31 maart 2009

Stoplichten en regen

Foto © Anita van Vliet

Impa krijgt een gestolen uurtje

*Telefoon*
"Halloooooo", roept vriendin P. opgetogen in mijn oor. "Leef jij in zomertijd of in wintertijd?"
Ik sta op een klein stationnetje - 's morgens in de vroegte - op weg naar een afspraak met 5 anderen. In zomertijd.
"Wij leven allemaal in wintertijd", roept vriendin P., nog steeds opgetogen.
"Bedoel je..." Ik denk even na hoe ik nu misschien het beste kan reageren. "dat jullie allemaal een uur te laat zijn?"
"Ja!" roept vriendin P. blij.

Ik koop een OOR en loop naar de stationsrestauratie. Dicht. Ik kijk op het bordje met openingstijden. Open. Ik voel nog eens aan de deur. Dicht. Door de glazen pui zie ik een man en een vrouw druk aan het werk. Als hij me ziet wachten, draait de man het deur van het slot en laat me binnen. Koffie kan pas over een kwartier besteld worden en de pinautomaat is ook nog niet online. Driftig halen ze overal doekjes over en richten ze het buffet in. Ik mag wel vast gaan zitten. Hun uniform trekken ze later wel aan, verzekert de vrouw me. De stationsrestauratie is die nacht ook overvallen door de zomertijd.

Een half uur later krijg ik m'n koffie. Gratis.  Vriendin H. heeft me gezelschap gehouden per sms. Het kan veel erger, verzekert H. me, want haar man had de vorige avond z'n wekker ook nog eens een uur te vroeg gezet, zodat hij twee uur voorliep op de zomertijd.

Ach, en ik zit ik hier eigenlijk best lekker, met zo'n gestolen uurtje OOR. En mocht er toch nog iemand zijn aan wie ik me ga ergeren dan volg ik gewoon vriendin H.'s tip van de dag op en denk ik een pannenkoek op zijn of haar gezicht.

29 maart 2009

Impa likes


Foto's © van Jean Arbrue op Woophy

27 maart 2009

Impa gaat naar een museum

Ik wil dat Vaker Doen, naar musea. Want immers inspiratie, ontroering en opwinding. En gezellig biertjes drinken. En lunchen in het hippe museumcafé! En boeken kopen in het winkeltje en ouwehoeren in de trein en... en... en...

De kunst. De kunst en fris buiten de grenzen van het eigen stoffige kunstkader snuffelen.

Maar natuurlijk Komt Het ER Niet Van. Net zoals vaker naar toneel er niet van komt, vaker naar de bioscoop, de opera, popconcerten, vaker een boswandeling maken, vaker naar de sauna en vaker bij m'n oma op bezoek. Want als ik dan terug ben van wat ik voortaan vaker wil gaan doen en thuis het vervaarlijk lange lijstje Vaker Doen zie liggen, ga ik van schrik eerst een paar dagen voor de tv zitten. Dan is het er weer niet van gekomen. En dat is jammer. (Behalve dan in het geval van vaker naar de sauna, want daar moet je naar vreemde piemels kijken en dat wil ik eigenlijk helemaal niet. Maar daarover beter een andere keer.)

Na het bezoek aan Boijmans van Beuningen in januari bleven er nog 50.400.8.0021,4 andere Nederlandse musea over die in aanmerking kwamen voor Vaker Naar Een Museum In 2009. En dan bij voorkeur niet de musea waar ik vorig jaar al was geweest. Kijk immers al die andere 50.400.8.0011,4 Nederlandse musea nou eens opgetogen naar me zwaaien of ik dit jaar ook hun kant op wil komen, hun frisse kunstgezichtjes blij naar me opgeheven.

Maar toen ik diep ademhaalde en m'n mouw tot aan m'n oksel opstroopte om een greep te doen in de vijver van 50.400.8.0011,4 andere Nederlandse musea, greep het Boijmans mij van achter bij de lurven.

Grijnzend hield het twee hele fijne tentoonstellingen omhoog. 

26 maart 2009

25 maart 2009

Impa is piepjong

Valt dat even tegen. Ik blijk niet volwassen te zijn. Terwijl ik er toch al een jaar of 35 naartoe werk.
Er bestaat zoiets als stille ringtones. Dat is alleen een hele hoge piep, op een frequentie die volwassenen niet kunnen horen. Speciaal voor pubers die in de klas willen sms'en zonder dat de juf het merkt of gebeld willen worden zonder dat pa en ma het doorhebben. Nou, kids: dream on. Want wat bleek vanochtend in de stadsbus? Er zijn ook mensen van 35 die die ringtones kunnen horen. In een drukke ochtendspits. Op een regenachtige ochtend. Nog voordat ze hun eerste kopje koffie hebben gekregen. Volgens minister Ten Horst zijn de piepende mosquito's die jongeren met een hoge toon moeten verjagen van hangplekken in strijd met de grondrechten. Nou, het is in strijd met mijn grondrechten dat ik 's ochtends in alle vroegte in de stadsbus naar stille ringtones moet luisteren. Neem op die telefoon! Hou in godsnaam op met die piep of ik gooi die fokking mobiele mosquito van je uit het raam. Ik heb niets te verliezen, want ik bleek toch al niet volwassen te zijn.

18 maart 2009

Wat ik dus heel vaak heb.

Ze is de vrouw van mijn vader.
- Dus je moeder...
Nee, de vrouw van mijn vader.
- ...
Ze is de vrouw die getrouwd is met mijn vader.
- ...
Ze is niet mijn moeder.
- Ooooooh...
Als ze m'n moeder was, had ik haar niet 'de vrouw van mijn vader' genoemd. Daar ben ik een hele rare in, hoor. Dan ben ik echt een mallerd. Dat is dus misschien heel gek hoor, maar als ze m'n moeder was, dan had ik 'm'n moeder' gezegd. Ja mensen, ik ben me er eentje. Living on the edge.

WAT IS DAAR NOU TOCH ZO INGEWIKKELD AAN? We leven toch niet meer in de jaren '50? Mensen trouwen, krijgen kinderen, scheiden, trouwen opnieuw, krijgen weer kinderen... Pffffffffff. Moet ik soms 'stiefmoeder' gaan zeggen omdat u 'vrouw van mijn vader' niet zo snel kwijt kunt in uw begrippenkader? Ik ben toch zeker Sneeuwwitje niet? 

16 maart 2009

Het imago van Impa

Schade heb ik. Aan mijn kleine, vierkante, oude, rode bolide. En nog wel zo'n klassieke schade ook, van in de parkeergarage te dicht langs een betonnen hoek waar je dan verdrietige rode lak achterlaat die veel liever bij jou op de auto was blijven zitten.

Er waren wel verzachtende omstandigheden. Een tegemoetkomer dwong me onder een te krappe hoek de helling af. Die helling was echt véél te steil. Halverwege de bocht ramde ik met m'n neus naar beneden ineens bijna een paaltje. Dat had één of andere onverlaat daar op een soort middenbermdrempel laten monteren. Er had me door dat paaltje waarschijnlijk iets moeten gaan dagen over de hoek waaronder ik de bocht nam, maar er is ook nog zoiets als de hellingproef achterover. Die probeer je in een mensenleven natuurlijk zo lang mogelijk uit te stellen. Ik stuurde dus nog maar eens flink bij en maakte de bocht nóg krapper.

Op de achterbank piepte Vriendin A: "Dit gaat niet goed." De angst stond in haar ogen te lezen. Naast me begon Vriend A. te grommen. Hij brieste dat hij zou zijn gaan lopen als we niet tegen een betonnen paal hadden gestaan waardoor z'n portier niet openging. Al met al was ons hele dagje uit in één klap in het water gevallen. De vriendschappen kermden even zachtjes en stierven toen een stille dood. 

Ik lig er best wakker van, hoor. Ik heb dan wel schade aan de bolide, maar zouden de verzachtende omstandigheden - krankzinnige paaltjes, tenhemelschreiende middendrempels, véél te steile hellingen (Hallo! Als je zo snel naar beneden wilt, dan spríng je toch gewoon?) en eigenwijze tegenliggers - de schade aan m'n imago in ieder geval nog zo veel mogelijk beperken? 

12 maart 2009

voor wie ik liefheb, wil ik heten

Dinsdag schoot me tijdens de reis van punt a. naar punt b. in Groningen achter het stuur het gedicht te binnen van Neeltje Maria Min: Mijn moeder is mijn naam vergeten. Vroeger, al lang voordat ik diep van binnen leerde aanwijzen hoe het in het leven zat met moeders en dochters, vond ik dat prachtig. Het deed iets in mijn hart en buik. Dat was iets met wortels en melancholie. M'n moeder heeft er een dichtbundel van in de kast staan. Ze heeft het gekregen van een oude minnaar en zijn opdracht voorin het boek is: 'bij wie ik liefheb, wil ik eten.' 
 
Ik zag zojuist bij Hanneke Groenteman dat het dinsdag gepubliceerd is in Het Parool

Impa's reis van punt a. naar punt b.

Ik ben in Kolham geweest. U zult nu opkijken van wat u aan het doen bent. "Waar?" zult u vragen. Kolham. U zult zeggen: "Ik wist niet dat dat bestond." "Ik ook niet", zal ik u glimlachend antwoorden. "Waar ligt dat dan?" zult u vragen.

Kolham ligt 12 kilometer ten oosten van Groningen. Ik kwam er langs op weg van punt a. in de stad naar punt b. in de stad. Meestal als ik van een punt a. naar een punt b. in een stad moet, kom ik terecht op een snelweg. Ik weet nooit precies hoe dat in z'n werk gaat, maar ik ben er al aan gewend. Ik neem gewoon de eerstvolgende afslag van de snelweg, rijd een klein rondje op een plek waar ik nog nooit geweest ben en maak rechtsomkeert.

"Neem toch zo'n navigatiesysteem", zult u zeggen. Maar waarom zou ik? Dan had ik, net als u, niet geweten dat Kolham bestond. Naast de snelweg ligt van alles verscholen waar de gekaderde mens nooit komt. Ik laat me graag door de voorzienigheid van het asfalt lokken. Ik ga gewoon een half uur eerder van huis.

Ik zie nu op de kaart dat ik even door had moeten rijden. Dan had ik u kunnen vertellen dat ik in Woudbloem was geweest.

Woudbloem.

09 maart 2009

Impa verwondert zich

Ik bad om vertrouwen.
Waar vertrouwen.
Dat had ik nodig om me te kunnen overgeven.

Wie schetst mijn verbazing

verwondering

ontroering

toen vertrouwen bleek te volgen
op overgave?

04 maart 2009

Het geluid van lachen of spelen

...en toen zei ik tegen de mevrouw van het Advies- en Meldpunt Kindermishandeling: "Maar als je het nou bekijkt vauit het perspectief van dat kind, wat dat dan ook precies moge zijn? Dat zijn of haar leven leven zich kennelijk afspeelt in een huis waar de gordijnen altijd gesloten zijn en waar het om wat voor reden dan ook een leven heeft waarvan voorbijgangers alleen gegil opvangen? Nooit een glimp door het raam, nooit het geluid van lachen, spelen, rennen, roepen of zelf maar huilen? Dat het kind een leven leidt waarin het alleen waargenomen wordt omdat het gilt?"
Het is inderdaad een magere melding. Dat begrijp ik. Ik weet niet wie daar wonen, ik weet niet hoe oud dat kind is, of het een jongetje of meisje is. Ik heb het nooit gezien. Ik zie er nooit mensen in-of uitlopen, de gordijnen zijn altijd hermetisch gesloten, ik ken geen andere mensen in die straat en de tuin is een woestenij. Maar op weg naar de winkel hoor ik daar regelmatig een kind gillen. Alleen gillen, meer niet. En gister dan die boze mannenstem, tussen het gillen door. "Hou je op? Hou je op?" Lieve mevrouw van het AMK, laat mijn melding dan in ieder geval vastliggen. Als er ooit een probleemsituatie met deze ouders, dit kind aan het licht komt via een andere weg; op school, met buren, familie, hoe dan ook: laat dan bekend zijn dat er ooit een mevrouw in de buurt was die regelmatig voorbijliep en in dat huis vaak een kind hoorde gillen. En die vond dat ze iets moest doen. Niet om te zorgen dat de buikpijn die ze ervan kreeg wegtrok, maar omdat het leven vanuit het perspectief van een kind dat alleen gehoord wordt als het gilt, ondraaglijk is. 

03 maart 2009

Impa wil onder een boom liggen

Iedereen weet hoe het voelt om in de zomer onder een ruisende boom te liggen en naar de zwaaiende takken te kijken terwijl het zonlicht glinstert tussen de blaadjes. Ik heb een heel klein filmpje voor u gemaakt. Om er alvast even aan te proeven op deze grijze nawinterdagen waar maar geen eind aan lijkt te komen. Hou vol! Nog heel eventjes maar!

Rustle and Shine from Impa on Vimeo.