04 maart 2009

Het geluid van lachen of spelen

...en toen zei ik tegen de mevrouw van het Advies- en Meldpunt Kindermishandeling: "Maar als je het nou bekijkt vauit het perspectief van dat kind, wat dat dan ook precies moge zijn? Dat zijn of haar leven leven zich kennelijk afspeelt in een huis waar de gordijnen altijd gesloten zijn en waar het om wat voor reden dan ook een leven heeft waarvan voorbijgangers alleen gegil opvangen? Nooit een glimp door het raam, nooit het geluid van lachen, spelen, rennen, roepen of zelf maar huilen? Dat het kind een leven leidt waarin het alleen waargenomen wordt omdat het gilt?"
Het is inderdaad een magere melding. Dat begrijp ik. Ik weet niet wie daar wonen, ik weet niet hoe oud dat kind is, of het een jongetje of meisje is. Ik heb het nooit gezien. Ik zie er nooit mensen in-of uitlopen, de gordijnen zijn altijd hermetisch gesloten, ik ken geen andere mensen in die straat en de tuin is een woestenij. Maar op weg naar de winkel hoor ik daar regelmatig een kind gillen. Alleen gillen, meer niet. En gister dan die boze mannenstem, tussen het gillen door. "Hou je op? Hou je op?" Lieve mevrouw van het AMK, laat mijn melding dan in ieder geval vastliggen. Als er ooit een probleemsituatie met deze ouders, dit kind aan het licht komt via een andere weg; op school, met buren, familie, hoe dan ook: laat dan bekend zijn dat er ooit een mevrouw in de buurt was die regelmatig voorbijliep en in dat huis vaak een kind hoorde gillen. En die vond dat ze iets moest doen. Niet om te zorgen dat de buikpijn die ze ervan kreeg wegtrok, maar omdat het leven vanuit het perspectief van een kind dat alleen gehoord wordt als het gilt, ondraaglijk is. 

18 opmerkingen:

Zezunja zei

En wat zei ze?
Ging ze het wel noteren?

Maz zei

Goed zo! Ook al is er niks, ook al is er een plausibele verklaring, niks doen is erger.

Polle zei

Wat goed dat je gebeld hebt.
Ik heb ook eens gebeld, en kreeg toen ook een reactie die niet echt uitnodigde tot nog eens melding maken. "Hier kunnen we niets mee"
Een jaar later woonde ik in het kader van mijn opleiding een lezing bij van de jeugd- en zedenpolitie en kreeg toen afschuwelijke foto's te zien. Pas als er "zoiets" gebeurd was, konden ze er wel iets mee.

Impa zei

@Zezunja & Polle: Die mevrouw was heel behulpzaam en nam het heel serieus. En ondanks dat het een magere melding was, hebben we uitgebreid besproken wat de mogelijkheden zijn. Ze zou het met de rest in de bespreking gooien, ze zouden proberen te achterhalen of er al meer over dat adres bekend is en al ze er nu niets mee zouden kunnen doen, zouden ze me daar in ieder geval over op de hoogte brengen. Als ik niets hoorde, kon ik ervan uitgaan dat er mee aan de slag gegaan werd. Ik ben benieuwd.
Ik ben die mevrouw zo vreselijk dankbaar dat ze het werk doet dat dat ze doet... En hetzelfde geldt voor mensen bij Jeugdzorg of de Zedenpolitie. Ik zou het zelf geen dag uithouden in die materie. Respect.

Impa zei

@Maz: vind ik ook. Er zijn situaties geweest in de afgelopen jaren met kinderen of dieren waarvan ik nu nog steeds denk: ik had iets moeten doen. Iets doen is altijd beter dan niets. En je instinct heb je niet voor niets bij je.

Polle zei

@ Impa: Gelukkig. Ik dacht uit je stuk op te maken dat er niets mee gedaan werd, dat het van tafel geschoven werd.

Impa zei

@Polle: Het stukje klinkt waarschijnlijk zo wanhopig door hoe dit onderwerp maakt dat ik me voel.
En ondanks dat ze behulpzaam waren, blijft het de vraag of ze er iets mee kunnen. We zullen zien. Fijn dat jullie allemaal zo betrokken zijn.

Wenz zei

Hmp, alleen al van het lezen krijg ik een knoop in mijn maag, laat staan dat ik er zelf langs liep en het hoorde. Keer op keer. Wat heftig, wat voel je je machteloos. Wat goed dat je gehandeld hebt, al zou je liefst zelf erop af gaan denk ik zo. Ik hoop met heel mijn hart dat er naar je schreeuw geluisterd wordt, zoals ook jij naar het kind luistert. Niet met je oren maar met je hart.

creatief met quirk zei

Ben het helemaal met Wenz eens, krijg al buikpijn van je stuk alleen. Heb ook een keer getwijfeld of ik over een buurkind van een vriend moest bellen, maar dat heb ik voor me uitgeschoven onder het mom 'kunnen ze toch niks mee' en toen waren ze ineens verhuisd. Heb me nog regelmatig afgevraagd hoe het nou zat in dat huis.

juna zei

Zelfs geen huilen. Alleen maar gegil, inmiddels, waar niet op gereageerd wordt. Hmmm.

Zouden we niet eens kunnen aanbellen? Met ... ansichtkaarten van Unicef ofzo.. om een blik binnen te werpen?

Goed hoor, dat je gebeld hebt. En iedere melding is er 1, totdat het zo opgehoopt is... dat ze er wel naar binnen moeten. Dus... iedere keer dat je het hoort, weer melden. Misschien contact opnemen met de buren? Die zullen het toch ook horen? Hoe meer mensen melding doen, des te eerder er misschien iets gebeurt.

Misschien is het in mijn buurt. Roep maar hè, als je vindt dat er meer moet gebeuren.

Impa zei

@Wenz: Pffff, de oren in mijn hart draien soms overuren...
@Quirk: Ik denk soms ook van die relativerende dingen. 'Misschien is dat kindje wel op een bepaalde manier gehandicapt (Ik wilde schrijven 'bijvoorbeeld autistisch' maar wil niet politiek incorrect zijn of iemand voor de borst stoten omdat ik er te weinig vanaf weet)en kan het niet gewoon communiceren, alleen dat hoge geluid voortbrengen. Want het is niet echt gillen uit volle macht. Maar eigenlijk weet ik wel beter. Vandaar mijn melding.
@Juna: Bedankt voor je aanbod, dat is lief van je.
Het huis van de buren is ook een woestenij met gesloten gordijnen, maar als ik de volgende iemand zie, zal ik de buren van de buren eens aanspreken. Het kan geen kwaad om iets meer te weten te komen.

Cat zei

Ja. Moeilijk. Je kunt je behoorlijk machteloos voelen. Soms heb je een ingang...maar als de gordijnen zo potdicht zitten...is dat vaak niet alleen letterlijk, maar dus ook figuurlijk. Komt er ooit íemand binnen........? Ik hoop het.

urbain alpain zei

Ik vind het goed dat je zoiets meldt. Ook al is er misschien niets merkwaardigs aan de hand (het kind zou bijvoorbeeld best spastisch kunnen zijn) is het merkwaardig dat de gordijnen immer gesloten zijn. Het kan natuurlijk ook dat die moeder door het gegil aan zware migraine-aanvallen onderhevig is waardoor zij geen licht kan verdragen en daarom de gordijnen dicht houdt. Het is me al bij al soms wat: die knagende onwetendheid.

urbain alpain zei

Het dubbel gebruik van het woord 'merkwaardig' in mijn tweede zin benadrukt m.i. het misterie in deze zaak. Of ik maakte een stijlfout. Only God knows. Maar die is op skivakantie in de Beierse Alpen alwaar hij 's avonds in vrijetijdskazuifel geniet van menig vertier.

Impa zei

@Urbain Alpain: Hemel, wat een nauwkeurige zelfredactie zo op de vroege ochtend. Is 'menig vertier' dan wel geheel correct? 'Menig' is telbaar, en 'vertier' niet. Mag ik 'liederlijk vertier' voorstellen? 'Religieus-liederlijk', uiteraard, in deze context.

Maar eigenlijk wilde ik alleen schrijven: Wat leuk om je hier aan te treffen.

Rutger zei

Goh Impa, dat is nogal wat. Hopelijk kan het Meldpunt er iets mee. Kun je et anders niet aankaarten bij de Politie of zo?

esther zei

Heftig hoor, wat goed dat je die melding hebt gedaan. Een vriendin van mij had een buurvrouw met kind die de gordijnen altijd gesloten hield. Ze is gaan aanbellen met iets lekkers en mocht binnenkomen. Daaruit ontspon zich een intens contact tot op de dag van vandaag- de vrouw bleek heel fobisch en bang, maar is nu uit haar schulp. Ze heeft zich zelfs een kunstgebit aangeschaft dankzij mijn vriendin- ze schaamde zich vreselijk voor haar gebit. Het kindje is helemaal opgebloeid en de gordijnen zijn nu altijd open.
Wat ik wil zeggen. Soms is een vriendelijk gebaar ook heel veelzeggend. Maar ik weet niet of ik zo dapper zou durven zijn als mijn vriendin..

Impa zei

@Rutger: Politie is zeker een optie, maar pas voor als het concreter is of er meer gebeurt of je meer weet.
@Esther: Wat een mooi verhaal Esther, dank je wel daarvoor. Erg inspirerend.