04 januari 2009

Impa en de soldaten

Ik kan er niets aan doen: ik verheug me op het nieuwe jaar. Ik zit op de bank, vlakbij de verwarming, met mijn fijne nieuwe computer en groene thee met citroen en gember. En in deze rust hoor ik op de radio over de nieuwe duistere tijden die op dit moment aanbreken in Gaza. 

Toen ik met dit blog begon, wist ik dat het in ieder geval geen dagboek moest worden, geen stroom van ergernissen (hoe hardnekkig het leven je soms ook ergernissen op je pad stuurt) en geen politiek blog.

Dit is dus ook geen politiek logje. Als ik denk aan hun toestand, gaat mijn hart uit naar alle Palestijnen en Israeli in Gaza.  Naar soldaten, moeders, vaders en kinderen. Ongeacht of ze joods of moslim zijn. En ongeacht mijn politieke standpunt.

In de Duitse film Cloud 9 zit een vrouw van in de zestig, een moeder en echtgenote op zoek naar liefde en geluk, naar het nieuws te kijken en zegt: "Er zouden helemaal geen soldaten meer moeten zijn. Als een man soldaat wil worden, moet z'n moeder toestemming geven. Als ze dat niet doet, mag hij geen soldaat worden. Wereldwijd."

Geen opmerkingen: