19 februari 2009

Kent u deze man?



In Mijn Fijne Stamkroeg lag een pasfoto op tafel, helemaal alleen. Er kwam niemand buiten adem terugrennen om te kijken of hij daar was blijven liggen. Vriendin M. en ik bogen ons over het gezicht van de man op de foto. “Volgens mij heet hij Koen”, zei ik. “Of Jeroen.” ”Nee, man”, zei vriendin M. “Kijk naar die sjaal. Dit is meer een Leander.” We knikten begrijpend naar elkaar en namen een slok van onze Westmalle. Vriendin M. vermoedde dat de moeder van de man de foto had verloren uit haar portemonnee. “Of nee, wacht. Ik weet het.“ Ze boog zich nog dieper over de foto. “Hij is hier achtergelaten door die man z’n ex-vriendin. Ze heeft na lang treuren besloten dat het tijd is om hem te laten gaan. Ze heeft de foto stilletjes laten liggen in het café waar ze hem ooit heeft ontmoet, een eeuwigheid geleden. Daar heeft ze hem losgelaten, samen met het verdriet dat ze zo goed kende en dat zo vertrouwd was gaan voelen.” Met betraande ogen keken vriendin M. en ik elkaar aan. We namen een extra grote slok van onze Westmalle.

Aan het tafeltje naast ons zat een dwangmatige leugenaar. Hij zat te wachten op ‘z’n vriendin’ die om onverklaarbare reden ‘haar telefoon niet opnam’. In de tijd die hij op haar ‘wachtte’, praatte hij met ons. Wij hadden hem natuurlijk meteen in de smiezen. Het bestaan van ‘de vriendin’ –yeah, right- moest ervoor zorgen dat wij ons niet bedreigd voelden. Anders hadden wij getuttut, met onze ogen gedraaid, gezucht en tegen elkaar gefluisterd: “Daar heb je er weer zo een. Pfffff". In plaats daarvan stelden wij hem geïnteresseerde vragen en lachten heel hard om onze eigen grappen en een beetje om die van hem. Maar toen hij zei dat hij voor z’n werk ‘trompet speelde’ en dat ‘bewees’ door op z’n lippen te wijzen waar vreemde plekken op zaten terwijl wij precies op dat moment uit de luidsprekers trompetmuziek hoorden, gingen bij ons alarmbellen rinkelen. Namen dwangmatige leugenaars niet altijd cues uit hun omgeving voor hun onstuitbare stroom van zelfverzonnen feiten? 

Vriendin M. en ik bogen ons als terugtrekkingsstrategie over het plan met de codenaam Westmalle Dubbel. (Cues uit de omgeving halen kunnen wij ook.) Het is een plan voor Meer Liefde Op De Wereld en * Impa doet achter haar rug haar vingers over elkaar * heeft niets te maken met het bijeenbrengen van vrienden die nu nog niet verliefd op elkaar zijn maar dat best kunnen worden. 

In het toilet van Mijn Fijne Stamkroeg hangt een straaljager. Er staat eXtreme op en hij is bedoeld om je handen mee te drogen. Het schijnt dat de meeste handendrogers je handen half nat en lekker warm maken waardoor tientallen miljarden bacteriën op je handen wakker worden, zich even behaaglijk uitrekken en dan hard aan de slag gaan met ongebreidelde voortplanting. Daarom hangt er in Mijn Fijne Stamkroeg nu een handendroger waar geen warme lucht uitkomt, maar harde lucht. Zo hard dat je handen ervan klapperen. Je kunt ze er alleen onder houden als je voor houvast je heup tussen de wasbak en de muur klemt en je flink schrapzet. Het lawaai is oorverdovend en alles bij elkaar is het zo spannend en gevaarlijk dat ik in Mijn Fijne Stamkroeg extra vaak naar het toilet ga, gewoon voor een shotje adrenaline.

Toen ik voor de vijfde keer die avond stuiterend en woest kijkend terugkwam van het toilet bleek de imaginary vriendin gearriveerd. Een van de eerste dingen die ik haar tegen de dwangmatige leugenaar hoorde zeggen was iets over dat hij die avond trompet moest spelen. Knap, vonden wij. Dat hij die vreemde vrouw zover had gekregen dat ze meeloog. We leegden onze glazen, pakten Leander Koen Jeroen op van tafel en vertrokken. Er moesten Belangrijke Plannen Met Een Codenaam in praktijk gebracht worden. Dan konden we maar beter goed uitgeslapen zijn. 

2 opmerkingen:

Maz zei

Wat een avond! Het is dat ik er zelf bij was. Ik was de helft alweer vergeten en vooral het verhaal dat ik zou schrijven. Komt door de Westmalle en Gegen die Wand die ik na thuiskomst nog heb gekeken. Teveel belevenis op een dag. Ik zeg erwtje. Vooral hardop.

Wenz zei

Zo zeg, een avond om u tegen te zeggen. Inclusief straaljager en pathalogische leugenaars. En als toetje een onbekende tussen jullie in de hele avond, met hip sjaaltje en in zwart wit. Ik ken hem niet, maar zijn gezicht is wel sympathiek. Ik denk dat je hem in die stamkroeg nog wel eens tegen het lijf zou kunnen lopen. Dan roep je 'Leander Koen Jeroen! Hoe is het nu met je? Ik heb je foto nog.' :)