26 februari 2009

Wat doen jullie me aan, zeg.

Aan mijn lieve vriendinnetjes.

Ik vind het een hele eer, hoor, dat jullie me in vertrouwen nemen. Dat jullie met mij willen delen wat jullie zo blij maakt. Heel liefdevol ook, en fijn enzo. En ik snap ook best dat je met sommige dingen even moet wachten voor je ze van daken gaat lopen roepen. Maar jullie weten toch hoe ik ga lopen stuiteren van sommige dingen? En dat geduld mij helemaal niet zo'n schone zaak vindt? Jullie kennen me nu toch al heel wat jaartjes? Weten jullie wel hoe dat kriebelt, een geheim? Hoe zich dat onderhuids door m'n lijf heen wurmt en er aan alle kanten uit probeert te piepen? Want ik ben er goed mee, hoor. My lips are sealed. Maar allejezus wat JEUKT dat!

24 februari 2009

Overwinning

Meditatie van een uur en een kwartier tegen de achtergrond van de dreunende bas én blaffende hond van de onderbuurman. Een knap staaltje persoonlijke grensverlegging, kan ik u verzekeren. 

En als beloning trakteer ik op koekjes van Gronings deeg. Als u hier niet dubbel van ligt, dan weet ik het ook niet meer.

23 februari 2009

Deel je geluk!

Koelkastpoëzie

Het meisje met de mooiste ogen van Nederland plakte een gedicht op de koelkast van Maz. Bij mij thuis hangen er Zweedse woorden in de keuken. Als ik de verdwaalde spoortjes knipoog en melancholie die dat tussen het koken en de afwas door heeft opgeleverd voor de foto onder elkaar schuif, verschijnt er zowaar een gedicht. Bij de literatuurelite ga ik hiervoor over de knie en de Zweedse grammatica is op z'n minst twijfelachtig, maar vooruit. Het is je reinste Kylskåpspoesie. Lees en huiver.

Begrijp je het leven niet?
Ik ben het moe te houden
van mijn oude idioot
Een gekke droom betekent een belangrijke winter
Van regen te houden en moedig te zijn
Kus me tot de liefde zomer is
Draag zorg voor mooie gevoelens
Ga en beleef
een mooi avontuur.

21 februari 2009

Twee plus twee


Ane Brun staat vrijdag 8 mei in Tivoli in Utrecht.
Ah, the sweet tugging at heart strings. Do I dare?
(You bet I do.)

20 februari 2009

Impa speelt een spelletje

Impa vond een leuk spelletje op het blog Flip Flop Flying

INSTRUCTIES
1. Zet je mp3-speler of muziekbibliotheek op shuffle.
2. Druk bij elke vraag op 'next' voor het antwoord.
3. Schrijf de titel van het nummer als antwoord bij de desbetreffende vraag.

Met de uitkomsten kun je natuurlijk alle kanten op en je kunt er zoveel waarde aan hechten als je wilt. Sommige van mijn antwoorden vond ik opmerkelijk of ontroerend, om andere moest ik vooral erg hard lachen. Wie had bijvoorbeeld kunnen vermoeden dat mijn grootste geheim een snelle auto is? Zouden de antwoorden eigenlijk meeveranderen met je levensfases of gemoedstoestanden? Waarzeggerij of niet: het is een vermakelijk spelletje. Doe een gooi en laat me de uitkomsten weten in de comments-box of met een linkje naar je blog.

WAT ZEG JE ALS IEMAND VRAAGT: 'MAG DIT?'
Cruel - Calexico

HOE VALT JOUW PERSOONLIJKHEID HET BEST TE OMSCHRIJVEN?
Shiva - Fields of the Nephilim

WAT VIND JE LEUK IN EEN JONGEN/MEISJE? 
If God Will Send his Angels - U2

WAT IS DE ZIN VAN JOUW BESTAAN?
Useless - Depeche Mode

WAT IS JE MOTTO?
Just One Kiss - the Cure 

WAT VINDEN JE VRIENDEN VAN JE? 
Fuck U - Archive

WAAR DENK JE VAAK AAN?
Meu fado meu (My Own Fado)  - Mariza

WAT IS TWEE PLUS TWEE?
Rubber & Soul - Ane Brun

WAT VIND JE VAN JE BESTE VRIEND(IN)?
Fa-fa-fa-fa-fa (Sad Song) - Otis Redding

WAT IS JOUW LEVENSVERHAAL?
Dissolved Girl - Massive Attack

WAT WIL JE WORDEN ALS JE LATER GROOT BENT? 
First Day of my Life - Bright Eyes

WAT DENK JE ALS JE DEGENE ZIET DIE JE LEUK VINDT?
Herr Olof - Gjallarhorn

WAT VINDEN JE OUDERS VAN JE? 
Come Wander With Me - Agua de Annique 

WAAR ZUL JE OP DANSEN OP JE BRUILOFT?
Sunday Morning - Maroon 5 

WAT ZULLEN ZE DRAAIEN OP JE BEGRAFENIS? 
Geef mien dien blues - Ede Staal

WAT IS JE HOBBY/LIEFHEBBERIJ?
Always - Bon Jovi

WAT IS JE GROOTSTE GEHEIM?
Fast Car - Tracy Chapman

WAT VIND JE VAN JE VRIENDEN? 
(Antichrist Television Blues) - The Arcade Fire 

WAT IS HET ERGSTE DAT KAN GEBEUREN?
Mein Teil - Rammstein 

HOE ZUL JE STERVEN?
Bella Donna - Doe Maar 

WAAR HEB JE SPIJT VAN? 
A Prayer for England - Massive Attack

WAAR MOET JE OM LACHEN?
Corsair - Boards of Canada

WAAR MOET JE VAN HUILEN?
Exsultate, jubilate KV 165: allegro - Wolfgang Amadeus Mozart

ZUL JE OOIT TROUWEN? 
Stand - REM

WAAR BEN JE HET BANGST VOOR?
Berlin - Lou Reed

IS ER IEMAND DIE JOU LEUK VINDT? 
Le compteur - Yann Tiersen

ALS JE TERUG KON GAAN IN DE TIJD, WAT ZOU JE DAN VERANDEREN?
I Feel For You - Prince

WAT DOET NU PIJN? 
Comme Toujours - Les Negresses vertes

19 februari 2009

Kent u deze man?



In Mijn Fijne Stamkroeg lag een pasfoto op tafel, helemaal alleen. Er kwam niemand buiten adem terugrennen om te kijken of hij daar was blijven liggen. Vriendin M. en ik bogen ons over het gezicht van de man op de foto. “Volgens mij heet hij Koen”, zei ik. “Of Jeroen.” ”Nee, man”, zei vriendin M. “Kijk naar die sjaal. Dit is meer een Leander.” We knikten begrijpend naar elkaar en namen een slok van onze Westmalle. Vriendin M. vermoedde dat de moeder van de man de foto had verloren uit haar portemonnee. “Of nee, wacht. Ik weet het.“ Ze boog zich nog dieper over de foto. “Hij is hier achtergelaten door die man z’n ex-vriendin. Ze heeft na lang treuren besloten dat het tijd is om hem te laten gaan. Ze heeft de foto stilletjes laten liggen in het café waar ze hem ooit heeft ontmoet, een eeuwigheid geleden. Daar heeft ze hem losgelaten, samen met het verdriet dat ze zo goed kende en dat zo vertrouwd was gaan voelen.” Met betraande ogen keken vriendin M. en ik elkaar aan. We namen een extra grote slok van onze Westmalle.

Aan het tafeltje naast ons zat een dwangmatige leugenaar. Hij zat te wachten op ‘z’n vriendin’ die om onverklaarbare reden ‘haar telefoon niet opnam’. In de tijd die hij op haar ‘wachtte’, praatte hij met ons. Wij hadden hem natuurlijk meteen in de smiezen. Het bestaan van ‘de vriendin’ –yeah, right- moest ervoor zorgen dat wij ons niet bedreigd voelden. Anders hadden wij getuttut, met onze ogen gedraaid, gezucht en tegen elkaar gefluisterd: “Daar heb je er weer zo een. Pfffff". In plaats daarvan stelden wij hem geïnteresseerde vragen en lachten heel hard om onze eigen grappen en een beetje om die van hem. Maar toen hij zei dat hij voor z’n werk ‘trompet speelde’ en dat ‘bewees’ door op z’n lippen te wijzen waar vreemde plekken op zaten terwijl wij precies op dat moment uit de luidsprekers trompetmuziek hoorden, gingen bij ons alarmbellen rinkelen. Namen dwangmatige leugenaars niet altijd cues uit hun omgeving voor hun onstuitbare stroom van zelfverzonnen feiten? 

Vriendin M. en ik bogen ons als terugtrekkingsstrategie over het plan met de codenaam Westmalle Dubbel. (Cues uit de omgeving halen kunnen wij ook.) Het is een plan voor Meer Liefde Op De Wereld en * Impa doet achter haar rug haar vingers over elkaar * heeft niets te maken met het bijeenbrengen van vrienden die nu nog niet verliefd op elkaar zijn maar dat best kunnen worden. 

In het toilet van Mijn Fijne Stamkroeg hangt een straaljager. Er staat eXtreme op en hij is bedoeld om je handen mee te drogen. Het schijnt dat de meeste handendrogers je handen half nat en lekker warm maken waardoor tientallen miljarden bacteriën op je handen wakker worden, zich even behaaglijk uitrekken en dan hard aan de slag gaan met ongebreidelde voortplanting. Daarom hangt er in Mijn Fijne Stamkroeg nu een handendroger waar geen warme lucht uitkomt, maar harde lucht. Zo hard dat je handen ervan klapperen. Je kunt ze er alleen onder houden als je voor houvast je heup tussen de wasbak en de muur klemt en je flink schrapzet. Het lawaai is oorverdovend en alles bij elkaar is het zo spannend en gevaarlijk dat ik in Mijn Fijne Stamkroeg extra vaak naar het toilet ga, gewoon voor een shotje adrenaline.

Toen ik voor de vijfde keer die avond stuiterend en woest kijkend terugkwam van het toilet bleek de imaginary vriendin gearriveerd. Een van de eerste dingen die ik haar tegen de dwangmatige leugenaar hoorde zeggen was iets over dat hij die avond trompet moest spelen. Knap, vonden wij. Dat hij die vreemde vrouw zover had gekregen dat ze meeloog. We leegden onze glazen, pakten Leander Koen Jeroen op van tafel en vertrokken. Er moesten Belangrijke Plannen Met Een Codenaam in praktijk gebracht worden. Dan konden we maar beter goed uitgeslapen zijn. 

18 februari 2009

Jonge spreeuwen en een hond

Wat ik graag verzucht: Waarom kun je niet een leven lang staan kijken naar een jonge spreeuw?
Martin Bril maakt een goed begin. Hij laat zich uitlaten door de hond. De verstilling van Bril wordt steeds stiller. Hij klinkt steeds luider.
Prachtig, prachtig. 

16 februari 2009

Impa's dubbele persoonlijkheid

Mijn collega R. is grappig. Ik trof een overdrachtsbriefje van hem aan dat behalve over werk ook over zijn reis door Afrika ging en dat was ondertekend met:

Lou Reed
Salvador Dali
R.

Wat zou zo'n waarschijnlijk vrij terloopse grap eigenlijk over iemand zeggen? Je zou een hele wetenschappelijke onderzoeksverhandeling kunnen wijden aan wat twee namen van beroemdheden zeggen over de persoonlijkheid van degene die ze kiest. Dat is ergens in de academische wereld ook ongetwijfeld al eens gedaan.

Collega I. moest er ook om lachen. Ze vroeg: "Welke twee mensen zou jij willen zijn?" Ik keek op van de beeltenis van Barack Obama waar ik mee bezig was en zei: "Obama." En om een tweede te kiezen zonder er al te lang over na te denken, zei ik: "En als tweede komt Madonna in me op."

Obama en Madonnna? Waar komt dat nou weer vandaan? En is dat dan hoe ik mezelf onbewust zie, of hoe ik zou willen zijn? Gaat dit over macht? Minderheden, inferieuriteitsproblematiek, geldingsdrang? En heeft het er ook nog iets mee te maken dat het twee Amerikanen zijn? Hemel. Daar waag ik me geloof ik maar niet aan.

Ik hou het er maar op dat het twee charismatische persoonlijkheden zijn. Twee toonbelden van kracht. Obama is een redder, Madonna geëmancipeerd. Obama is gearticuleerd en intellectueel, Madonna is mooi en creatief. Geen gekke combinatie, als je erover nadenkt.

Ik vroeg collega I. met welke twee namen zij zou ondertekenen. "Meteen zeggen, wat er het eerst in je opkomt." "Ramses Shaffy", zei collega I. "En de tweede?" "Poeh, moeilijk." "Niet nadenken." "Sven Kramer", zei ze. Ik proestte. De koffie kwam bijna door m'n neus naar buiten. "Maar dat komt denk ik omdat er net in de auto iets over hem op de radio was." Ramses Shaffy en Sven Kramer. Wat een combinatie. En toch past het goed bij collega I. Enorme betrokkenheid, het Franse, romantiek, creativiteit, muziek en stem gecombineerd met fysieke kracht en doorzettingsvermogen. Ook geen slecht portret, dacht ik zo.

En dan nu de bonusvraag. U mag niet nadenken over het antwoord. Schrijf op wat er het eerst in u opkomt. Met de billen bloot, beste lezer, onbevreesd.

- Welke twee mensen zou u willen zijn? En wat zou dat wel eens over u kunnen zeggen? -

14 februari 2009

Valentijnsdag en de liefde

Ik schrijf niet over de liefde. Wat er in mij omgaat over romantische liefde is privé. Ik wil niet schrijven over de geliefde waar ik twee jaar van heb gehouden en waar nu een respectvolle maar zeer besliste punt achter staat. Ik wil hem niet op het internet zetten. Maar eigenlijk heb ik dat bij deze al een beetje gedaan.

Op Valentijnsdag schrijven over de liefde, kan dat eigenlijk wel? Of ben ik dan ten langen leste ook bezweken onder de druk van de internationale commercie die me wil doen geloven dat mijn innerlijke belevingswereld ook maar iets te maken heeft met een datum op de kalender en het aanschaffen van rode dingen van milieuverontreinigend plastic in de vorm van het symbool voor het menselijk hart?

Mijn liefde voor hem was een dans van twee jaar. Van strijden en beminnen, aantrekken en afstoten. Vol snelle ritmes, trage draaien en onverwachte stops. De dans is nu ten einde. Ik dans niet meer mee. Maar alle mooie momenten die het heeft opgeleverd, staan zacht in mijn hart gedrukt en alles wat ik ervan geleerd heb, over het leven, mezelf en de anderen, hou ik in m'n hand. Want dan kan ik er altijd uit putten als ik het nodig heb op m'n pad.

En wat de liefde van nu betreft: Als ik opkijk van dit schrijven, zie ik dat mijn zachte bank baadt in het zonlicht. Februarizon die over de bamboe op het balkon heen zo mijn kamer en mijn hart binnenritselt. En in dat bad van licht ga ik nu liggen. Met mijn ogen dicht. En als ik dan bij mezelf naar binnen kijk en daar rust vind en een glimlach, dan heb ik hem. De liefde voor alle dingen en mezelf. En daar doe ik het voor.

Ik wens u geen mooie Valentijnsdag. Wat ik u wél wens is een heerlijke zaterdag. Een mooi weekend. Een gezegend leven. En dat u maar veel zonlicht moogt binnenlaten.

09 februari 2009

Zondag op Vlieland


(Klik op de afbeelding voor een grotere weergave)

Zaterdag op Vlieland


(Klik op de afbeelding voor een grotere weergave)

Vrijdag op Vlieland


(klik op de afbeelding voor een grotere weergave)

Donderdag op Vlieland


(klik op de afbeelding voor een grotere weergave)

04 februari 2009

Dinsdag op Vlieland




(klik op de foto voor een groter formaat)

01 februari 2009

Wat Impa zich afvroeg

Waarom doe ik dit niet vaker? Als het relatief zo weinig moeite kost om ergens te zijn waar ik me zo goed voel, waar alles zo tot rust komt, waar alles even op z'n plek valt, waarom doe ik dat dan in godsnaam niet vaker? Dat vroeg ik me drie maanden geleden af op Vlieland. En dan weet u bij deze ook waar ik de komende week ben. Bij de meeuwen, in het helmgras en in de koude Waddenwind. Daar waar het leven (nog) beter voelt.