16 januari 2009

Impa in de nacht

Er kwam een robot. Een angstaanjagende, hyperintelligente droid van glanzend staal; een skelet met enorme klauwen. Het was heel vanzelfsprekend dat we daarmee te maken zouden krijgen, maar ik wist niet of ik nou in paniek moest raken door de radeloze angst die ik voelde of eerst maar eens moest kijken of ik de dingen hun loop zou kunnen geven en er op een of andere manier mee om zou kunnen gaan.

(Leef je uit, Freud.)

Het bleek, vol angst en beven, goed te gaan. Ik hield me gedeisd en zorgde dat de tafel altijd tussen mij en het beest in zat. Af en toe dook ik in de schoot van de ander, naast me, om even net te kunnen doen alsof hij niet bestond. De stalen robot hield zich vooral bezig met anderen, uit het zicht, zodat ik de dans ontsprong. Ik ontdekte dat ik hem op een afstand kon houden door kalm te blijven als hij in de buurt kwam. Ik vond zelfs ergens onder een papieren sticker op de tafel een aan-en-uit-knop voor de momenten dat de glanzende klauwen het allerdichtstbij kwamen. Ergens in de kern van het beest begon ik een glimlach en een knipoog te voelen.

Toen we aan boord gingen van het vliegtuig, mochten we bij de ingang fruit in een bakje scheppen. Ik nam de enige hele, ongeschilde en onversneden appel die ertussen zat. Ik keek op en vroeg of ik het monster er niet bij kreeg. Ik verheugde me op de mix van angst, moed en nieuwsgierigheid die ik bij het stalen skelet zou voelen. De stewardess zei dat ze niets van monsters wist. De andere stewardess pakte achter haar een plastic zakje uit een kast en zei: "Wacht even, je krijgt inderdaad een gratis monster bij die appel. Volgens mij zit hij hierin."

Dat zal me een vlucht worden.

2 opmerkingen:

Cat zei

Dat is een lekkere om op te kauwen ;-)

jack of hearts zei

Een geheel nieuwe kijk op vliegangst?