12 maart 2009

voor wie ik liefheb, wil ik heten

Dinsdag schoot me tijdens de reis van punt a. naar punt b. in Groningen achter het stuur het gedicht te binnen van Neeltje Maria Min: Mijn moeder is mijn naam vergeten. Vroeger, al lang voordat ik diep van binnen leerde aanwijzen hoe het in het leven zat met moeders en dochters, vond ik dat prachtig. Het deed iets in mijn hart en buik. Dat was iets met wortels en melancholie. M'n moeder heeft er een dichtbundel van in de kast staan. Ze heeft het gekregen van een oude minnaar en zijn opdracht voorin het boek is: 'bij wie ik liefheb, wil ik eten.' 
 
Ik zag zojuist bij Hanneke Groenteman dat het dinsdag gepubliceerd is in Het Parool

4 opmerkingen:

Maz zei

Ik zal nooit jouw naam vergeten en je altijd blijven noemen. Jij heet ook in mijn hart.

karin r. zei

@Maz: wat mooi!

Impa zei

@Maz: Lieve vriendin van mij. Dank je wel.

Cat zei

Eten, liefhebben en poëzie...wat heeft de mens nog meer nodig?