04 december 2008

Impa en de bal

Ik ben een kwijlende en hijgende pup met die met flapperende oren achter een oranje skippybal aan huppelt. Want hollen voelt zo goed en alles ruikt zo lekker.
Af en toe ben ik de draad even kwijt. Dan is de bal onverwacht van koers gestuiterd en struikel ik over mijn veel te grote poten –gekregen op de groei- als ik verwoed om me heen kijk waar hij is gebleven. Of ik ben er in volle vaart onder gelopen en krijg hem op mijn neus. Of hij ligt ineens stil terwijl ik verder wil. Ik kijk ernaar, blaf er onvervaard tegen en lik er uit alle macht aan. En als ik hem dan net zolang duwtjes geef tot hij weer aan het rollen slaat, vaart krijgt en begint te stuiteren, ben ik plotseling uitgeput. Dan ga ik ter plekke liggen pitten. Heel diep. Vol vertrouwen. En dan hoeven mijn natte neus en mijn zachte oren even helemaal niets.

Ik ben alweer weken terug van Vlieland. Het was er heerlijk. Maar dat is niets nieuws, dat is altijd zo. Er is sindsdien veel gebeurd, maar dat is eigenlijk ook niets nieuws. Dat is ook altijd zo. Niks rustig en gelijkmatig voortrollen. Hollen of stilstaan. Stuiteren en steeds meer vaart maken tot alles van de weeromstuit tot volledige stilstand komt.
En daar, in die stilstand, lig ik dan te dromen van zachtjes rollen. Rustig en vriendelijk. Je ziet mijn pootjes ritmisch samentrekken in mijn slaap.

2 opmerkingen:

Wenz zei

Impapuppie, ja zo gaan die dingen inderdaad, het is hollen of stilstaan, en klaarblijkelijk was het hollen wat de klok sloeg voor jou de afgelopen weken. Wat een mooi beeld, Impa en de bal. Hopelijk kom je toch ook wel weer snel in iets rustiger vaarwater, dat is prettig op z'n tijd. Heerlijk om je weer te lezen in ieder geval. :)

Dre zei

Wat een mooi stukje! Doe maar lekker dromen :-) En als je weer met de bal gaat spelen, oppassen als ie weer wild gaat stuiteren dan.