgestapt op het 'gewone' bestek - sms't hij het haar op weg naar huis vast.

Maar waarom toetst AK zelf haar nummer helemaal in als hij haar een berichtje stuurt? Hij kan zeker zo slecht met z'n mobiel omgaan dat hij niet weet hoe je namen invoert in het adresboek. Of zou AK Loretta nog helemaal niet kennen? Is dit een pervers soort blind-date-bij-hem-thuis-waarbij-zij-van-tevoren-de-tafel-moet-dekken?

Jeetje. Zo maak je als nietsvermoedende Impa nog eens wat mee.
Kinky, hoor.

05 april 2009

Impa's Daewoo 14V1TS

Ik had m'n geld geteld en toog naar de winkel. Ik wilde een zilverkleurige televisie en lekker klein. De speakers moesten niet linksachter zitten, zoals bij mijn oude televisie, want dan schalde het geluid vooral heel hard door de openstaande balkondeuren naar de overburen, in plaats van naar mij, op de bank. Er hoefde geen ingebouwde video-afdeling in (ja, sorry hoor, maar we hebben het nu over totally 2002) en ik stelde de televisiewinkelman ook nog een paar intelligente vragen over mono en stereo. Uiteindelijk koos ik de Daewoo 14V1TS. Precies wat ik wilde voor het bedrag dat ik ervoor uit had getrokken. Ik schreef naam en nummer op een briefje en stopte het in mijn agenda. Ik zou het toestel thuis voor de zekerheid nog even Googelen en hem later kopen.

Ik ging op bezoek bij m'n vader. Hij zei: "We hebben een nieuwe bank gekocht en we kregen er een televisie bij."
Ik keek op. "Echt waar?"
"Wij hebben hem niet nodig", zei hij. "Heb jij er toevallig belang bij?"
Ik lachte. "Dat meen je niet. Ik heb net een nieuwe televisie nodig. Ik ben er deze week al naar wezen shoppen. Zal ik hem van je overnemen?"
M'n vader verdween naar de gang. "Dat hoeft niet, hoor. Wij hebben 'm ook gratis gekregen."
Hij kwam terug met een grote doos. "Alsjeblieft, deze is voor jou."
M'n mond viel open.
Ik grabbelde in m'n tas naar het briefje in m'n agenda.

04 april 2009

02 april 2009

1 april, Dag van de zoete jongetjes

Er stonden drie kleine vriendjes met hun fiets bij het winkelcentrum. Eén van de jongetjes zei: "Ze zijn gescheiden, hè?" Een vriendje vroeg: "Wie?" Het jongetje zei: "Je billen." Ze moesten alle drie heel hard lachen.

De zon scheen en het was de eerste zachte middag van dit jaar.

Thuis wachtte een e-mail van Vriend N. Hij is postbode. Hij schreef: 'Er stond vandaag een jongetje op straat met een raketje in zijn hand de wereld in te kijken zoals alleen kleine jongetjes dat kunnen. Toen ik mijn postkar langs hem duwde sprak hij de mooiste woorden van deze lente: "Lekker ijsje". Mijn lente kan niet meer stuk.'

Vriendin H. had buiten ook zoete jongetjes waargenomen in hun natuurlijke omgeving. Ze antwoordde op zijn mail: “Mijn kleine jongetjes van vandaag waren aan het stoepkrijten en maakten best mooie dingen in vrolijke kleurtjes. Ik zei tegen ze dat ik het mooi vond en zij zeiden dank je wel. ”

Daarom nu dan ook het voorstel om 1 april helemaal om te dopen tot Dag van de zoete jongetjes. Dan zijn we ook meteen verlost van dat onfortuinlijke verschijnsel van 1 april-grappenmakerij. Je wordt dan als zoet jongetje natuurlijk wel meteen uitgesloten van deelname als je toch iemand om de tuin probeert te leiden. Je kunt niet alles hebben, ook al ben je nog zo schattig.

01 april 2009

Home is where...

In mijn Fijne Stamkroeg in Utrecht stonden twee barmannen achter de toog. Knappe barmannen, en aardig. De ene glimlachte, groette me, kwam naar me toe en gaf me drie zachte kussen. De andere kent mijn naam niet, maar toen ik niet wist wat ik moest bestellen vroeg hij: "Jij drinkt toch altijd Westmalle Dubbel? " Hij tapte een klein glaasje van een nieuw bier en liet me een slokje proeven.

Achter mij druppelden op het terras langzaam vrienden bijeen voor de eerste middag in de zon na een lange, donkere winter. 

HOE! Vraag ik u. Hoe neemt een mens daar afscheid van? Een nieuw huis, nieuwe opdrachtgevers, een nieuwe opleiding, een nieuwe hardlooproute, nieuwe buren, een nieuwe lucht om in te ademen en een nieuwe afstand tot oude vertrouwdheden: mijn voorstellingsvermogen heeft er geen moeite mee. 

Maar een nieuwe Fijne Stamkroeg, na 15 jaar in deze?
Au, au, au.