29 januari 2009

Impa vindt veiligheid verwarrend



Lieve KPN. Ik wil inloggen om mijn mail te bekijken, maar volgens u kan ik dat beter niet doen. Wat moet ik nu?

27 januari 2009

Impa en de geheimzinnige sok

Dat met die sok, hè? Die verdwijnt in de wasmachine? Dat vinden veel mensen om gek van te worden. En dat is het ook. Want je snapt er niks van en het kan echt niet en toch is het zo. Die sokken verdwijnen gewoon. Dat is moeilijk om je bij neer te leggen, wat op zijn beurt ook weer niet goed voelt. En dus bijten we op onze nagels en spieden we bij onze wasmachine angstig in het rond zonder dat er ooit een einde komt aan onze existentiële vertwijfeling.

Tot zover de sokken die verdwijnen. En dan wil ik het nu graag met u hebben over sokken die in je wasmachine... Verschijnen. U leest het goed. Uit het niets. Zonder eigenaar: spoorloos en onverklaarbaar. Als je van verdwijnende sokken simpel, neurotisch en paranoide wordt, wat moet de menselijke geest met al zijn tekortkomingen dan met een verschijnende mannensok? En dan heb ik het dus over NA het noodzakelijke navragen bij hier logerende vrienden en andere manspersonen in mijn leven die er iets mee te maken zouden kunnen hebben maar stuk voor stuk zweren die sok nog nooit van hun leven te hebben gezien en ook überhaupt geen sok kwijt te zijn. Ik vraag u. Wat moet een mens daarmee?

Nou? 

Ik bedoel maar.

25 januari 2009

Impa in Museum Boijmans van Beuningen

Het gebouw van Museum Boijmans van Beuningen is prachtig, prachtig, prachtig. Het licht is er wit en zacht en alle vormen kloppen. Twee verdiepingen rond een binnenplaats, dat is heerlijk dwalen.




Impa stopt met piepende remmen naast een informatief stukje op de muur. Er staat dat de kunstenaar 'een restje purschuim met mathematische precisie heeft uitvergroot tot een prikkelend beeld'. Maar ik weet zeker dat niemand mij er ooit naar gevraagd heeft. En als niet ie-de-reen in de heeeele wereld dat beeld prikkelend vindt, is dat wel een erg subjectieve beschrijving. En daar word ik dan weer een beetje opstandig van. Misschien vind ik dat beeld toevallig wel oersaai. Prikkelt het me op geen enkele manier. Val ik er bijna bij in slaap. Doet het me zo ontzettend weinig dat ik bijna omval. (Hoewel dat ook kan komen door de Orval uit het museumcafe.) Of zou het een instructie zijn? Moet ik bij mezelf te rade gaan als ik er bijna aan voorbij was gelopen zonder geprikkeld te zijn? Interessant is in dat geval wel dat het beeld door Nederlandse lezers als 'prikkelend' moet worden ervaren en door Engelstalige lezers als 'intrigerend'. Zou dat alleen gelden als Engels je moedertaal is? Of ook als je als anderstalige toch -al dan niet stiekem- het Engelse stukje leest?



O ja, en er was ook nog kunst in het Boijmans. Prachtige dingen. Waaronder een tentoonstelling over Charley Toorop. Wat kan het leven toch een snoepje zijn.






En dan aan het eind van de dag met zware museumvoeten en een hoofd licht van alle impressies met de trein terug naar huis. Naar de zuurkool.


Daaag, Rotterdam.

22 januari 2009

Nou moet het niet gekker worden

Dat Impa voor haar werk een of twee keer in de week om 04.00 uur opstaat, is niet zo'n probleem. Dat went namelijk wel. Ik ben sowieso een bloedzuiver ochtendmens en met een beetje een strak opstandingsregime verlopen die ochtenden altijd vlekkeloos. Maar de wekker op 04.00 uur zetten en dan om 03.58 uit jezelf wakker worden gaat zelfs mij te ver. Dat is gewoon het holst van de nacht.

20 januari 2009

19 januari 2009

Impa heeft nergens last van

Wat blijkt? Het is Blue Monday. Volgens Brits onderzoek is de derde maandag van januari de deprimerendste dag van het jaar. Dan werkt het weer niet mee, is na de decemberfeesten al het geld op en is de volgende vakantie nog lang niet in zicht. Goede voornemens zijn jammerlijk gestrand. En verder zal er ook wel iets mee te maken hebben dat het gewoon een seizoen is met opvallend weinig daglicht en dat maandagen in het algemeen ook niet zo geliefd zijn.  

Maar dat is dus prachtig. Ik hoef me helemaal geen zorgen te maken. Het ligt niet aan die onrustige droom van vannacht, vol met mensen die iets van me moesten en dingen die verkeerd liepen. Het ligt niet aan mijn lijf dat stram wakker werd en het ligt niet aan de regen. Het ligt er niet aan dat ik de hele dag met mijn administratie bezig moet. Het ligt er zelfs niet aan dat ik vandaag steeds bijna omval met hete kopjes koffie in mijn handen door gestruikel over drempels, zakken met oud papier en mijn eigen voeten. Nee, het is gewoon Blue Monday! En dat geeft niets, want daar doe ik helemaal niet aan mee.

De wereld ziet er ineens een stuk aantrekkelijker uit. Ik heb nu al zin in de rest van de dag. 

16 januari 2009

Impa in de nacht

Er kwam een robot. Een angstaanjagende, hyperintelligente droid van glanzend staal; een skelet met enorme klauwen. Het was heel vanzelfsprekend dat we daarmee te maken zouden krijgen, maar ik wist niet of ik nou in paniek moest raken door de radeloze angst die ik voelde of eerst maar eens moest kijken of ik de dingen hun loop zou kunnen geven en er op een of andere manier mee om zou kunnen gaan.

(Leef je uit, Freud.)

Het bleek, vol angst en beven, goed te gaan. Ik hield me gedeisd en zorgde dat de tafel altijd tussen mij en het beest in zat. Af en toe dook ik in de schoot van de ander, naast me, om even net te kunnen doen alsof hij niet bestond. De stalen robot hield zich vooral bezig met anderen, uit het zicht, zodat ik de dans ontsprong. Ik ontdekte dat ik hem op een afstand kon houden door kalm te blijven als hij in de buurt kwam. Ik vond zelfs ergens onder een papieren sticker op de tafel een aan-en-uit-knop voor de momenten dat de glanzende klauwen het allerdichtstbij kwamen. Ergens in de kern van het beest begon ik een glimlach en een knipoog te voelen.

Toen we aan boord gingen van het vliegtuig, mochten we bij de ingang fruit in een bakje scheppen. Ik nam de enige hele, ongeschilde en onversneden appel die ertussen zat. Ik keek op en vroeg of ik het monster er niet bij kreeg. Ik verheugde me op de mix van angst, moed en nieuwsgierigheid die ik bij het stalen skelet zou voelen. De stewardess zei dat ze niets van monsters wist. De andere stewardess pakte achter haar een plastic zakje uit een kast en zei: "Wacht even, je krijgt inderdaad een gratis monster bij die appel. Volgens mij zit hij hierin."

Dat zal me een vlucht worden.

09 januari 2009

Impa kijkt tv

Ik wou dat ik Jessica Fletcher was. In één en dezelfde week op de koffie bij Peter Boyd uit Waking the Dead én bij Captain Janeway. Wie zei dat de jaren '80 zoooooo jaren '80 waren? 

En dan nog iets wat ik even kwijt wil na mijn beeldbuiscocoongedrag van de afgelopen week: Als ik heel erg ziek ben, hoef ik dan alsjeblieft niet naar dokter House?   

08 januari 2009

Impa en de tomaten

Ik wil eigenlijk alleen tomaten kweken. Ik wil mijn eigen kinderen, een huis met een tuin en dan tomaten kweken. En koffie zetten voor al mijn lieve vriendinnetjes die bij me langskomen. En ’s avonds maak ik dan verrukkelijke tomatensoep. Van mijn eigen tomaten.

Iemand verzuchtte: "Wat ben je toch een schatje."
Iemand anders keek van de een naar de ander en vroeg: "Valt hier niet iets te regelen?"
Ik lachte en schudde mijn hoofd.

Met oud en nieuw was er een kaart gekomen. Toen ik hem uit de envelop haalde, viel er een miniscuul zakje uit. Op de kaart stonden lieve nieuwjaarswensen, de coördinaten van een lengte- en breedtegraad en de uitnodiging te komen eten en praten. In juli, als de zon schijnt.

In het zakje zaten zaadjes. Ik Googelde vandaag de naam op het etiketje. Buckbee new fifty day.

06 januari 2009

En dan was Impa coole poolchick

Vriend G. reikt me een vol glas aan en zegt: "Hoeveel bier heb je op?"
Impa vraagt zich af waar hij heen wil. "Dit wordt mijn vierde?" 
Vriend G. wijst grijnzend naar de pooltafel. Onder het licht van de lamp ligt een strakke driehoek van glimmende poolballen. Knus ingesloten in hun midden ligt de witte speelbal. Helemaal aan de andere kant van de tafel de zwarte bal op de stip. Klaar voor de afstoot. 

Welnee, Impa. Natuurlijk heeft niemand dat gezien in de tijd dat Vriend G. bij de bar stond te bestellen en jij midden in een drukke kroeg de ballen alvast klaarlegde. 

Gelukkig heb ik Vriend G. daarna wel mooi ingemaakt heeft Vriend G. me daarna wel fijn laten winnen met poolen.

04 januari 2009

Impa en de soldaten

Ik kan er niets aan doen: ik verheug me op het nieuwe jaar. Ik zit op de bank, vlakbij de verwarming, met mijn fijne nieuwe computer en groene thee met citroen en gember. En in deze rust hoor ik op de radio over de nieuwe duistere tijden die op dit moment aanbreken in Gaza. 

Toen ik met dit blog begon, wist ik dat het in ieder geval geen dagboek moest worden, geen stroom van ergernissen (hoe hardnekkig het leven je soms ook ergernissen op je pad stuurt) en geen politiek blog.

Dit is dus ook geen politiek logje. Als ik denk aan hun toestand, gaat mijn hart uit naar alle Palestijnen en Israeli in Gaza.  Naar soldaten, moeders, vaders en kinderen. Ongeacht of ze joods of moslim zijn. En ongeacht mijn politieke standpunt.

In de Duitse film Cloud 9 zit een vrouw van in de zestig, een moeder en echtgenote op zoek naar liefde en geluk, naar het nieuws te kijken en zegt: "Er zouden helemaal geen soldaten meer moeten zijn. Als een man soldaat wil worden, moet z'n moeder toestemming geven. Als ze dat niet doet, mag hij geen soldaat worden. Wereldwijd."

03 januari 2009

02 januari 2009

Gelukkig nieuwjaar

Happiness is taking things as they are. Aan mijn Yogi Tea hangen fijne labeltjes met inspirerende stukjes waarheid. Vriend H. zei: "Hoe kun je de dingen nemen zoals ze zijn als je niet weet wat ze zijn?"

Misschien moet je je niet bezighouden met het 'hoe' en het 'waarom'.
Leef. Geef. Wees lief en wees gelukkig.

Ik wens jullie geluk voor 2009.

Breathe in.
Breathe out.
Smile.